choroba zatok
Wskazanie

Choroba zatok, czyli zapalenie zatok przynosowych (rhinosinusitis), to stan zapalny błony śluzowej zatok przynosowych. Może mieć charakter ostry (trwający do 12 tygodni) lub przewlekły (utrzymujący się powyżej 12 tygodni). Najczęstszymi objawami są: niedrożność nosa, wyciek wydzieliny z nosa, ból lub uczucie rozpierania twarzy, zaburzenia węchu oraz kaszel, szczególnie nasilający się w nocy.

W leczeniu ostrego zapalenia zatok przynosowych stosuje się leki objawowe, takie jak donosowe glikokortykosteroidy (Fanipos, Nasometin, Flixonase, Nasacort), leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe (Paracetamol, Ibuprom, Nurofen) oraz leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej nosa (Otrivin, Xylorin, Nasivin). W przypadkach bakteryjnego zapalenia zatok konieczne może być wdrożenie antybiotykoterapii (Augmentin, Amoksiklav, Zinnat, Duomox).

W przewlekłym zapaleniu zatok główną rolę odgrywają długotrwałe leczenie przeciwzapalne z zastosowaniem donosowych glikokortykosteroidów (Flixonase, Nasacort, Nasonex), płukanie jam nosa roztworem soli fizjologicznej (Marimer, Aqua Maris, Linomaris) oraz w wybranych przypadkach antybiotykoterapia. Przy współistniejącej alergii stosuje się leki przeciwhistaminowe (Zyrtec, Claritine, Allegra).

Największe trudności w leczeniu choroby zatok wynikają z jej nawrotowego charakteru oraz możliwości przejścia w formę przewlekłą. Wyzwaniem terapeutycznym jest także prawidłowa identyfikacja czynnika etiologicznego – wirusowego lub bakteryjnego, co ma kluczowe znaczenie dla decyzji o włączeniu antybiotykoterapii. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem zatok przynosowych często występuje oporność na standardowe metody leczenia, co może wymagać interwencji chirurgicznej (FESS – funkcjonalna endoskopowa operacja zatok). Dodatkowym problemem jest współwystępowanie innych schorzeń, takich jak alergia, astma czy polipy nosa, które komplikują przebieg leczenia i wymagają kompleksowego podejścia terapeutycznego.