ostre zakażenie ginekologiczne
Wskazanie

Ostre zakażenie ginekologiczne to stan chorobowy dotyczący kobiecego układu rozrodczego, który wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej. Najczęściej obejmuje zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID), ropnie jajnikowo-jajowodowe, zapalenie błony śluzowej macicy (endometritis), zapalenie szyjki macicy (cervicitis) lub zapalenie pochwy (vaginitis). Zakażenia te mogą być wywołane przez bakterie tlenowe i beztlenowe, chlamydie, gonokokki lub inne drobnoustroje.

Objawy ostrego zakażenia ginekologicznego obejmują silny ból w podbrzuszu, gorączkę, nieprawidłowe krwawienia z dróg rodnych, nieprzyjemny zapach wydzieliny pochwowej, bolesne oddawanie moczu oraz ból podczas stosunku. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, badaniach laboratoryjnych (podwyższone CRP, OB, leukocytoza), badaniach mikrobiologicznych wydzieliny oraz badaniach obrazowych (USG, tomografia komputerowa).

W leczeniu ostrego zakażenia ginekologicznego stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię o szerokim spektrum działania. W Polsce najczęściej wykorzystuje się połączenia takie jak: Amoksiklav (amoksycylina z kwasem klawulanowym) z Metronidazolem (Metronidazol Polpharma), Clindamycin (Dalacin C, Clindamycin MIP) z gentamycyną (Gentamycin WZF), lub cefalosporyny III generacji jak Ceftriaxon (Biotrakson, Tartriakson) w skojarzeniu z Doxycycliną (Unidox Solutab, Doxycyclinum TZF). W ciężkich przypadkach stosuje się Tazocin (piperacylina z tazobaktamem) lub Meropenem (Meronem).

Największą trudnością w leczeniu ostrych zakażeń ginekologicznych jest rosnąca antybiotykooporność patogenów oraz opóźniona diagnoza. Pacjentki często zgłaszają się do lekarza w zaawansowanym stadium zakażenia, co zwiększa ryzyko powikłań takich jak ropnie, zrosty, niepłodność czy przewlekły ból miednicy mniejszej. Istotnym problemem jest również różnicowanie z innymi stanami ostrymi w obrębie jamy brzusznej, takimi jak zapalenie wyrostka robaczkowego czy torbiele jajnika.

W przypadkach nieodpowiadających na leczenie zachowawcze konieczna może być interwencja chirurgiczna, zwłaszcza przy ropniach jajnikowo-jajowodowych. Ważnym elementem terapii jest także leczenie partnerów seksualnych w przypadku zakażeń przenoszonych drogą płciową, co zapobiega reinfekcji. Po zakończonym leczeniu zaleca się kontrolę ginekologiczną w celu oceny skuteczności terapii.