zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc z odwracalną obturacją dróg oddechowych
Wskazanie

Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) z odwracalną obturacją dróg oddechowych to nagłe pogorszenie objawów oddechowych u pacjenta z POChP, które wymaga intensyfikacji leczenia. Charakteryzuje się ono nasileniem duszności, zwiększeniem ilości i zmiany charakteru plwociny oraz nasileniem kaszlu. W przeciwieństwie do klasycznego przebiegu POChP, występuje tu element odwracalności obturacji, co oznacza, że po zastosowaniu odpowiedniego leczenia możliwa jest poprawa parametrów wentylacyjnych.

W leczeniu zaostrzeń POChP z komponentą odwracalną stosuje się przede wszystkim szybko działające leki rozszerzające oskrzela, glikokortykosteroidy oraz antybiotyki w przypadku infekcyjnej etiologii zaostrzenia. Z leków rozszerzających oskrzela najczęściej stosuje się krótko działające β2-mimetyki (SABA) jak Ventolin, Salbutamol Hasco, Atrovent (bromek ipratropium) oraz leki łączone jak Berodual. W cięższych przypadkach włącza się systemowe glikokortykosteroidy (np. Metypred, Solu-Medrol), a w terapii podtrzymującej długo działające β2-mimetyki (LABA) jak Serevent, Formoterol Easyhaler oraz długo działające cholinolityki (LAMA) jak Spiriva, Seebri Breezhaler.

W przypadku nawracających zaostrzeń stosuje się także leczenie skojarzone zawierające LABA z wziewnym glikokortykosteroidem (wGKS) w preparatach jak Symbicort, Seretide, Fostex, czy LAMA z LABA (np. Ultibro Breezhaler, Spiolto Respimat). W ciężkich przypadkach zaostrzeń, szczególnie u pacjentów z hipoksemią, niezbędna może być tlenoterapia oraz rozważenie nieinwazyjnej wentylacji mechanicznej.

Największe trudności w leczeniu zaostrzeń POChP z odwracalną obturacją dotyczą identyfikacji czynnika wywołującego zaostrzenie, różnicowania z innymi stanami (np. niewydolność serca, zatorowość płucna), określenia stopnia ciężkości zaostrzenia oraz decyzji o konieczności hospitalizacji. Wyzwaniem jest również dobór optymalnej terapii uwzględniającej choroby współistniejące pacjenta oraz monitorowanie odpowiedzi na leczenie. Dodatkowo, istotnym problemem jest zapobieganie kolejnym zaostrzeniom poprzez odpowiednią edukację pacjenta, właściwą terapię podtrzymującą oraz eliminację czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu.