zaburzenie funkcjonalne w łagodnym rozroście gruczołu krokowego
Wskazanie

Zaburzenia funkcjonalne w łagodnym rozroście gruczołu krokowego (BPH) objawiają się jako zespół objawów ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS). Do najczęstszych należą: częstomocz, nagłe parcie na mocz, nykturia, osłabiony strumień moczu, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza oraz kroplowe oddawanie moczu po mikcji. Objawy te pojawiają się najczęściej u mężczyzn po 50. roku życia, a ich nasilenie zwykle postępuje z wiekiem.

W leczeniu zaburzeń funkcjonalnych w BPH stosuje się kilka grup leków. Alfa-blokery (tamsulosyna – Omnic, Fokusin, Ranlosin; alfuzosyna – Dalfaz; silodosyna – Silodyx) rozluźniają mięśnie gładkie stercza i szyi pęcherza, poprawiając przepływ moczu. Inhibitory 5-alfa-reduktazy (finasteryd – Proscar, Finaster; dutasteryd – Avodart, Dutrys) zmniejszają objętość gruczołu krokowego. W przypadku współwystępowania objawów BPH i nadreaktywności pęcherza stosuje się leki antycholinergiczne (solifenacyna – Vesicare, tolterodyna – Detrusitol) lub β3-adrenomimetyki (mirabegron – Betmiga).

Coraz częściej w leczeniu stosuje się terapie skojarzone, np. alfa-blokery z inhibitorami 5-alfa-reduktazy (Duodart – dutasteryd/tamsulosyna) lub z lekami antycholinergicznymi (Vesomni – solifenacyna/tamsulosyna). Uzupełnieniem terapii mogą być preparaty roślinne zawierające wyciągi z palmy sabalowej (Prostamol Uno, Prostalong), pyłku kwiatowego (Cernilton) czy korzenia pokrzywy.

Największe trudności w leczeniu zaburzeń funkcjonalnych w BPH wiążą się z opóźnionym zgłaszaniem się pacjentów do lekarza, często dopiero przy znacznym nasileniu objawów. Wyzwaniem jest również właściwe zbilansowanie efektywności terapii z potencjalnymi działaniami niepożądanymi, szczególnie u starszych pacjentów z wielochorobowością. Alfa-blokery mogą powodować hipotonię ortostatyczną i zaburzenia wytrysku, inhibitory 5-alfa-reduktazy – zaburzenia erekcji i libido, a leki antycholinergiczne – suchość w ustach, zaparcia czy zaburzenia poznawcze. Dobór optymalnej terapii wymaga indywidualizacji leczenia i regularnej oceny skuteczności oraz tolerancji stosowanych leków.