niewydolność serca klasa II wg NYHA
Wskazanie

Niewydolność serca klasy II według klasyfikacji NYHA (New York Heart Association) to stan, w którym pacjent odczuwa niewielkie ograniczenie aktywności fizycznej. Chorzy doświadczają zmęczenia, kołatania serca lub duszności podczas zwykłej aktywności fizycznej, natomiast spoczynek przynosi im ulgę. W stanie spoczynku pacjenci nie wykazują objawów niewydolności serca.

Leczenie niewydolności serca klasy II wg NYHA obejmuje stosowanie kilku grup leków. Podstawę terapii stanowią inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) lub antagoniści receptora angiotensyny II (ARB), takie jak: Prestarium (perindopril), Tritace (ramipril), Enarenal (enalapril), Lorista (losartan) czy Cozaar (losartan). W terapii stosuje się również beta-adrenolityki: Betaloc ZOK (metoprolol), Bisocard (bisoprolol), Concor (bisoprolol), Nebilet (nebiwolol). Coraz częściej wykorzystuje się też nowsze leki, jak inhibitory SGLT-2: Forxiga (dapagliflozyna), Jardiance (empagliflozyna) oraz sakubitril/walsartan (Entresto).

W przypadku objawów zastoju stosuje się diuretyki, takie jak Furosemid (furosemid), Trifas (torasemid), Diuver (torasemid). Przy występowaniu zaburzeń rytmu serca często dodaje się do terapii Spironol (spironolakton) lub Eplerenon (eplerenon). U pacjentów z rytmem zatokowym i frakcją wyrzutową ≤35% można rozważyć iwabradynę (Procoralan, Bixebra).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca klasy II wg NYHA obejmują optymalizację dawek leków, która bywa ograniczona z powodu hipotensji, bradykardii lub pogorszenia funkcji nerek. Problemem jest również niestosowanie się pacjentów do zaleceń terapeutycznych oraz trudności w modyfikacji stylu życia (ograniczenie soli, regularna aktywność fizyczna). Wyzwaniem pozostaje także identyfikacja i leczenie chorób współistniejących, które mogą nasilać objawy niewydolności serca, takich jak niedokrwistość, zaburzenia funkcji tarczycy, choroba wieńcowa czy migotanie przedsionków.