Przedawkowanie leku Bisocard

Przedawkowanie bisoprololu fumaranu może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych ze względu na jego działanie beta-adrenolityczne. Ryzyko przedawkowania jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza u osób z niewydolnością serca, które wykazują prawdopodobnie wysoką wrażliwość na ten lek. Przypadki przedawkowania bisoprololu wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.¹

Zgłoszone przypadki przedawkowania

W literaturze medycznej opisano przypadki przedawkowania bisoprololu. W jednym z przypadków doszło do przyjęcia dawki dobowej 15 mg zamiast zalecanej 7,5 mg, co skutkowało wystąpieniem bloku przedsionkowo-komorowego III stopnia, bradykardii i zawrotów głowy. Odnotowano również kilka przypadków znacznego przedawkowania (maksymalna dawka: 2000 mg) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i/lub chorobą wieńcową. U tych pacjentów główne objawy to bradykardia i/lub niedociśnienie tętnicze. Co istotne, wszyscy pacjenci w zgłoszonych przypadkach powrócili do zdrowia po zastosowaniu odpowiedniego leczenia.²

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie bisoprololu, podobnie jak innych leków beta-adrenolitycznych, może prowadzić do szeregu charakterystycznych objawów wynikających z blokady receptorów beta-adrenergicznych. Znajomość tych objawów ma kluczowe znaczenie dla szybkiej diagnostyki i wdrożenia odpowiedniego postępowania terapeutycznego.³

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie przedawkowania bisoprololu powinno być prowadzone w warunkach szpitalnych z możliwością intensywnego monitorowania funkcji życiowych. Pierwszym krokiem jest przerwanie podawania leku i wdrożenie odpowiedniego leczenia objawowego i podtrzymującego. Należy zauważyć, że bisoprolol prawie wcale nie ulega dializie, co ogranicza możliwości przyspieszenia eliminacji leku z organizmu.⁴

W zależności od występujących objawów, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie terapeutyczne:⁵

• Bradykardia – podanie dożylne atropiny. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi, ostrożne podanie izoprenaliny lub innego środka o działaniu chronotropowo dodatnim. W niektórych przypadkach może być konieczne wszczepienie stymulatora serca drogą przezżylną.⁶
• Niedociśnienie tętnicze – dożylne podanie płynów i środków obkurczających naczynia krwionośne. Pomocne może być dożylne podanie glukagonu, który wykazuje działanie inotropowe pozytywne (zwiększające siłę skurczu mięśnia sercowego).⁷
• Blok przedsionkowo-komorowy (II lub III stopnia) – ścisłe monitorowanie pacjenta, podanie izoprenaliny we wlewie dożylnym lub przezżylne wszczepienie stymulatora serca.⁸
• Ostre nasilenie niewydolności serca – dożylne podanie leków moczopędnych, środków inotropowych i rozszerzających naczynia krwionośne w celu poprawy kurczliwości mięśnia sercowego i zmniejszenia obciążenia wstępnego i następczego.⁹
• Skurcz oskrzeli – zastosowanie leków rozszerzających oskrzela, takich jak izoprenalina, leki beta2-sympatykomimetyczne (np. salbutamol) i/lub aminofilina, które przeciwdziałają zwężeniu dróg oddechowych.¹⁰
• Hipoglikemia – dożylne podanie glukozy w celu przywrócenia prawidłowego stężenia glukozy we krwi.¹¹

Szczególne uwagi dotyczące predyspozycji do przedawkowania

Należy zwrócić szczególną uwagę na fakt, że istnieją znaczące różnice osobnicze w zakresie wrażliwości na działanie dużych dawek bisoprololu. Pacjenci z niewydolnością serca są szczególnie podatni na działanie tego leku, co uzasadnia konieczność rozpoczynania terapii od małych dawek i ich stopniowego zwiększania zgodnie z zaleconym schematem dawkowania.¹²

Warto podkreślić, że pomimo potencjalnie poważnych objawów przedawkowania bisoprololu, we wszystkich zgłoszonych dotychczas przypadkach objawy ostatecznie ustąpiły, a pacjenci powrócili do zdrowia po wdrożeniu odpowiedniego leczenia.¹³