cefalosporyna III generacji
Cefalosporyny III generacji to półsyntetyczne antybiotyki beta-laktamowe, które stanowią rozwinięcie poprzednich generacji cefalosporyn, charakteryzujące się rozszerzonym spektrum działania przeciwbakteryjnego, szczególnie wobec bakterii Gram-ujemnych.
W porównaniu do poprzednich generacji, cefalosporyny III generacji wykazują zwiększoną aktywność wobec pałeczek Gram-ujemnych, w tym Enterobacteriaceae oraz Pseudomonas aeruginosa (niektóre przedstawiciele), przy jednoczesnym zachowaniu umiarkowanej aktywności wobec bakterii Gram-dodatnich. Są odporne na działanie wielu beta-laktamaz wytwarzanych przez bakterie, co czyni je skutecznymi w leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy oporne na starsze antybiotyki.
Do przedstawicieli cefalosporyn III generacji należą m.in. ceftriakson, cefotaksym, ceftazydym i cefoperazon. Znajdują zastosowanie w leczeniu ciężkich zakażeń, w tym zakażeń ośrodkowego układu nerwowego, ponieważ niektóre z nich (np. ceftriakson, cefotaksym) dobrze penetrują przez barierę krew-mózg. Są często stosowane w leczeniu zakażeń szpitalnych, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, ciężkich zakażeń dróg oddechowych, zakażeń dróg moczowych oraz zakażeń w obrębie jamy brzusznej.
Cefalosporyny III generacji podawane są głównie drogą parenteralną (dożylnie lub domięśniowo), choć istnieją również preparaty doustne (np. cefixim). Posiadają korzystny profil bezpieczeństwa, ale mogą wywoływać reakcje alergiczne u pacjentów uczulonych na antybiotyki beta-laktamowe oraz, rzadziej, inne działania niepożądane jak biegunka, nudności czy kandydoza.