zapalenie po zabiegach usunięcia zaćmy
Wskazanie

Zapalenie po zabiegach usunięcia zaćmy (endophthalmitis pooperacyjne) to poważne powikłanie, które występuje u około 0,1% pacjentów poddanych operacji zaćmy. Jest to stan nagły wymagający natychmiastowej interwencji, charakteryzujący się nasilonym bólem oka, pogorszeniem widzenia, zaczerwienieniem oraz obrzękiem powiek i spojówek. Najczęściej rozwija się w ciągu 2-7 dni po zabiegu, choć może wystąpić nawet kilka tygodni później.

W leczeniu zapalenia po operacji zaćmy kluczowe jest szybkie wdrożenie antybiotykoterapii. Stosuje się miejscowe krople oczne zawierające antybiotyki o szerokim spektrum działania, takie jak Vigamox (moksyfloksacyna), Oftaquix (lewofloksacyna), Floxal (ofloksacyna) czy Tobradex (tobramycyna z deksametazonem). W ciężkich przypadkach niezbędne jest zastosowanie iniekcji doszklistkowych, najczęściej z wankomycyną i ceftazydymem, oraz antybiotyków ogólnoustrojowych, takich jak Cipronex (ciprofloksacyna) czy Zinacef (cefuroksym).

Jednocześnie z antybiotykoterapią wdraża się leczenie przeciwzapalne za pomocą kortykosteroidów, takich jak Dexamethason WZF, Dexafree czy połączenia steroidów z antybiotykami jak Tobradex (tobramycyna z deksametazonem) lub Maxitrol (neomycyna, polimyksyna B, deksametazon). W ciężkich przypadkach konieczne może być wykonanie witrektomii, czyli operacyjnego usunięcia ciała szklistego wraz z materiałem zapalnym.

Największe trudności w leczeniu zapalenia po operacji zaćmy związane są z szybką identyfikacją patogenu wywołującego zakażenie, gdyż wymaga to pobrania materiału do badań mikrobiologicznych, co nie zawsze jest możliwe w trybie natychmiastowym. Dodatkowym wyzwaniem jest penetracja antybiotyków do wnętrza gałki ocznej, stąd konieczność stosowania iniekcji doszklistkowych. Opóźnienie w rozpoznaniu i leczeniu może prowadzić do trwałej utraty widzenia, a nawet konieczności usunięcia gałki ocznej. Istotnym problemem jest również rosnąca antybiotykooporność patogenów, co komplikuje dobór odpowiedniego leku.