zapalenie gardła po zastosowaniu zgłębnika nosowo-żołądkowego
Wskazanie

Zapalenie gardła po zastosowaniu zgłębnika nosowo-żołądkowego jest powszechnym powikłaniem związanym z intubacją nosowo-żołądkową. Występuje na skutek podrażnienia i mikrourazów błony śluzowej gardła podczas wprowadzania i utrzymywania zgłębnika. Pacjenci zazwyczaj zgłaszają ból gardła, trudności w przełykaniu, uczucie suchości oraz czasem lekki obrzęk śluzówki. Objawy mogą się utrzymywać od kilku dni do nawet tygodnia po usunięciu zgłębnika.

W leczeniu tego typu zapalenia gardła stosuje się przede wszystkim leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Najczęściej zalecane są preparaty miejscowo znieczulające i łagodzące ból, takie jak Tantum Verde, Cholinex, Strepsils czy Septolete. W przypadkach bardziej nasilonych dolegliwości można zastosować niesteroidowe leki przeciwzapalne, np. Nurofen, Ibuprom lub Paracetamol (Apap, Panadol). Przy znacznym obrzęku i stanie zapalnym lekarz może zalecić krótkotrwałe stosowanie preparatów zawierających steroidy, np. Flonidan, Dexaven.

Największą trudnością w leczeniu zapalenia gardła po zastosowaniu zgłębnika nosowo-żołądkowego jest często konieczność dalszego utrzymywania zgłębnika mimo występujących dolegliwości, szczególnie u pacjentów wymagających długoterminowego żywienia dojelitowego. Wyzwaniem jest również rozróżnienie między zwykłym podrażnieniem a potencjalnym zakażeniem bakteryjnym, które może wymagać antybiotykoterapii. Dodatkową komplikacją może być nakładanie się objawów na inne dolegliwości pacjenta, co utrudnia precyzyjną diagnozę i dobór odpowiedniego leczenia.

Zapobieganie temu powikłaniu obejmuje stosowanie odpowiedniej techniki wprowadzania zgłębnika, używanie zgłębników o mniejszej średnicy (gdy jest to możliwe), właściwe nawilżanie jamy ustnej pacjenta oraz regularne ocenianie stanu błony śluzowej gardła. U pacjentów długotrwale zaintubowanych warto rozważyć alternatywne metody podawania pokarmów, jeśli stan kliniczny na to pozwala.