ostre urazowe zapalenie ścięgna
Wskazanie

Ostre urazowe zapalenie ścięgna to stan zapalny powstający w wyniku nagłego przeciążenia lub urazu ścięgna. Zwykle występuje po intensywnym wysiłku fizycznym, szczególnie gdy organizm nie jest do niego przystosowany, lub po bezpośrednim urazie mechanicznym. Charakteryzuje się silnym bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem oraz ograniczeniem ruchomości w obrębie zajętego ścięgna. Najczęściej dotyka ścięgna Achillesa, ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego, ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia oraz ścięgien prostowników i zginaczy nadgarstka.

W leczeniu ostrego urazowego zapalenia ścięgna stosuje się początkowo odpoczynek, unieruchomienie oraz terapię przeciwzapalną. Spośród dostępnych w Polsce leków przeciwzapalnych stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) zarówno doustne, jak i miejscowe. Wśród preparatów doustnych najczęściej przepisywane są: Diclac, Majamil, Dicloberl (diklofenak), Nurofen, Ibuprom, Ibuprofen (ibuprofen), Nimesil, Aulin (nimesulid) oraz Bunalgin, Pyralgina (metamizol). W terapii miejscowej wykorzystuje się maści i żele takie jak: Voltaren, Diclac, Dicloreum (diklofenak), Fastum, Ketonal (ketoprofen) czy Feldene (piroksykam).

W cięższych przypadkach lekarz może zalecić iniekcje kortykosteroidów bezpośrednio w okolice ścięgna (np. Diprophos, Depo-Medrol), choć trzeba pamiętać o ryzyku osłabienia struktury ścięgna przy wielokrotnych iniekcjach. Przy silnym bólu stosuje się leki przeciwbólowe, takie jak Paracetamol (Panadol, Apap) czy Tramal (tramadol) w cięższych przypadkach.

Największe trudności w leczeniu ostrego urazowego zapalenia ścięgna to przede wszystkim skłonność pacjentów do zbyt wczesnego powrotu do aktywności fizycznej, co może prowadzić do przewlekłego stanu zapalnego lub nawet zerwania ścięgna. Innym wyzwaniem jest prawidłowe zrównoważenie odpoczynku i rehabilitacji – zbyt długie unieruchomienie może prowadzić do osłabienia i przykurczów, podczas gdy zbyt wczesna lub intensywna rehabilitacja może nasilić stan zapalny. Dodatkową trudnością jest ograniczona skuteczność farmakoterapii w przypadkach przewlekłych, co może wymagać interwencji chirurgicznej. Istotnym problemem jest również właściwe różnicowanie z innymi schorzeniami tkanek miękkich, takimi jak zapalenie kaletki maziowej czy tendinoza (zwyrodnienie ścięgna).