łysienie androgenozależne
Wskazanie

Łysienie androgenozależne (androgenetic alopecia) to najczęstsza postać utraty włosów, występująca zarówno u mężczyzn, jak i kobiet, chociaż z różną częstotliwością i obrazem klinicznym. U podłoża tego schorzenia leży nadwrażliwość mieszków włosowych na działanie androgenów, szczególnie dihydrotestosteronu (DHT), który skraca fazę wzrostu włosa (anagen) i prowadzi do miniaturyzacji mieszków włosowych.

U mężczyzn łysienie androgenozależne objawia się typowym cofaniem linii włosów na skroniach oraz przerzedzeniem włosów w okolicy ciemieniowej. U kobiet natomiast obserwuje się głównie rozlane przerzedzenie włosów w okolicy centralnej części skóry głowy, z zachowaniem linii frontalnej. Schorzenie to ma podłoże genetyczne i może rozpocząć się już po okresie dojrzewania, choć najczęściej rozwija się między 30. a 50. rokiem życia.

W leczeniu łysienia androgenozależnego stosuje się preparaty miejscowe i ogólne. Wśród leków dostępnych w Polsce, największą skuteczność wykazuje minoksydyl (preparaty Loxon, Piloxidil, Alopexy) stosowany miejscowo oraz finasteryd (Propecia, Finahair, Finasterid Teva) przyjmowany doustnie przez mężczyzn. U kobiet stosuje się głównie minoksydyl, a w przypadkach związanych z zaburzeniami hormonalnymi – antyandrogeny, takie jak cyproteron (Androcur) czy spironolakton (Spironol, Verospiron).

Największą trudnością w leczeniu łysienia androgenozależnego jest jego przewlekły charakter, wymagający długotrwałej, często wieloletniej terapii. Preparaty przeciwko łysieniu działają tylko w okresie ich stosowania, a przerwanie leczenia prowadzi do powrotu procesu utraty włosów. Efekty leczenia są również bardzo zindywidualizowane i często poniżej oczekiwań pacjentów. Dodatkowo, finasteryd może powodować działania niepożądane w postaci zaburzeń libido i funkcji seksualnych, co ogranicza jego akceptowalność u części pacjentów. Warto podkreślić, że najlepsze efekty osiąga się przy wczesnym rozpoczęciu terapii, zanim dojdzie do całkowitego zaniku mieszków włosowych.