Delirium
Zapobieganie i profilaktyka
Delirium to ostry stan neurologiczny charakteryzujący się zaburzeniami świadomości, uwagi i funkcji poznawczych, często występujący u hospitalizowanych pacjentów, zwłaszcza osób starszych. Szacuje się, że 30-40% przypadków można zapobiec dzięki wdrożeniu wieloskładnikowych, niefarmakologicznych interwencji prewencyjnych, takich jak Program Szpitalnego Życia Osób Starszych (HELP) oraz pakiet ABCDEF na oddziałach intensywnej terapii (OIT). Metaanaliza z 2015 roku wykazała, że takie interwencje zmniejszają ryzyko delirium z ilorazem szans 0,47 (95% CI: 0,38-0,58), a liczba pacjentów, których należy leczyć, wynosi 14,3 (95% CI: 11,1-20,0). Kluczowe elementy prewencji obejmują ocenę ryzyka w ciągu 24 godzin od przyjęcia, optymalizację środowiska (oświetlenie, orientacja), zapobieganie odwodnieniu, unikanie niepotrzebnej sedacji i leków psychoaktywnych, wczesną mobilizację oraz zaangażowanie rodziny i opiekunów. Farmakoterapia profilaktyczna nie jest obecnie rekomendowana poza wyjątkowymi wskazaniami, a stosowanie leków przeciwpsychotycznych nie wykazało jednoznacznej skuteczności.
- Profilaktyka i zapobieganie delirium
- Multikomponentowe interwencje niefarmakologiczne
- Kluczowe komponenty prewencji delirium
- Rola rodziny i opiekunów w prewencji delirium
- Farmakologiczne zapobieganie delirium
- Programy i strategie zapobiegania delirium
- Program Szpitalnego Życia Osób Starszych (HELP)
- Pakiet ABCDEF
- System opieki Prevention of Delirium (POD)
- Wytyczne i standardy zapobiegania delirium
- Implementacja programów prewencji delirium
- Specjalne populacje i ustawienia
- Zapobieganie delirium na oddziałach intensywnej terapii
- Delirium pooperacyjne
- Delirium u osób starszych w opiece długoterminowej
- Przyszłość: badania i innowacje
Profilaktyka i zapobieganie delirium
Delirium jest poważnym, ale często możliwym do zapobieżenia stanem neurologicznym, charakteryzującym się ostrymi zaburzeniami świadomości, uwagi i procesów poznawczych, które mogą wystąpić podczas hospitalizacji lub w opiece długoterminowej. Szacuje się, że 30-40% przypadków delirium można zapobiec poprzez wdrożenie odpowiednich interwencji prewencyjnych123. Skuteczne zapobieganie delirium ma kluczowe znaczenie, ponieważ stan ten wiąże się z poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi, w tym zwiększonym ryzykiem demencji, upadków, pogorszenia stanu funkcjonalnego i poznawczego, przedłużonego pobytu w szpitalu oraz zwiększonej śmiertelności45.
Multikomponentowe interwencje niefarmakologiczne
Najskuteczniejszym podejściem do zapobiegania delirium jest stosowanie multikomponentowych interwencji niefarmakologicznych skierowanych do pacjentów z grupy wysokiego ryzyka67. Te kompleksowe strategie prewencyjne są oparte na dowodach naukowych i koncentrują się na modyfikowalnych czynnikach ryzyka8. Metaanaliza z 2015 roku obejmująca 11 badań z 4267 pacjentami wykazała, że multikomponentowe niefarmakologiczne interwencje zmniejszyły częstość występowania delirium (iloraz szans: 0,47; 95% CI: 0,38-0,58) z liczbą pacjentów, których należy leczyć wynoszącą 14,3 (95% CI: 11,1-20,0)9.
Najlepiej przebadanymi programami prewencji delirium są Program Szpitalnego Życia Osób Starszych (Hospital Elder Life Program, HELP) oraz pakiet ABCDEF1011. Program HELP jest ukierunkowaną, wielokomponentową strategią zapobiegania upośledzeniu funkcji poznawczych i funkcjonalnych u hospitalizowanych osób starszych, która angażuje wielu członków zespołu opiekuńczego oraz pacjentów, tworząc spersonalizowany program z ukierunkowanymi interwencjami12. Wykazano, że program ten zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia delirium o 53%13.
Kluczowe komponenty prewencji delirium
Skuteczny program prewencji delirium powinien obejmować następujące elementy:
- Ocena ryzyka i wczesna identyfikacja pacjentów zagrożonych delirium w ciągu 24 godzin od przyjęcia14
- Zapewnienie opieki przez zespół pracowników ochrony zdrowia znanych pacjentowi, unikanie niepotrzebnych przeniesień między oddziałami lub pokojami1516
- Przeciwdziałanie zaburzeniom poznawczym i dezorientacji poprzez zapewnienie odpowiedniego oświetlenia, czytelnych oznaczeń, widocznego zegara i kalendarza, regularne rozmowy z pacjentem w celu reorientacji1718
- Zapobieganie odwodnieniu i zaparciom poprzez zapewnienie odpowiedniego nawodnienia1920
- Ocena i optymalizacja saturacji tlenem w razie potrzeby2122
- Zwalczanie infekcji, unikanie niepotrzebnego cewnikowania i wdrażanie procedur kontroli zakażeń2324
- Przeciwdziałanie unieruchomieniu poprzez wczesne uruchamianie pacjentów oraz zachęcanie do chodzenia252627
- Rozpoznawanie i leczenie bólu, zwracanie uwagi na niewerbalne oznaki bólu u pacjentów z trudnościami w komunikacji2829
- Przegląd leków u pacjentów przyjmujących wiele preparatów, uwzględniając zarówno rodzaj, jak i liczbę stosowanych leków3031
- Poprawa odżywiania i zapewnienie prawidłowego dopasowania protez zębowych3233
- Przeciwdziałanie zaburzeniom sensorycznym poprzez rozwiązywanie odwracalnych przyczyn upośledzenia (np. usunięcie woskowiny usznej) oraz zapewnienie dostępu do sprawnych aparatów słuchowych i pomocy wzrokowych3435
- Promowanie prawidłowego snu poprzez unikanie procedur pielęgniarskich i medycznych w godzinach snu, planowanie podawania leków tak, aby nie zakłócać snu oraz minimalizowanie hałasu w okresach snu3637
Rola rodziny i opiekunów w prewencji delirium
Zaangażowanie rodziny i opiekunów odgrywa istotną rolę w zapobieganiu delirium3839. Osoby bliskie mogą pomóc w utrzymaniu pacjenta w kontakcie z otoczeniem i złagodzić lęk związany z przebywaniem w nieznanym środowisku. Interakcje społeczne z rodziną i przyjaciółmi mogą być znaczącą pomocą w zapobieganiu delirium40. Podczas pandemii COVID-19, kiedy wprowadzono ograniczenia odwiedzin w szpitalach, opracowano modyfikowane programy prewencji delirium, takie jak Modified and Extended Hospital Elder Life Program (HELP-ME), umożliwiające zdalną interakcję z pacjentami4142.
Badania wykazały, że ścisła polityka odwiedzin utrudnia zaangażowanie rodziny, mimo że zaangażowanie rodziny jest jedną z najważniejszych interwencji w zapobieganiu delirium43. Zapewnienie większej wiedzy na temat delirium opiekunom rodzinnym jest zatem kluczowe dla zwiększenia ich zrozumienia opieki pielęgniarskiej i poprawy uczestnictwa opiekunów rodzinnych44.
Farmakologiczne zapobieganie delirium
W przeciwieństwie do sukcesu podejść niefarmakologicznych, interwencje farmakologiczne okazały się mniej pomocne w zapobieganiu delirium45. Nie ma obecnie uniwersalnego zalecenia wspierającego stosowanie jakiegokolwiek rodzaju leku w celu zapobiegania delirium46. Klinicyści mogą być skłonni do stosowania planowych leków przeciwpsychotycznych w celu zapobiegania delirium u osób z grupy wysokiego ryzyka, jednak nie ma dowodów potwierdzających tę praktykę, z wyjątkiem bardzo szczególnych okoliczności (takich jak rutynowe leczenie schizofrenii)47.
Badania nad zastosowaniem różnych leków w profilaktyce delirium dają niejednoznaczne wyniki. W jednym badaniu stwierdzono, że profilaktyczne stosowanie kwetiapiny mogło zmniejszyć częstość występowania delirium u krytycznie chorych pacjentów (45,5% vs 77,6%) oraz skrócić czas wentylacji mechanicznej (1,5 vs 8,2 dni)48. Jednakże w innym badaniu profilaktyczne stosowanie risperidonu nie zmniejszyło częstości występowania delirium wśród pacjentów przyjętych na oddział intensywnej terapii medycznej49.
Zaleca się zmniejszenie, zaprzestanie lub unikanie stosowania leków psychoaktywnych, ponieważ mogą one pogorszyć delirium50. Farmakoterapia powinna być rozważana tylko w ciężkich przypadkach zaburzeń behawioralnych lub emocjonalnych, ponieważ nie ma silnych dowodów na to, że skutecznie poprawiają rokowanie51.
Programy i strategie zapobiegania delirium
Program Szpitalnego Życia Osób Starszych (HELP)
Program Szpitalnego Życia Osób Starszych (Hospital Elder Life Program, HELP) jest opartym na dowodach programem opieki, zaprojektowanym w celu zapobiegania delirium i pogorszeniu funkcji u hospitalizowanych osób dorosłych powyżej 65 roku życia52. Wiele lat badań klinicznych potwierdza, że program ten zmniejsza występowanie delirium i ogólnie poprawia wyniki leczenia pacjentów53.
HELP angażuje wielu członków zespołu opiekuńczego oraz pacjentów, tworząc spersonalizowany program z ukierunkowanymi interwencjami, takimi jak codzienne wizyty, orientacja, aktywności terapeutyczne i inne54. Personel HELP wysyła wolontariuszy do pacjentów, którzy są w grupie wysokiego ryzyka rozwoju delirium, na podstawie ich dokumentacji medycznej55.
Metaanaliza wykazała, że wdrożenie programu HELP wiąże się z 53% redukcją szans wystąpienia delirium56. Strategie HELP obejmują specjalne szkolenia dla pielęgniarek w zakresie oceny pacjentów pod kątem delirium i reorientacji pacjentów każdego dnia, a czasem na każdej zmianie, co do tego, kim są, gdzie się znajdują, jaki jest dzień i dlaczego są w szpitalu57.
Pakiet ABCDEF
Pakiet ABCDEF jest sposobem operacjonalizacji wytycznych PAD (Pain, Agitation, Delirium) poprzez strategie zapobiegania delirium na OIT58. Przestrzeganie tego pakietu wiąże się z 40% redukcją prawdopodobieństwa wystąpienia delirium w dniu następującym po ekspozycji na pakiet59.
Wdrożenie tego pakietu przyniosło również inne klinicznie istotne wyniki, takie jak skrócenie czasu wentylacji mechanicznej, czasu przebywania w śpiączce i stosowania środków przymusu60. Pakiet ABCDEF jest centralnym elementem programu uwolnienia OIT i pomaga w podejmowaniu decyzji terapeutycznych61.
Istnieje zależność dawka-odpowiedź między wyższym przestrzeganiem pakietu ABCDEF a wyższą przeżywalnością, krótszym czasem wentylacji mechanicznej, wcześniejszym wypisem z OIT i szpitala, mniejszą liczbą powrotów na OIT, mniejszym nasileniem delirium i śpiączki oraz mniejszym wykorzystaniem środków przymusu62.
System opieki Prevention of Delirium (POD)
System opieki Prevention of Delirium (POD) jest opartą na teorii, multikomponentową interwencją i systematycznym procesem wdrażania, który obejmuje rolę dla wolontariuszy szpitalnych63. POD kieruje się do osób zagrożonych delirium (65 lat; istniejące wcześniej upośledzenie funkcji poznawczych; obecne złamanie biodra; poważna choroba)64.
System ten składa się z działań podsumowanych w protokołach dotyczących dziesięciu modyfikowalnych czynników ryzyka związanych z rozwojem delirium wśród wrażliwych pacjentów. Działania te są ukierunkowane na zmianę praktyki na oddziale w celu optymalizacji nawodnienia i odżywiania, zmniejszenia zagrożeń środowiskowych, zwiększenia orientacji w czasie i przestrzeni, poprawy komunikacji, wspierania i zachęcania do mobilności oraz lepszego zarządzania bólem, infekcjami i lekami65.
POD obejmuje szkolenie personelu na temat delirium i praktyk zapobiegawczych w celu ułatwienia ich celowego zaangażowania, ustanowienie systemów, procesów i związanej z nimi dokumentacji w celu uczynienia POD wykonalnym i zintegrowanym z rutynami oddziału, aby ułatwić wdrażanie praktyk POD przez personel i wolontariuszy indywidualnie i zbiorowo66.
Wytyczne i standardy zapobiegania delirium
Wiele organizacji opracowało wytyczne kliniczne i standardy opieki dotyczące zapobiegania delirium. Towarzystwo Medycyny Krytycznej niedawno wydało Wytyczne Praktyki Klinicznej 2018 dotyczące Profilaktyki i Zarządzania Bólem, Pobudzeniem/Sedacją, Delirium, Unieruchomieniem i Zaburzeniami Snu u Dorosłych Pacjentów na OIT (PADIS)67.
Zalecenia dotyczące strategii leczenia delirium sugerują, że zastosowanie deksmedetomidyny może być lepszą strategią leczenia niż strategia oparta na podawaniu benzodiazepin68. Minimalizacja sedacji przy użyciu taktyk takich jak codzienne przerwy w sedacji może pomóc w zmniejszeniu ekspozycji na deliriogenne leki psychoaktywne69. Należy unikać stosowania benzodiazepin na OIT, z wyjątkiem leczenia określonych stanów70.
Australijska Komisja ds. Bezpieczeństwa i Jakości w Opiece Zdrowotnej opracowała standard opieki klinicznej w zakresie delirium, który zaleca, aby pacjentom zagrożonym delirium oferowano zestaw interwencji zapobiegających delirium i regularnie monitorowano zmiany w zachowaniu, funkcjach poznawczych i stanie fizycznym71. Odpowiednie interwencje są ustalane przed planowanym przyjęciem lub przy przyjęciu do szpitala, w rozmowie z pacjentem i jego rodziną lub opiekunem72.
Implementacja programów prewencji delirium
Wyzwania i bariery we wdrażaniu
Pomimo dowodów wskazujących na wysoką częstość występowania delirium, związaną z nim chorobowość i możliwości interwencji, wiele instytucji nie posiada rygorystycznych strategii zapobiegania i łagodzenia delirium73. Implementacja strategii zapobiegania i zarządzania delirium zależy od priorytetyzacji i integracji tych strategii przez pielęgniarki w kontekście wielu konkurujących ze sobą wymagań opieki oraz ustalonych praktyk i rutyn opieki krytycznej74.
Wdrażanie prewencji delirium wymaga zmiany zachowania personelu okołooperacyjnego i innych dostawców usług75. Ważne jest, aby zrozumieć lokalną kulturę i to, co uniemożliwia wprowadzenie zmian, aby zaprojektować interwencję, która rozwiąże te problemy76.
Badania wykazały, że wdrażanie niefarmakologicznych praktyk zapobiegania delirium było ograniczone przez ścisłą politykę odwiedzin na OIT, brak rutynowych badań przesiewowych w kierunku delirium i szkoleń na temat delirium, obawy dotyczące bezpieczeństwa podczas wdrażania, zakłócenia światła i hałasu w godzinach nocnych oraz częste zabiegi resuscytacyjne i nowe przyjęcia77.
Strategie skutecznego wdrażania
Skuteczne wdrażanie programów prewencji delirium wymaga systematycznego podejścia i zaangażowania na wielu poziomach. Niektóre strategie, które okazały się skuteczne, obejmują:
- Edukacja personelu i kierownictwa szpitala na temat delirium78
- Regularne badania przesiewowe w kierunku delirium przy użyciu zwalidowanego narzędzia79
- Niefarmakologiczne i farmakologiczne strategie prewencji80
- Zespół konsultacyjny ds. delirium81
- Wykorzystanie systemów elektronicznej dokumentacji medycznej (EHR) do automatyzacji stratyfikacji ryzyka delirium82
- Rekrutacja „liderów zmian” wśród pielęgniarek, którzy są zainteresowani delirium i entuzjastycznie nastawieni do podkreślania znaczenia oceny delirium wśród swoich kolegów83
- Wbudowanie narzędzia badania przesiewowego w EHR i zestawy zleceń oraz zautomatyzowane przypomnienia EHR o wypełnieniu odpowiedniego zestawu zleceń84
Wdrażanie wieloskładnikowego programu dotyczącego delirium na ogólnych oddziałach medycznych szpitali jest związane ze zmniejszeniem częstości występowania delirium i upadków, przy czym najsilniejsze efekty obserwuje się u najbardziej wrażliwych pacjentów85. Wieloskładnikowe interwencje skoncentrowane na edukacji i badaniach przesiewowych, wraz ze strategiami zapobiegania i zarządzania delirium, mogą mieć wyraźny wpływ na zmianę wyników leczenia pacjentów, zmniejszenie szkód i poprawę praktyki86.
Korzyści ekonomiczne i kliniczne
Zapobieganie delirium może oszczędzić pacjentom potencjalnie okropnego doświadczenia, jednocześnie unikając niepotrzebnych kosztów87. Uzasadnienie biznesowe dla zapobiegania delirium opiera się na skróceniu pobytu w szpitalu i dziennych kosztach88.
Przypadki delirium są niezwykle kosztowne dla szpitali89. Chociaż nie zgłoszono jeszcze konkretnych danych dotyczących skuteczności niektórych programów, wysoce prawdopodobne jest, że są one opłacalne90.
Program HELP i inne podobne inicjatywy przyjazne dla osób starszych, mające na celu przeciwdziałanie delirium, a jednocześnie zapobieganie innym zdarzeniom jatrogennym, takim jak upadki, infekcje i odleżyny, stanowią prawdopodobnie silne uzasadnienie biznesowe dla ich przyjęcia91.
Specjalne populacje i ustawienia
Zapobieganie delirium na oddziałach intensywnej terapii
Delirium jest częstym powikłaniem wśród pacjentów na oddziałach intensywnej terapii (OIT), prowadzącym do zwiększonej chorobowości i śmiertelności92. Dlatego wczesne rozpoznanie delirium jest ważne, a personel medyczny OIT powinien zwracać szczególną uwagę zarówno na obserwowanie występowania delirium, jak i jego zapobieganie i zarządzanie93.
Większość oddziałów intensywnej terapii stosuje niefarmakologiczne metody zmniejszania lub zapobiegania delirium. Regularne łagodzenie lęku i orientowanie pacjentów, zmniejszanie hałasu środowiskowego i używania alarmów, ustanawianie użycia światła zgodnego z dobowym cyklem dnia i nocy oraz zachęcanie do wczesnej mobilności to niektóre przykłady strategii94.
Praktyki zapobiegania i zarządzania delirium, które okazały się skuteczne, obejmują ocenę, zapobieganie i odpowiednie leczenie bólu, stosowanie prób spontanicznego oddychania w celu oceny potrzeby wentylacji mechanicznej, odpowiedni wybór środków przeciwbólowych i uspokajających, badania przesiewowe w kierunku delirium, wczesną mobilizację i zaangażowanie rodziny95.
Delirium pooperacyjne
Delirium pooperacyjne jest częstym powikłaniem u starszych dorosłych poddawanych operacji96. Istniejące już upośledzenie funkcji poznawczych lub demencja są czynnikami ryzyka wystąpienia delirium pooperacyjnego, a interwencje mogą mu zapobiec u osób z grupy ryzyka97.
Badania wykazały, że co najmniej jedna z trzech znanych środków zapobiegawczych nie została zastosowana u około 70% osób, które przeszły operację kręgosłupa98. Metody zapobiegania obejmują zlecenia zapobiegania delirium, zlecenia dotyczące snu i unikanie potencjalnie nieodpowiednich leków wymienionych w kryteriach AGS Beers99.
Istnieją umiarkowane dowody wskazujące, że monitorowanie głębokości znieczulenia ogólnego może być stosowane w celu zapobiegania delirium pooperacyjnie100. Stwierdzono, że monitorowanie za pomocą indeksu dwuspektralnego (BIS) zmniejsza częstość występowania delirium w porównaniu do zaślepionego znieczulenia BIS lub oceny klinicznej (RR 0,71, 95% CI 0,60 do 0,85; dwa badania; 2057 uczestników)101.
Delirium u osób starszych w opiece długoterminowej
Chociaż istnieją umiarkowanej jakości dowody na kliniczną i kosztową efektywność interwencji wieloskładnikowych w zapobieganiu delirium u osób w szpitalu, nie ma dowodów w warunkach opieki długoterminowej102. Przewiduje się, że taka interwencja przyniosłaby korzyści tej populacji w opiece długoterminowej103.
Wytyczne NICE dotyczące delirium obejmują diagnozowanie i leczenie delirium u osób w wieku 18 lat i starszych w szpitalu oraz w placówkach opieki długoterminowej lub domach opieki104. Obejmują one również identyfikację osób zagrożonych rozwojem delirium w tych warunkach i zapobieganie wystąpieniu delirium105.
Przyszłość: badania i innowacje
Nowe podejścia do zapobiegania delirium
Trwają badania nad nowymi podejściami do zapobiegania delirium, w tym zastosowaniem stymulacji poznawczej i terapii zajęciowej. Badania sugerują, że stymulacja poznawcza (CS) angażuje pacjentów w działania takie jak orientacja w rzeczywistości, wyszukiwanie słów i gry planszowe w celu poprawy funkcji poznawczych, w tym uwagi, pamięci i funkcji wykonawczych106.
CS jest coraz częściej uznawana za potencjalną interwencję zapobiegawczą dla delirium, głównie ze względu na jej zdolność do zwiększania rezerwy poznawczej, promowania neuroplastyczności, poprawy zaangażowania sensorycznego i ułatwiania interakcji społecznych107. Jednakże wdrażanie CS w warunkach szpitali ostrych jest wyzwaniem ze względu na takie czynniki, jak ograniczone zasoby, niedobory personelu i nieodpowiednie przeszkolenie wśród personelu pielęgniarskiego108.
Ostatnie badania sugerują, że włączenie gier do CS i wykorzystanie wirtualnej rzeczywistości (VR) do CS opartej na grach może poprawić funkcje poznawcze i zwiększyć zaangażowanie uczestników109. W związku z tym dostarczanie CS przy użyciu wirtualnej rzeczywistości pojawia się jako potencjalne rozwiązanie w celu zwiększenia zaangażowania pacjentów i przezwyciężenia problemów związanych ze skalowalnością obecnych podejść do zapobiegania delirium110.
Technologie monitorowania i zapobiegania
Nowe technologie są opracowywane w celu poprawy monitorowania i zapobiegania delirium. Jednym z takich projektów jest ADAPT (Autonomous Delirium Assessment, Prevention, and Treatment), który ma na celu autonomiczne monitorowanie niezidentyfikowanych czynników ryzyka delirium i ostatecznie zapewnienie skutecznej, niefarmakologicznej, adaptacyjnej strategii zapobiegania delirium na OIT111.
Główna hipoteza polega na tym, że ADAPT będzie lepszy od istniejących podejść do identyfikacji pacjentów wysokiego ryzyka poprzez autonomiczne monitorowanie niewychwyconych czynników ryzyka delirium112. Narzędzie to zostanie opracowane i zwalidowane pod względem a) przewidywania przejść trajektorii delirium, które są precyzyjne i interpretowalne, b) autonomicznego monitorowania i kwantyfikacji mobilności i wskazówek dobowych, które korelują z oceną mobilności i biomarkerami dobowymi, oraz c) adaptacyjnego zapobiegania z podpowiedziami działań w czasie rzeczywistym, z których lekarze OIT są zadowoleni113.
Pomyślne zastosowanie ADAPT zwiększyłoby podejmowanie decyzji klinicznych poprzez usprawnienie procesów klinicznych i ogólnie poprawiłoby wyniki pacjentów na OIT114.
Potrzeby badawcze
Mimo postępów w zapobieganiu delirium istnieje wiele obszarów, które wymagają dalszych badań. Komitet wytycznych NICE wskazał kilka kluczowych zaleceń dotyczących badań115.
Jednym z pytań badawczych jest to, który lek (atypowe leki przeciwpsychotyczne, typowe leki przeciwpsychotyczne, benzodiazepiny lub inhibitory acetylocholinesterazy) w porównaniu z placebo lub między sobą jest bardziej klinicznie i kosztowo efektywny w zapobieganiu rozwojowi delirium u osób w szpitalu o wysokim ryzyku delirium116.
Potrzebne są dalsze badania, aby zgłębić nasze zrozumienie złożonego współdziałania czynników ryzyka i opracować precyzyjne interwencje w celu skutecznego zapobiegania i zarządzania delirium117. Badania powinny również skupić się na ocenie długoterminowych skutków różnych modalności leczenia i identyfikacji spersonalizowanych podejść dla określonych populacji pacjentów118.
Delirium może reprezentować modyfikowalny czynnik ryzyka demencji, a interwencje, które zapobiegają lub minimalizują delirium, mogą również zmniejszyć lub zapobiec długoterminowemu upośledzeniu funkcji poznawczych119. Niekorzystne wyniki związane z delirium, takie jak wystąpienie objawów demencji u osób z przedkliniczną demencją i/lub przyspieszenie pogorszenia funkcji poznawczych u osób z demencją, mogą być również opóźnione dzięki wdrożeniu strategii zapobiegania delirium120.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.