Leki w grupie
„leki na nadmierną potliwość”

Leki na nadmierną potliwość (hiperhydrozę) to grupa preparatów stosowanych do kontrolowania i zmniejszania nadmiernego wydzielania potu. Działają one poprzez blokowanie gruczołów potowych, zmniejszenie aktywności neurotransmiterów stymulujących wydzielanie potu lub bezpośrednie hamowanie czynności gruczołów potowych.

Wśród głównych kategorii leków stosowanych w leczeniu nadmiernej potliwości wyróżniamy: preparaty miejscowe, leki doustne oraz terapie zabiegowe. Preparaty miejscowe zawierają najczęściej chlorek glinu lub chlorowodorek glinu jako substancję czynną (np. Antidral, Etiaxil, Perspirex). Działają one poprzez blokowanie ujść gruczołów potowych i są stosowane jako leki pierwszego wyboru w hiperhydrozie.

Leki doustne stosowane w nadmiernej potliwości to przede wszystkim leki antycholinergiczne, które blokują receptory muskarynowe i hamują wydzielanie potu. Najczęściej stosowane to oksybutynina (Ditropan), glikopironium (Robinul) oraz propantelina. W Polsce dostępne są preparaty zawierające oksybutyninę (Driptane, Ditropan, Uralex). Niekiedy stosuje się również leki przeciwlękowe, takie jak klonazepam (Clonazepamum TZF) czy beta-blokery jak propranolol (Propranolol WZF).

Największą zaletą stosowania leków na nadmierną potliwość jest znacząca poprawa jakości życia pacjentów. Kontrola nadmiernego pocenia pozwala uniknąć dyskomfortu społecznego, redukuje problemy z higieną osobistą oraz zapobiega wtórnym infekcjom skóry. Leki miejscowe są stosunkowo bezpieczne i łatwe w aplikacji, a ich efekt można zauważyć dość szybko.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tych leków obejmują przede wszystkim działania niepożądane. Preparaty miejscowe mogą powodować podrażnienia skóry, świąd i pieczenie w miejscu aplikacji. Leki antycholinergiczne podawane doustnie mogą wywoływać suchość w ustach, zaburzenia widzenia, zaparcia, senność, a nawet zaburzenia poznawcze u osób starszych. Istnieje również ryzyko kompensacyjnego pocenia się w innych obszarach ciała niewrażliwych na leczenie.

W przypadku niewystarczającej skuteczności farmakoterapii, stosuje się metody zabiegowe, takie jak iniekcje toksyny botulinowej (Botox, Dysport, Xeomin), jonoforeza czy sympatektomia. Toksyna botulinowa działa poprzez blokowanie uwalniania acetylocholiny w zakończeniach nerwowych gruczołów potowych, co efektywnie zmniejsza wydzielanie potu na okres 4-6 miesięcy.