zgorzel miazgi zęba
Wskazanie

Zgorzel miazgi zęba to stan zapalny tkanki miazgowej, który prowadzi do jej obumarcia i martwicy. Proces ten jest zwykle wynikiem nieleczonego zapalenia miazgi (pulpitis) lub urazu zęba. W przeciwieństwie do odwracalnego zapalenia miazgi, zgorzel jest stanem nieodwracalnym, w którym dochodzi do całkowitego obumarcia tkanki nerwowej wewnątrz zęba.

Główne objawy zgorzeli miazgi to początkowo silny ból, który z czasem ustępuje (co często jest mylnie interpretowane przez pacjentów jako samoistne wyleczenie), przebarwienie korony zęba (szarość, ciemnienie), nieprzyjemny zapach z jamy ustnej oraz możliwa obecność przetoki na dziąśle w okolicy korzenia chorego zęba. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, testy żywotności miazgi oraz badania radiologiczne, które mogą uwidocznić zmiany w okolicy wierzchołka korzenia.

Leczenie zgorzeli miazgi polega na wykonaniu leczenia kanałowego (endodontycznego), które ma na celu usunięcie martwej tkanki miazgowej, dokładne oczyszczenie i dezynfekcję kanałów korzeniowych, a następnie ich szczelne wypełnienie. W Polsce stosuje się preparaty do płukania kanałów takie jak Chloraxid (podchloryn sodu), Gluco-Chex (chlorheksydyna), czy EDTA (kwas wersenowy). Do czasowego wypełnienia kanałów między wizytami używa się preparatów na bazie wodorotlenku wapnia jak Calcipast, Calcipast Forte czy Biopulp.

Największe trudności w leczeniu zgorzeli miazgi związane są z możliwością wystąpienia zaostrzenia objawów po rozpoczęciu leczenia kanałowego, trudnościami w opracowaniu wąskich lub zakrzywionych kanałów, a także ryzykiem pęknięcia instrumentów endodontycznych w kanale. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie zębów z zaawansowanymi zmianami okołowierzchołkowymi, które mogą wymagać wielokrotnych wizyt lub zabiegów chirurgicznych takich jak resekcja wierzchołka korzenia. W przypadkach zaawansowanych, gdy leczenie zachowawcze nie jest możliwe, konieczna może być ekstrakcja zęba.