Leki w grupie
„leki stosowane w dolegliwościach okresu przekwitania”

Leki stosowane w dolegliwościach okresu przekwitania obejmują szeroką gamę preparatów, których głównym celem jest łagodzenie objawów menopauzalnych. W tym okresie dochodzi do zmniejszenia produkcji estrogenów, co powoduje szereg uciążliwych dolegliwości, takich jak uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia snu, obniżenie nastroju, suchość pochwy oraz zwiększone ryzyko osteoporozy.

Podstawową grupą leków stosowanych w terapii objawów menopauzy jest hormonalna terapia zastępcza (HTZ). Zawiera ona estrogeny, czasem w połączeniu z progestagenami. Do najczęściej stosowanych preparatów należą: estradiol (Estrofem, Oesclim, Climara), estrogeny skoniugowane (Premarin), estradiol z noretysteronem (Cliovelle, Kliogest, Activelle), estradiol z dydrogesteronem (Femoston) oraz tibolon (Livial).

W przypadku dolegliwości związanych z suchością pochwy stosuje się miejscowe preparaty estrogenowe, takie jak estradiol (Vagifem, Estring), estriol (Ovestin) czy estrogeny skoniugowane (Premarin krem dopochwowy). Te leki skutecznie przywracają prawidłową wilgotność i elastyczność błony śluzowej pochwy, łagodząc dyskomfort i ból podczas stosunków płciowych.

Dla kobiet, które nie mogą lub nie chcą stosować hormonalnej terapii zastępczej, dostępne są leki niehormowane łagodzące objawy menopauzy. Wśród nich znajdują się selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM), takie jak raloksyfen (Evista), który wykazuje działanie estrogenopodobne w kościach, zmniejszając ryzyko osteoporozy, ale nie wpływa na tkanki piersi czy macicy.

W leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej stosuje się również bisfosfoniany (alendronian – Ostenil, Ostolek; risedronian – Actonel; ibandronian – Bonviva), denosumab (Prolia) oraz teryparatyd (Forsteo), które spowalniają utratę masy kostnej lub stymulują tworzenie nowej tkanki kostnej.

Największą zaletą stosowania leków w okresie przekwitania jest możliwość skutecznego łagodzenia uciążliwych objawów, co znacząco poprawia komfort i jakość życia kobiet. HTZ dodatkowo zmniejsza ryzyko rozwoju osteoporozy i chorób sercowo-naczyniowych we wczesnym okresie menopauzy.

Należy jednak pamiętać o potencjalnych zagrożeniach związanych z terapią hormonalną. Długotrwałe stosowanie HTZ, szczególnie u kobiet po 60. roku życia, może zwiększać ryzyko wystąpienia raka piersi, chorób zakrzepowo-zatorowych, udaru mózgu czy chorób pęcherzyka żółciowego. Dlatego każda terapia powinna być indywidualnie dobrana przez lekarza, z uwzględnieniem korzyści i potencjalnych zagrożeń.

Poza farmakoterapią, w łagodzeniu objawów menopauzy stosuje się również preparaty ziołowe zawierające fitoestrogeny (np. ekstrakt z soi, pluskwicy groniastej, czerwonej koniczyny). Ich skuteczność jest zróżnicowana i nie zawsze potwierdzona w badaniach klinicznych, jednak mogą stanowić opcję dla kobiet poszukujących naturalnych metod łagodzenia objawów menopauzy.