brodawka mozaikowa
Wskazanie

Brodawka mozaikowa jest odmianą brodawki zwykłej (verruca vulgaris), spowodowaną zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), najczęściej typami 1, 2, 4 i 7. Nazwa „mozaikowa” pochodzi od charakterystycznego wzoru przypominającego mozaikę, który tworzą drobne, ściśle upakowane grudki na powierzchni zmiany. Brodawki mozaikowe występują najczęściej na podeszwach stóp (brodawki podeszwowe) i mogą być bolesne podczas chodzenia z powodu ucisku na zakończenia nerwowe.

Diagnostyka brodawek mozaikowych opiera się głównie na ocenie klinicznej, a w przypadkach wątpliwych można wykonać badanie histopatologiczne. Ważne jest różnicowanie z nagniotkami, odciskami, brodawkami płaskimi oraz rakiem kolczystokomórkowym, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością.

Leczenie brodawek mozaikowych bywa trudne ze względu na wysoką oporność na terapię i tendencję do nawrotów. Stosuje się preparaty miejscowe zawierające kwas salicylowy (np. Brodacid, Verrumal), kwas mlekowy (np. Duofilm) lub azot (krioterapia – preparaty typu Wartner, zabiegi w gabinecie lekarskim). W przypadkach opornych stosuje się laser CO2, elektrokoagulację lub usunięcie chirurgiczne. W Polsce dostępne są również preparaty immunomodulujące zawierające imikwimod (Aldara) oraz miejscowe środki przeciwwirusowe.

Największą trudnością w leczeniu brodawek mozaikowych jest ich tendencja do nawrotów oraz rozprzestrzeniania się na sąsiednie obszary skóry. Terapia wymaga cierpliwości zarówno ze strony lekarza, jak i pacjenta, gdyż może trwać miesiącami. Dodatkowym wyzwaniem jest zapobieganie przenoszeniu wirusa na inne części ciała (autoinokulacja) oraz na inne osoby. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności systematycznego stosowania preparatów, unikania kontaktu bosych stóp z podłogą w miejscach publicznych oraz niepodzielania ręczników czy skarpet z innymi osobami.