niewydolność naczyń żylnych
Wskazanie

Niewydolność naczyń żylnych to schorzenie charakteryzujące się upośledzeniem funkcji zastawek żylnych, co prowadzi do zaburzeń przepływu krwi z kończyn dolnych do serca. Powstaje na skutek uszkodzenia zastawek żylnych, które w normalnych warunkach zapobiegają cofaniu się krwi. Stan ten często rozpoczyna się od zmian w małych naczyniach (teleangiektazje, „pajączki”), poprzez żylaki, aż po bardziej zaawansowane stadia z obrzękami, zmianami troficznymi skóry i owrzodzeniami.

Do głównych objawów niewydolności żylnej należą: uczucie ciężkości nóg, ból, nocne skurcze mięśni łydek, obrzęki (nasilające się wieczorem), żylaki oraz zmiany skórne. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne, ciążę, długotrwałe przebywanie w pozycji stojącej lub siedzącej, otyłość oraz podeszły wiek. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, skali CEAP (klasyfikacja kliniczna) oraz badaniach obrazowych, głównie USG Doppler.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki flebotropowe, które zmniejszają przepuszczalność naczyń, zwiększają napięcie ścian żył i poprawiają mikrokrążenie. Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające: diosminę (Diohespan, Diosminex, Pelethrocin), hesperydynę (Cyclo 3 Fort), escynę (Aescin, Esceven), rutynę (Rutinoscorbin), a także leki złożone jak Detralex (diosmina + hesperydyna) czy Venoruton (O-beta-hydroksyetylorutozyd). W przypadku zakrzepowego zapalenia żył stosuje się leki przeciwzakrzepowe, np. Clexane (enoksaparyna), Fraxiparine (nadroparyna).

Największe trudności w leczeniu niewydolności żylnej wynikają z jej przewlekłego i postępującego charakteru. Wyzwaniem jest utrzymanie długoterminowej współpracy pacjenta, szczególnie w zakresie stosowania kompresjoterapii (noszenia pończoch lub rajstop uciskowych), która jest podstawą leczenia, ale często bywa uciążliwa, zwłaszcza w okresie letnim. Kolejną trudnością jest właściwa diagnostyka różnicowa obrzęków kończyn dolnych oraz leczenie zaawansowanych powikłań, takich jak owrzodzenia żylne, które trudno się goją i znacząco obniżają jakość życia pacjentów. Istotnym problemem jest również niedostateczna profilaktyka u osób z grup ryzyka.