Kardiomiopatia
Epidemiologia
Kardiomiopatie stanowią heterogenną grupę chorób mięśnia sercowego, charakteryzujących się różnorodnymi nieprawidłowościami strukturalnymi i funkcjonalnymi, które znacząco wpływają na chorobowość i śmiertelność globalnie. Epidemiologia tych schorzeń jest skomplikowana przez brak jednolitych kryteriów diagnostycznych, zmienne definicje oraz niedodiagnozowanie, zwłaszcza w przebiegu bezobjawowym. Szacuje się, że około 6 milionów osób na świecie cierpi na kardiomiopatię, z częstością występowania około 1 na 500 dorosłych. Najczęstszy podtyp, kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM), ma rozpowszechnienie 36 na 100 000, a jej zapadalność rośnie rocznie o około 2%. Inne podtypy, takie jak kardiomiopatia przerostowa (HCM) i restrykcyjna (RCM), wykazują odmienne profile epidemiologiczne, z HCM o rozpowszechnieniu 200-400 na 100 000 dorosłych, a RCM rzadziej występującą, lecz o cięższym przebiegu. Wzrost rozpoznawalności kardiomiopatii w ostatniej dekadzie jest częściowo efektem lepszej diagnostyki obrazowej, w tym rezonansu magnetycznego serca (CMRI), oraz rosnącej świadomości klinicznej. W USA i Europie przewiduje się dalszy wzrost liczby przypadków, z rocznym wskaźnikiem wzrostu (AGR) odpowiednio 2,87% i 1,43% do 2031 roku.
- Epidemiologia Kardiomiopatii
- Globalne rozpowszechnienie kardiomiopatii
- Zróżnicowanie epidemiologiczne podtypów kardiomiopatii
- Trendy epidemiologiczne w czasie
- Różnice demograficzne w kardiomiopatii
- Epidemiologia kardiomiopatii w różnych regionach świata
- Kardiomiopatia w Ameryce Północnej
- Kardiomiopatia w Europie
- Kardiomiopatia w Azji
- Kardiomiopatia w Afryce
- Epidemiologia specyficznych typów kardiomiopatii
- Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM)
- Kardiomiopatia przerostowa (HCM)
- Kardiomiopatia arytmogenna (ARVC)
- Kardiomiopatia restrykcyjna (RCM)
- Amyloidoza sercowa (CA)
- Zapalenie mięśnia sercowego i kardiomiopatia
- Kardiomiopatia okołoporodowa (PPCM)
- Kardiomiopatia a czynniki ryzyka i choroby współistniejące
- Cukrzyca a kardiomiopatia
- Kardiomiopatia związana z przewlekłą chorobą nerek
- Kardiomiopatia indukowana lekami
- Monitoring i nadzór epidemiologiczny kardiomiopatii
Epidemiologia Kardiomiopatii
Kardiomiopatia to heterogenna grupa zaburzeń serca charakteryzująca się strukturalnymi i funkcjonalnymi nieprawidłowościami mięśnia sercowego, znacząco przyczyniająca się do chorobowości i śmiertelności na całym świecie. Wpływ kardiomiopatii rozciąga się od pojedynczego pacjenta na szerszy system opieki zdrowotnej. 1 Epidemiologia kardiomiopatii jest złożona, a jej dokładne określenie napotyka na liczne trudności związane z brakiem uniwersalnych kryteriów diagnostycznych, zmiennymi definicjami, niedostatecznym diagnozowaniem oraz ciągłą reklasyfikacją chorób.23
Globalne rozpowszechnienie kardiomiopatii
Globalnie szacuje się, że na kardiomiopatię choruje około 6 milionów osób, z czego w Stanach Zjednoczonych około 2,5 miliona, a w Wielkiej Brytanii ponad ćwierć miliona.4 Częstość występowania kardiomiopatii prawdopodobnie jest jednak wyższa niż to, co zostało udokumentowane, ze względu na bezobjawowy przebieg choroby u niektórych pacjentów, co może prowadzić do opóźnienia diagnozy.5 Szacuje się, że około 1 na 500 dorosłych może mieć jakąś formę kardiomiopatii, jednak liczby te są prawdopodobnie zaniżone.6
W 2021 roku w siedmiu głównych rynkach (USA, Francja, Niemcy, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania i Japonia) odnotowano 2 268 240 przypadków kardiomiopatii rozstrzeniowej (DCM), która jest najczęstszym podtypem kardiomiopatii. Szacuje się, że liczba ta rośnie rocznie o około 2%.78
Zróżnicowanie epidemiologiczne podtypów kardiomiopatii
Epidemiologia różni się znacznie w zależności od podtypu kardiomiopatii:9
- Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) – szacowana częstość występowania wynosi 5-8 przypadków na 100 000 osób, z rozpowszechnieniem 36 na 100 000. Jest najczęstszym podtypem kardiomiopatii, stanowiącym w 2018 roku największy odsetek wszystkich kardiomiopatii.1011
- Kardiomiopatia przerostowa (HCM) – szacowane rozpowszechnienie wynosi 200-400 przypadków na 100 000 dorosłych przy braku choroby zastawki aortalnej lub nadciśnienia tętniczego.12
- Kardiomiopatia restrykcyjna (RCM) – znacznie rzadsza niż DCM czy HCM w krajach rozwiniętych, ale stanowi częstą przyczynę zgonów w krajach tropikalnych, głównie z powodu wysokiej częstości występowania włóknienia wsierdzia i miokardium.13
- Arytmogenna kardiomiopatia prawej komory (ARVC) – szacowane rozpowszechnienie wynosi od 1/2000 do 1/5000, bazując na ekstrapolacji częstości alleli wariantów genetycznych i ogólnie niskiej penetracji większości tych wariantów.14
- Amyloidoza sercowa (CA) – według badania przeprowadzonego wśród beneficjentów Medicare w wieku 65 lat w USA, występowanie amyloidozy sercowej wzrosło w latach 2000-2012, z częstością występowania 17 na 100 000 osobolat w 2012 roku.1516
Trendy epidemiologiczne w czasie
Rejestrowane rozpowszechnienie wszystkich kardiomiopatii zwiększyło się w ostatniej dekadzie. W latach 2010-2018 odnotowano wzrost występowania ARVC o 180% i HCM o 9%.17 Ten wzrost częściowo wynika z lepszej świadomości, dostępności nowoczesnych metod obrazowania i ulepszonych technik diagnostycznych, które umożliwiają wykrywanie kardiomiopatii u pacjentów, którzy w przeciwnym razie mogliby pozostać niezdiagnozowani.18
Szacuje się, że zdiagnozowane przypadki kardiomiopatii wzrosną z 2 268 240 w 2021 roku do 2 852 506 w 2031 roku, przy rocznym wskaźniku wzrostu (AGR) wynoszącym 2,58%.19
Różnice demograficzne w kardiomiopatii
Epidemiologia kardiomiopatii wykazuje znaczące różnice w zależności od demografii:20
- Płeć – DCM i HCM są dwukrotnie częstsze wśród mężczyzn, z odwrotną tendencją dla ARVC. Kardiomiopatia rozstrzeniowa wykazuje przewagę występowania u mężczyzn w stosunku 3:1.2122
- Rasa – Osoby pochodzenia afroamerykańskiego są około 2,5-3 razy bardziej narażone na rozwój kardiomiopatii rozstrzeniowej.2324 Częstość występowania amyloidozy w USA szacuje się na 10,9 na 100 000 u pacjentów rasy białej i 35,5 na 100 000 u pacjentów rasy czarnej.25
- Wiek – Kardiomiopatia rozstrzeniowa może wystąpić w każdym wieku, ale jest bardziej prawdopodobna w wieku 20-60 lat. U dzieci poniżej 1 roku życia częstość występowania DCM wynosi około 4,58 na 100 000, a następnie zmniejsza się do 0,34 na 100 000 w wieku 1-18 lat.2627
Epidemiologia kardiomiopatii w różnych regionach świata
Częstość występowania kardiomiopatii różni się znacznie w zależności od regionu geograficznego. Najwyższe wskaźniki występowania niewydolności serca związanej z kardiomiopatią odnotowuje się w Ameryce Północnej, Europie Środkowej, Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie, podczas gdy niższe wskaźniki zgłaszane są w Europie Wschodniej i Azji Południowo-Wschodniej.28
Kardiomiopatia w Ameryce Północnej
W Stanach Zjednoczonych, według Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego, w latach 2017-2020 około 6,7 miliona osób (2,3% populacji) żyło z niewydolnością serca, która często jest konsekwencją kardiomiopatii.29 USA będzie miało najwyższą liczbę przypadków kardiomiopatii w 2031 roku, z 2 385 118 przypadkami przy rocznym wskaźniku wzrostu wynoszącym 2,87%.30
Znaczące są też różnice rasowe w występowaniu niewydolności serca w USA – częstość i rozpowszechnienie są wyższe wśród osób rasy czarnej w porównaniu z innymi grupami etnicznymi. Współczynniki umieralności z powodu niewydolności serca dla osób rasy czarnej, rdzennych Amerykanów i rdzennych mieszkańców Alaski są najwyższe w porównaniu z innymi grupami etnicznymi.3132
Kardiomiopatia w Europie
W pięciu głównych rynkach europejskich (Francja, Niemcy, Włochy, Hiszpania i Wielka Brytania) liczba zdiagnozowanych przypadków kardiomiopatii wzrośnie przy rocznym wskaźniku wzrostu 1,43%, z 366 582 przypadków w 2021 roku do 419 183 przypadków w 2031 roku.33
W Hiszpanii główne ustalenia badania HF-PATHWAYS wskazują, że częstość występowania niewydolności serca w 2019 roku wynosiła 1,89% populacji powyżej 18 roku życia, z zapadalnością 2,78/1000 osób/rok, przy czym obie te wartości były stabilne w ciągu ostatnich 3 lat. Najczęstszym fenotypem niewydolności serca jest HFrEF (51,7%).34
Kardiomiopatia w Azji
W Japonii szacowana liczba pacjentów i 95% przedziały ufności (CI) wynosiły 17 700 (95% CI 16 500 do 18 800) dla kardiomiopatii rozstrzeniowej, 21 900 (95% CI 20 600 do 23 200) dla kardiomiopatii przerostowej i 300 (95% CI 250 do 350) dla kardiomiopatii restrykcyjnej. Surowe rozpowszechnienie na 100 000 mieszkańców oszacowano na 14,0 dla kardiomiopatii rozstrzeniowej, 17,3 dla kardiomiopatii przerostowej i 0,2 dla kardiomiopatii restrykcyjnej. Surowa zapadalność na 100 000 osobolat oszacowano odpowiednio na 3,58, 4,14 i 0,06.35
Japonia będzie miała najmniejszą liczbę przypadków do 2031 roku, z 48 205 przypadkami przy ujemnym wskaźniku AGR wynoszącym 0,10%.36
Kardiomiopatia w Afryce
Kardiomiopatia okołoporodowa (PPCM) dotyka przede wszystkim kobiety pochodzenia afrykańskiego. Do tej pory nie przeprowadzono populacyjnego badania PPCM w Afryce, ale badania szpitalne wykazały częstość występowania sięgającą nawet 1:100 porodów w Nigerii, stanowiąc do 52% wszystkich kardiomiopatii.37
Wyniki kliniczne są znacznie gorsze w Afryce niż w Europie Zachodniej i Ameryce Północnej. Wskaźniki śmiertelności nawet 24,2% po 6 miesiącach i 47,4% po roku obserwacji odnotowano w Kano w Nigerii, 48,3% w ciągu 4 lat w Burkina Faso, 11,6% w ciągu 6 miesięcy w Zimbabwe i 13,0% w ciągu 6 miesięcy w Republice Południowej Afryki.38
Epidemiologia specyficznych typów kardiomiopatii
Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM)
DCM jest trzecią najczęstszą przyczyną niewydolności serca i najczęstszą przyczyną przeszczepów serca. Ma roczną zapadalność wynoszącą 0,47-0,58 przypadków na 100 000 i rozpowszechnienie 1 do 4/100 000.39 Zgłaszana zapadalność wynosi 400 000-550 000 przypadków rocznie, z rozpowszechnieniem 4-5 milionów osób. Szacowane rozpowszechnienie DCM u dorosłych wynosi 36-40 na 100 000, z przewagą mężczyzn.40
U dzieci i młodzieży rozpowszechnienie DCM szacuje się na 0,57-1,13 przypadków na 100 000 osób, co stanowi około połowy wszystkich kardiomiopatii pediatrycznych. Ta częstość jest około 10 razy niższa niż u dorosłych, ze względu na czynniki genetyczne i środowiskowe, a także styl życia i choroby współistniejące u dorosłych.41
Rodzinna DCM stanowi co najmniej 40% przypadków idiopatycznej kardiomiopatii, z dominującym autosomalnym wzorcem dziedziczenia. Badania genetyczne, szczególnie sekwencjonowanie nowej generacji, mogą identyfikować więcej mutacji, co sugeruje, że badania przesiewowe rodziny powinny być przeprowadzane we wszystkich przypadkach idiopatycznej DCM.42
Kardiomiopatia przerostowa (HCM)
Kardiomiopatia przerostowa jest powszechną dziedziczną chorobą serca charakteryzującą się znaczną kliniczną i genetyczną heterogennością. Globalne rozpowszechnienie HCM waha się od 1:200 do 1:500, z regionalnymi różnicami.43 W siedmiu głównych rynkach odnotowano 34 713 przypadków HCM w 2020 roku.44
HCM jest najczęstszą przyczyną nagłej śmierci sercowej u sportowców, stanowiąc około jednej trzeciej przypadków. To dewastujące powikłanie jest bardziej rozpowszechnione u sportowców płci męskiej i osób innych ras niż biała. Obecne wytyczne stanowią, że pacjenci z fenotypową HCM nie powinni uczestniczyć w intensywnych sportach wyczynowych, ale mogą uczestniczyć w działaniach o niskiej intensywności.45
Kardiomiopatia arytmogenna (ARVC)
Szacunkowe rozpowszechnienie kardiomiopatii arytmogennej waha się od 1/2000 do 1/5000 i opiera się na ekstrapolacji częstości alleli wariantów genetycznych oraz ogólnie niskiej penetracji większości tych wariantów.46 W latach 2010-2018 odnotowano znaczący wzrost występowania ARVC o 180%.47
U pacjentów z ARVC przy rozpoznaniu rzadziej występuje wcześniejsza niewydolność serca (29%) w porównaniu z innymi kardiomiopatiami, co sugeruje bardziej łagodny przebieg lub lepsze rozpoznanie bezobjawowe.48
Kardiomiopatia restrykcyjna (RCM)
RCM charakteryzuje się dysfunkcją rozkurczową, powiększeniem obu przedsionków oraz prawidłową lub prawie prawidłową funkcją skurczową. Jest najrzadszym rodzajem kardiomiopatii o ciężkim przebiegu.49 W Indiach, Afryce, Ameryce Południowej i Środkowej główną przyczyną RCM jest włóknienie wsierdzia i miokardium, a nie idiopatyczna forma RCM, choć ten wzorzec obecnie się zmienia.50
RCM ma zmienny wiek wystąpienia i może rozwinąć się w każdym wieku. Nasilenie objawów może wahać się od bezobjawowych do ciężkich. Główne dolegliwości pacjentów to duszność, ból w klatce piersiowej i zmęczenie, z późniejszym rozwojem zastoju w płucach, wodobrzusza i zmniejszeniem rzutu serca.51
W badaniu przeprowadzonym w All India Institute of Medical Sciences w New Delhi, RCM okazała się chorobą sporadyczną, rzadką i występującą u młodych osób. Nie znaleziono przypadków rodzinnych, a 100% przypadków miało charakter sporadyczny. Większość pacjentów wykazywała wczesny wiek wystąpienia objawów, które pojawiały się w pierwszej i drugiej dekadzie życia.52
Amyloidoza sercowa (CA)
Amyloidoza sercowa to zaburzenie spowodowane odkładaniem się włókien amyloidu w przestrzeni pozakomórkowej serca. Może objawiać się objawami sercowymi lub może być zdiagnozowana w wyniku badań przesiewowych u pacjentów, którzy wykazują pozasercowe objawy amyloidozy.53
Amyloidoza transtyretynowa (ATTR) i amyloidoza łańcuchów lekkich (AL) są dwoma najczęstszymi typami amyloidozy sercowej.54 Dane z rejestru THAOS pokazały, że amyloidoza ATTR dotyka głównie starszych mężczyzn z dominującym fenotypem sercowym. Rozpowszechnienie dzikiego typu (nie dziedzicznego) ATTR amyloidozy wzrasta z wiekiem, a prawie wszyscy pacjenci mają ≥60 lat.55
Badania wykorzystujące scyntygrafię kości do screeningu w grupach ryzyka wykazały, że około jeden na dziesięciu pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF), stenozą aortalną poddawaną wymianie zastawki lub kardiomiopatią przerostową (HCM) zdiagnozowaną w późniejszym życiu może mieć podstawową lub współistniejącą amyloidozę sercową.56
Zapalenie mięśnia sercowego i kardiomiopatia
Częstość występowania zapalenia mięśnia sercowego jest trudna do ustalenia ze względu na skrajną różnorodność jego objawów klinicznych. Częstość występowania zwykle szacuje się na 1-10 przypadków na 100 000 osób i jest ona wyższa u młodych mężczyzn (i w pewnym stopniu u kobiet w średnim wieku).57 Według szacunków nawet 1-5% pacjentów z ostrymi infekcjami wirusowymi może mieć zajęcie mięśnia sercowego.58
Dostępność rezonansu magnetycznego serca (CMRI) zwiększyła możliwość wykrywania zapalenia mięśnia sercowego u pacjentów, którzy w przeciwnym razie mogliby nie otrzymać biopsji endomiokardialen (EMB). W związku z tym zgłaszana częstość występowania zapalenia mięśnia sercowego wzrosła z około 1-10 przypadków na 100 000 osób do około 9,5-14,4 przypadków na 100 000, równolegle z bardziej powszechnym wykorzystaniem CMRI.59
Zapalenie mięśnia sercowego było implikowane w nagłej śmierci młodych dorosłych w 8-12% przypadków i zostało zidentyfikowane za pomocą biopsji endomiokardialne jako przyczyna niewyjaśnionej kardiomiopatii rozstrzeniowej w 10-12% przypadków.60
Śmiertelność dla potwierdzonego biopsją limfocytarnego zapalenia mięśnia sercowego wynosi średnio 20% po 1 roku i ponad 50% po 4 latach. Współczynniki przeżycia są podobne do danych obserwacyjnych dla pacjentów z idiopatyczną kardiomiopatią rozstrzeniową. Przeżycie z olbrzymiokomórkowym zapaleniem mięśnia sercowego jest znacznie niższe, z mniej niż 20% pacjentów przeżywających 5 lat.61
Kardiomiopatia okołoporodowa (PPCM)
Częstość występowania kardiomiopatii okołoporodowej (PPCM) jest zróżnicowana i w dużej mierze zależy od regionu geograficznego. Ogólna śmiertelność sięga 4-28%. Czynniki ryzyka rozwoju kardiomiopatii okołoporodowej obejmują wielokrotne ciąże i porody mnogie, wywiad rodzinny, palenie tytoniu, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, niedożywienie, starszy lub młodzieńczy wiek matki oraz długotrwałe leczenie agonistami receptorów beta-adrenergicznych.62
Wśród 227 224 kwalifikujących się kobiet w jednym z badań potwierdzono 110 rozpoznanych przypadków kardiomiopatii okołoporodowej (częstość: 4,84 na 10 000 żywych urodzeń, 95% przedział ufności 3,98-5,83). Niezależne predyktory obejmowały wiek matki 25 lat lub starszy, nie-latynoskie grupy afroamerykańskie i filipińskie, rodność 4 lub większą, ciążę mnogą, ciężką anemię, wcześniej istniejące i związane z ciążą zaburzenia nadciśnieniowe oraz zespół hemolizy, podwyższonych enzymów wątrobowych, niskiej liczby płytek krwi.63
Kardiomiopatia a czynniki ryzyka i choroby współistniejące
Cukrzyca a kardiomiopatia
Cukrzyca to poważne i rosnące globalne obciążenie zdrowotne. Liczba osób z cukrzycą wzrosła ze 108 milionów w 1980 roku do 422 milionów w 2014 roku, gdzie 8,5% dorosłych w wieku 18 lat miało cukrzycę. Oczekuje się, że do 2035 roku ponad 592 miliony osób na całym świecie będzie miało cukrzycę.64
Cukrzyca wiąże się z 2-4-krotnie zwiększonym ryzykiem niewydolności serca. W badaniu Framingham Heart Study cukrzyca była związana z prawie 2-krotnym wzrostem ryzyka wystąpienia niewydolności serca u mężczyzn i 4-krotnym wzrostem u kobiet, nawet po dostosowaniu do innych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.65
Wśród pacjentów z niewydolnością serca częstość występowania cukrzycy jest 2 do 2,5 razy wyższa niż w populacji ogólnej. Cukrzyca zwiększa ryzyko niewydolności serca i komplikuje jej przebieg, tak że pacjenci z niewydolnością serca z cukrzycą mieli gorsze wyniki niż ci bez cukrzycy.66
Kardiomiopatia związana z przewlekłą chorobą nerek
Przewlekła choroba nerek (PChN) jest złożoną chorobą o częstości występowania 10-15% na całym świecie. Odsetek zgonów z powodu niewydolności serca i nagłej śmierci sercowej wzrasta wraz z progresją przewlekłej choroby nerek, przy stosunkowo mniejszej liczbie zgonów z powodu procesów miażdżycowych.67
To zjawisko można w dużej mierze wyjaśnić zwiększoną częstością występowania kardiomiopatii związanej z PChN wraz z pogarszającą się funkcją nerek. Chociaż te cechy zostały opisane głównie u pacjentów z zaawansowaną chorobą nerek poddawanych leczeniu dializami, pacjenci z zaledwie łagodnym do umiarkowanego upośledzeniem funkcji nerek już wykazują zmiany strukturalne i funkcjonalne zgodne z kardiomiopatią związaną z PChN.68
Koncepcja kardiomiopatii związanej z PChN pojawiła się po raz pierwszy w latach 80. XX wieku po doniesieniach o wspólnych nieprawidłowościach w strukturze i funkcji serca u pacjentów z PChN i KFRT (leczenie zastępcze funkcji nerek). Kardiomiopatia związana z PChN charakteryzuje się strukturalną przebudową serca, gdzie zwiększona masa lewej komory (LV) i przerost lewej komory (LVH) są powszechnymi objawami.69
Kardiomiopatia indukowana lekami
Przeżywalność osób po przebytej chorobie nowotworowej w dzieciństwie, młodości i wczesnej dorosłości, leczonych chemioterapią antracyklinową i/lub radioterapią w polach, które obejmują serce, mają zwiększone ryzyko rozwoju kardiomiopatii. Ze względu na to wysokie ryzyko, osoby te mogą odnieść korzyści z objęcia nadzorem.70
Obecne zalecenia FDA dotyczące częstotliwości monitorowania funkcji lewej komory podczas terapii anty-HER2 są konserwatywnie oparte na danych historycznych dotyczących pacjentów otrzymujących jednocześnie terapię antracyklinową. Badania wykazały jednak, że kardiotoksyczność wykryta podczas badań przesiewowych jest rzadka i zwykle łagodna u pacjentów, którzy nie mają czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i nie przyjmują antracyklin.71
Strategie zapobiegania lub łagodzenia kardiotoksyczności obejmują uczestnictwo w programach kardioonkologicznych (szczególnie dla pacjentów objawowych lub wysokiego ryzyka rozważanych do leczenia anty-HER2, w tym każdego z wyjściowo niską frakcją wyrzutową lewej komory), wczesne rozpoznawanie działań niepożądanych ze strony serca, aktywny nadzór kardiologiczny i kardioprotekcyjną terapię medyczną.72
Monitoring i nadzór epidemiologiczny kardiomiopatii
Monitorowanie rozpowszechnienia i zapadalności na kardiomiopatię jest utrudnione z powodu różnorodności definicji i kryteriów diagnostycznych. Obecnie dane z nadzoru są zbierane z różnych źródeł, często z korzystnymi wynikami, ale brakuje kluczowego ogniwa – nie istnieje system nadzoru, który działa na podstawie krajowej i w skoordynowany sposób integruje obecne i pojawiające się dane dotyczące chorób przewlekłych oraz generuje w odpowiednim czasie wskazówki dla interesariuszy na poziomie lokalnym, stanowym, regionalnym i krajowym.73
Instytuty Zdrowia w USA opracowały ogólnokrajowe ramy nadzoru nad chorobami sercowo-naczyniowymi i przewlekłymi chorobami płuc, które powinny być zdolne do dostarczania danych na temat rozbieżności w zapadalności i częstości występowania chorób według rasy, pochodzenia etnicznego, statusu społeczno-ekonomicznego i regionu geograficznego, wraz z danymi na temat czynników ryzyka chorób, świadczenia opieki klinicznej i funkcjonalnych wyników zdrowotnych.74
Wyzwania w epidemiologii kardiomiopatii
Epidemiologia kardiomiopatii jest złożona z powodu następujących czynników:75
- Niedodiagnozowanie – kardiomiopatia może przebiegać bezobjawowo, co prowadzi do opóźnienia diagnozy.76
- Ciągła reklasyfikacja i zmieniające się definicje.77
- Brak uniwersalnych kryteriów diagnostycznych.78
- Badania na małych populacjach w określonych obszarach geograficznych, które nie są reprezentatywne dla populacji ogólnej.79
Postępy w metodach identyfikacji i monitorowania
Postępy w metodach obrazowania serca i zwiększona świadomość wśród lekarzy ułatwiły diagnozowanie kardiomiopatii w ostatniej dekadzie.80 Dostępność rezonansu magnetycznego serca (CMRI) zwiększyła zdolność wykrywania kardiomiopatii u pacjentów, którzy w przeciwnym razie mogliby nie zostać zdiagnozowani.81
Zaawansowane techniki obrazowania, w tym rezonans magnetyczny serca (CMR) i pozytonowa tomografia emisyjna z fluorodeoksyglukozą (FDG-PET), są coraz częściej wykorzystywane do diagnostyki i kierowania leczeniem w kardiomiopatii sarkoidalnej.82
Przyszłe trendy w epidemiologii kardiomiopatii
Na podstawie obecnych trendów można oczekiwać następujących zmian w epidemiologii kardiomiopatii:
- Zdiagnozowane przypadki kardiomiopatii wzrosną z 2 268 240 w 2021 roku do 2 852 506 w 2031 roku, przy rocznym wskaźniku wzrostu (AGR) wynoszącym 2,58%.83
- Obciążenie niewydolnością serca, często związaną z kardiomiopatią, będzie nadal rosło, z oczekiwanym wzrostem do 8,7 miliona w 2030 roku, 10,3 miliona w 2040 roku i 11,4 miliona do 2050 roku w USA.84
- Ciągły wzrost częstości występowania amyloidozy ATTR, zwłaszcza po upowszechnieniu diagnostyki nieinwazyjnej, takiej jak scyntygrafia kości.85
Wnioski dla zdrowia publicznego
Rosnąca częstość występowania kardiomiopatii i związanych z nią powikłań stanowi istotne wyzwanie dla zdrowia publicznego. Konieczne jest opracowanie ukierunkowanych strategii kontroli w oparciu o płeć, region, wiek i wskaźnik rozwoju społeczno-demograficznego (SDI), wzmocnienie badań związanych ze starzeniem się oraz zwrócenie uwagi na zmiany w charakterystyce epidemiologicznej kardiomiopatii.86
Osoby starsze stopniowo zaczynają dominować pod względem obciążenia kardiomiopatiami. Należy opracować ukierunkowane strategie kontroli w celu zmniejszenia wysokich wskaźników niepełnosprawności i śmiertelności u niemowląt oraz rosnącego obciążenia kardiomiopatiami w populacji osób starszych, w oparciu o różnorodność obciążeń kardiomiopatiami omówionych w badaniach.87
Potrzebne są spersonalizowane strategie zarządzania i dostosowana opieka nad pacjentami, aby poprawić wyniki leczenia pacjentów z różnymi typami kardiomiopatii.88
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.