przewlekłe zapalenie zatok przynosowych
Wskazanie

Przewlekłe zapalenie zatok przynosowych (PZZP) to utrzymujący się stan zapalny błony śluzowej zatok przynosowych trwający powyżej 12 tygodni, charakteryzujący się obrzękiem, zwiększonym wydzielaniem śluzu oraz uczuciem niedrożności nosa. Kluczowe objawy obejmują niedrożność nosa, wyciek wydzieliny z nosa (przedni lub tylny), ból lub uczucie rozpierania twarzy oraz upośledzenie lub utratę węchu.

W leczeniu PZZP stosuje się zarówno terapię miejscową, jak i ogólnoustrojową. Podstawę stanowią glikokortykosteroidy donosowe (np. Flixonase, Nasometin, Nasivin Soft, Avamys, Momester, Omnaris) oraz płukanie jam nosa izotonicznym lub hipertonicznym roztworem soli (np. Marimer, Aqua Maris, Sterimar). W przypadkach zaostrzeń bakteryjnych niezbędna jest antybiotykoterapia, często makrolidy (Sumamed, Azimycin, Azitrox) lub amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav, Taromentin). Przy współistniejącym alergicznym nieżycie nosa skuteczne są leki przeciwhistaminowe (Zyrtec, Claritine, Aerius).

Przy PZZP z polipami nosa często stosuje się doustne kuracje glikokortykosteroidami (Encorton), a w ciężkich przypadkach rozważa się leczenie biologiczne (np. dupilumab – Dupixent). W ostatnich latach do terapii wprowadzono również donosowe preparaty łączące glikokortykosteroid z lekiem przeciwalergicznym (Dymista).

Największą trudnością w leczeniu PZZP jest jego nawrotowy charakter oraz oporność na standardową terapię, szczególnie w przypadkach z polipami nosa lub przy współistniejącej astmie oskrzelowej. Problemem pozostaje również ograniczona skuteczność antybiotyków ze względu na biofilmy bakteryjne formujące się w zatokach oraz anatomiczne nieprawidłowości kompleksu ujściowo-przewodowego, utrudniające prawidłowy drenaż zatok. U części pacjentów niezbędne jest leczenie operacyjne (funkcjonalna endoskopowa chirurgia zatok – FESS), jednak nawet po zabiegu często dochodzi do nawrotów, co wymaga długotrwałej terapii podtrzymującej.