immunoglobuliny dożylne
Immunoglobuliny dożylne (IVIG) to preparaty zawierające skoncentrowane przeciwciała pozyskiwane z osocza od wielu dawców. Stanowią istotną opcję terapeutyczną w leczeniu chorób immunologicznych, neurologicznych i hematologicznych.
Mechanizm działania IVIG obejmuje modulację odpowiedzi immunologicznej poprzez neutralizację krążących autoprzeciwciał, blokowanie receptorów Fc na makrofagach, hamowanie układu dopełniacza oraz wpływ na cytokiny i chemokiny. Preparaty te stosowane są w pierwotnych i wtórnych niedoborach odporności, chorobach autoimmunologicznych (m.in. zespole Guillaina-Barrégo, przewlekłej zapalnej polineuropatii demielinizacyjnej, zapaleniu skórno-mięśniowym) oraz w małopłytkowości immunologicznej.
Dawkowanie IVIG zależy od wskazania klinicznego – stosuje się dawki substytucyjne (0,2-0,4 g/kg m.c.) w niedoborach odporności oraz dawki immunomodulujące (1-2 g/kg m.c.) w chorobach autoimmunologicznych. Podawanie preparatu musi być monitorowane ze względu na możliwe działania niepożądane, takie jak reakcje związane z infuzją, powikłania zakrzepowo-zatorowe, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy ostra niewydolność nerek.
Wybór konkretnego preparatu IVIG powinien uwzględniać zawartość IgA (istotne u pacjentów z niedoborem IgA), stabilizatory oraz osmolalność. W ostatnich latach obserwuje się rosnące zastosowanie kliniczne immunoglobulin podawanych podskórnie (SCIG), które mogą stanowić alternatywę dla preparatów dożylnych, szczególnie w terapii substytucyjnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (mis-c) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (MIS-C) jest rzadkim, ale potencjalnie ciężkim powikłaniem po infekcji SARS-CoV-2, pojawiającym się zwykle 2-6 tygodni po przebytym COVID-19, także u dzieci bezobjawowych. Charakteryzuje się nadmierną reakcją zapalną obejmującą co najmniej dwa układy narządowe, z gorączką powyżej 38°C trwającą minimum 24 godziny oraz podwyższonymi markerami zapalenia (CRP ≥ 3,0 mg/dl, OB, prokalcytonina, ferrytyna, D-dimery). Klinicznie dominują objawy żołądkowo-jelitowe (75-86%), zmiany skórno-śluzówkowe, objawy podobne do choroby Kawasakiego oraz w cięższych przypadkach wstrząs i dysfunkcja serca. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (limfopenia u 91,7%, trombocytopenia u 75%, nieprawidłowości koagulologiczne, podwyższone BNP i troponinę) oraz obrazowe (echokardiografia, RTG klatki piersiowej, USG jamy brzusznej). Echokardiogram często wykazuje wysięk osierdziowy (64%), zajęcie zastawek (68%), dysfunkcję komorową (39%) i zmiany w tętnicach wieńcowych (29%).
antybiotykoterapia, białko C-reaktywne, choroba Kawasakiego, echokardiogram, glikokortykosteroidy, gorączka, heparyna, hipotensja, immunoglobuliny dożylne, kwas acetylosalicylowy, leki biologiczne, leki inotropowe, leki przeciwzakrzepowe, limfopenia, metylprednizolon, nieprawidłowości tętnic wieńcowych, objawy żołądkowo-jelitowe, oddział intensywnej terapii pediatrycznej, ostre uszkodzenie nerek, peptyd natriuretyczny typu B, pozaustrojowe natlenianie krwi, steroidoterapia, trombocytopenia, troponina, wazopresory, wirus SARS-CoV-2, wstrząs, wysięk osierdziowy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie spojówek, zespół aktywacji makrofagów, zespół zapalny wielonarządowy u dzieci, zmiany skórno-śluzówkowe