zachowanie impulsywne
Wskazanie

Zachowania impulsywne charakteryzują się działaniem bez odpowiedniego przemyślenia konsekwencji, często pod wpływem silnych emocji lub pragnień. Mogą występować jako objaw wielu zaburzeń psychicznych, w tym ADHD, zaburzeń osobowości z pogranicza (borderline), zaburzeń kontroli impulsów, uzależnień czy zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Zachowania impulsywne często wiążą się z deficytem funkcji wykonawczych w korze przedczołowej mózgu.

W leczeniu farmakologicznym zachowań impulsywnych stosuje się różne grupy leków, w zależności od choroby podstawowej. Najczęściej wykorzystywane są: leki psychostymulujące (Medikinet, Concerta, Methylphenidate WZF) w przypadku ADHD; leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI (Brintellix, Zoloft, Sertagen, Asentra) oraz SNRI (Efevelon, Velaxin, Faxigen); stabilizatory nastroju (Depakine Chrono, Valprolek, Convulex) czy leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji (Rispolept, Solian, Sulpitac, Ketrel, Abilify).

Największym wyzwaniem w leczeniu zachowań impulsywnych jest ustalenie ich pierwotnej przyczyny, gdyż impulsywność rzadko występuje jako izolowany problem. Dodatkowo, pacjenci często mają niską motywację do leczenia lub nie dostrzegają problematyczności swoich zachowań. Istotną trudnością jest także konieczność długotrwałego stosowania farmakoterapii, która sama w sobie nie rozwiązuje problemu, a jedynie zmniejsza nasilenie objawów.

Optymalne rezultaty w leczeniu zachowań impulsywnych uzyskuje się poprzez połączenie farmakoterapii z oddziaływaniami psychoterapeutycznymi, zwłaszcza terapią poznawczo-behawioralną, dialektyczną terapią behawioralną czy treningiem umiejętności społecznych. Ważna jest także edukacja pacjenta i jego rodziny dotycząca mechanizmów zachowań impulsywnych oraz technik ich kontrolowania.