ciśnienie tętnicze krwi
Ciśnienie tętnicze krwi to siła, z jaką krew napiera na ściany tętnic podczas skurczu i rozkurczu mięśnia sercowego. Jest ono wyrażane za pomocą dwóch wartości: ciśnienia skurczowego (górnego) i rozkurczowego (dolnego), mierzonych w milimetrach słupa rtęci (mmHg).
Prawidłowe wartości ciśnienia tętniczego u dorosłych powinny wynosić poniżej 120/80 mmHg. Ciśnienie w zakresie 120-129/80 mmHg klasyfikowane jest jako podwyższone, 130-139/80-89 mmHg jako nadciśnienie tętnicze 1. stopnia, zaś wartości ≥140/90 mmHg wskazują na nadciśnienie tętnicze 2. stopnia.
Nadciśnienie tętnicze stanowi istotny czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, w tym zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu i niewydolności serca. Leczenie obejmuje modyfikację stylu życia (redukcja masy ciała, aktywność fizyczna, ograniczenie spożycia soli i alkoholu) oraz farmakoterapię, której wybór zależy od stopnia nadciśnienia, wieku pacjenta i chorób współistniejących.
Pomiar ciśnienia tętniczego jest podstawowym badaniem wykonywanym podczas wizyty lekarskiej. Dla dokładnej oceny zaleca się wykonywanie pomiarów o stałych porach dnia, po kilkuminutowym odpoczynku, w pozycji siedzącej, z mankietem umieszczonym na wysokości serca. W diagnostyce coraz częściej wykorzystuje się również całodobowy automatyczny pomiar ciśnienia tętniczego (ABPM).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – LisiHEXAL 5 5 mg
LisiHEXAL 5 zawiera lizynopryl w dawce 5 mg (lizynopryl dwuwodny 5,44 mg) i jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego (zarówno samoistnego, jak i naczyniowo-nerkowego), zastoinowej niewydolności serca oraz ostrego zawału mięśnia sercowego u pacjentów stabilnych hemodynamicznie z ciśnieniem tętniczym >100 mmHg. W nadciśnieniu lek może być stosowany jako monoterapia lub w terapii skojarzonej, natomiast w niewydolności serca wymaga ścisłej kontroli, a w ciężkich przypadkach rozpoczęcie terapii powinno odbywać się w warunkach szpitalnych. W ostrym zawale mięśnia sercowego lizynopryl należy włączyć w ciągu pierwszych 24 godzin od wystąpienia objawów, aby zapobiec dysfunkcji lewej komory, zmniejszyć ryzyko niewydolności serca i poprawić przeżywalność, stosując go równocześnie z lekami przeciwzakrzepowymi, ASA i beta-adrenolitykami.
albumina, albuminuria, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca insulinoniezależna, cukrzyca insulinozależna, czynność nerek, dysfunkcja lewej komory, elektrolit, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lizynopryl, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niewydolność krążenia, pochodna naparstnicy, uszkodzenie nerek, wstrząs kardiogenny, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego