Właściwości farmakokinetyczne leku Vascotazin

Vascotazin w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 35 mg trimetazydyny dichlorowodorku (27,5 mg trimetazydyny). Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne substancji czynnej, uwzględniające procesy wchłaniania, dystrybucji i wydalania leku oraz jego zachowanie w specyficznych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym trimetazydyny w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest przeciętnie po 5 godzinach od momentu przyjęcia leku. Charakterystyczną cechą preparatu jest utrzymywanie się stężenia terapeutycznego przez długi czas – po upływie 24 godzin stężenie substancji aktywnej w surowicy pozostaje na poziomie równym lub wyższym niż 75% maksymalnego stężenia po 11 godzinach. Stan stacjonarny osiągany jest najpóźniej po 60 godzinach regularnego przyjmowania leku. Istotną informacją kliniczną jest fakt, że pokarm nie wpływa na właściwości farmakologiczne trimetazydyny, co oznacza brak konieczności dostosowywania przyjmowania leku względem posiłków.²

Dystrybucja

Pozorna objętość dystrybucji trimetazydyny wynosi 4,8 l/kg, co wskazuje na dobrą dystrybucję tkankową leku. Charakterystyczną cechą farmakokinetyczną jest niewielki stopień wiązania z białkami osocza – w badaniach in vitro określono go na poziomie około 16%. Niski stopień wiązania z białkami może wpływać na lepszą biodostępność substancji czynnej i zmniejszać ryzyko interakcji z innymi lekami wypierającymi trimetazydynę z połączeń białkowych.³

Wydalanie

Trimetazydyna jest wydalana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, co oznacza, że nie podlega istotnym procesom metabolicznym w organizmie. Średni okres półtrwania substancji czynnej wynosi około 7 godzin u zdrowych młodych ochotników, natomiast wydłuża się do 12 godzin u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Całkowity klirens trimetazydyny jest wypadkową głównie klirensu nerkowego, który bezpośrednio koreluje z klirensem kreatyniny, oraz w mniejszym stopniu klirensu wątrobowego. Klirens wątrobowy ulega fizjologicznemu zmniejszeniu wraz z wiekiem pacjenta.⁴

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszenie całkowitego klirensu leku, co jest konsekwencją związanego z wiekiem pogorszenia czynności nerek. Przeprowadzona populacyjna analiza farmakokinetyczna wykazała jednak, że wiek pacjenta w relatywnie niewielkim stopniu wpływa na farmakokinetykę trimetazydyny. Narażenie na substancję czynną zwiększa się tylko 1,1-krotnie u ochotników w wieku od 55 do 65 lat i 1,4-krotnie u ochotników w wieku powyżej 75 lat w porównaniu z młodszymi osobami. Taki poziom wzrostu nie wiąże się z koniecznością modyfikacji dawkowania u pacjentów starszych. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, nie zaobserwowano zwiększonego ryzyka w zakresie bezpieczeństwa stosowania trimetazydyny u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z ogółem populacji.⁵

Zaburzenia czynności nerek

Ponieważ trimetazydyna jest wydalana głównie przez nerki, zaburzenia czynności nerek znacząco wpływają na farmakokinetykę leku. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) narażenie na trimetazydynę zwiększa się średnio około 2-krotnie po podaniu jednej tabletki o mocy 35 mg raz na dobę. Z kolei u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) narażenie zwiększa się średnio 3,1-krotnie po podaniu jednej tabletki trimetazydyny o mocy 35 mg co drugą dobę. Porównanie dotyczy zdrowych ochotników z prawidłową czynnością nerek. Mimo zwiększonego narażenia na lek, nie zaobserwowano podwyższonego ryzyka w zakresie bezpieczeństwa stosowania trimetazydyny w grupie pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w porównaniu z ogółem populacji.⁶