ból po zwichnięciu
Wskazanie
Ból po zwichnięciu to powszechny objaw towarzyszący urazowi, w którym dochodzi do przemieszczenia końców kostnych w stawie poza ich fizjologiczny zakres, co prowadzi do uszkodzenia torebki stawowej i aparatu więzadłowego. Najczęściej zwichnięciom ulegają stawy: barkowy, łokciowy, palców oraz staw skokowy. Ból ma zazwyczaj charakter ostry, nasilający się przy próbie ruchu i może utrzymywać się przez kilka tygodni po nastawieniu stawu.
W leczeniu bólu po zwichnięciu stosuje się postępowanie wielokierunkowe. W fazie ostrej zalecane są niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak: Ketonal, Ibuprom, Voltaren, Dexak czy Nimesil. W przypadku silniejszego bólu można zastosować leki opioidowe, jak Tramal (tramadol) czy Poltram. W połączeniu z NLPZ stosuje się również leki o działaniu miorelaksacyjnym, np. Mydocalm czy Tolperis, które zmniejszają napięcie mięśniowe wokół uszkodzonego stawu.
Istotnym elementem leczenia jest również odpowiednia stabilizacja stawu przy użyciu ortez (np. Orthocare, Thuasne) oraz zastosowanie protokołu PRICE (Protection, Rest, Ice, Compression, Elevation). Po ustąpieniu ostrej fazy bólu kluczowe jest rozpoczęcie rehabilitacji, która ma na celu przywrócenie pełnego zakresu ruchu i siły mięśniowej. W terapii miejscowej można również stosować maści i żele przeciwbólowe (Voltaren Emulgel, Diklofenak, Ketoprofen żel).
Największą trudnością w leczeniu bólu po zwichnięciu jest balansowanie między odpowiednim poziomem immobilizacji a wczesnym uruchomieniem stawu. Zbyt długie unieruchomienie może prowadzić do sztywności stawu i zaniku mięśni, natomiast zbyt wczesne obciążanie zwiększa ryzyko nawrotowego zwichnięcia. Problemem bywa również przewlekły ból, który może utrzymywać się mimo prawidłowego leczenia, szczególnie w przypadku towarzyszących uszkodzeń chrząstki stawowej. U pacjentów z nawracającymi zwichnięciami (zwłaszcza barku) często konieczne jest leczenie operacyjne, po którym kontrola bólu i rehabilitacja stanowią duże wyzwanie terapeutyczne.