ostre zatrucie pokarmowe
Wskazanie

Ostre zatrucie pokarmowe to nagłe zaburzenie zdrowotne wywołane spożyciem żywności zanieczyszczonej mikroorganizmami (bakterie, wirusy, pasożyty) lub ich toksynami. Objawy pojawiają się zazwyczaj w ciągu kilku godzin do kilku dni po spożyciu skażonej żywności i obejmują nudności, wymioty, biegunę, bóle brzucha, gorączkę i ogólne osłabienie. Najczęstszymi patogenami wywołującymi zatrucia są Salmonella, Escherichia coli, Staphylococcus aureus, Campylobacter oraz norowirusy.

W leczeniu ostrych zatruć pokarmowych kluczowe jest nawadnianie pacjenta, aby zapobiec odwodnieniu. Stosuje się doustne płyny nawadniające (np. Gastrolit, Orsalit, Floridral, Hydrat) lub w cięższych przypadkach nawadnianie dożylne. W przypadku nudności i wymiotów pomocne są leki przeciwwymiotne jak Metoclopramid (Metoclopramidum), Ondansetron (Zofran, Ondansetron Kabi) czy Tietylperazyna (Torecan). Przy biegunce stosuje się leki zapierające jak Loperamid (Imodium, Stoperan) oraz probiotyki (Lactoral, Lacidofil, Dicoflor, Enterol).

Antybiotykoterapia jest wskazana tylko w wybranych przypadkach, gdy zidentyfikowano bakteryjne podłoże zatrucia lub gdy objawy są ciężkie. Stosuje się wówczas Ciprofloksacynę (Cipronex, Proxacin), Azytromycynę (Sumamed, Azibiot) lub Metronidazol (Metronidazol, Metronidazole Actavis). W zatruciach toksynami grzybowymi może być konieczne podanie specyficznych antidotów, jak Silibinina (Legalon) przy zatruciu muchomorem sromotnikowym.

Największe trudności w leczeniu ostrych zatruć pokarmowych obejmują szybko postępujące odwodnienie, zwłaszcza u dzieci i osób starszych, które może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych i niewydolności nerek. Wyzwaniem jest także prawidłowa identyfikacja czynnika wywołującego zatrucie, co utrudnia ukierunkowane leczenie. Dodatkowo, narastająca antybiotykooporność patogenów jelitowych komplikuje terapię w przypadkach wymagających antybiotykoterapii. Problemem mogą być również powikłania, takie jak zespół hemolityczno-mocznicowy przy zakażeniach E. coli produkującą werotoksynę czy zespół Guillaina-Barrégo po zakażeniu Campylobacter.