nadciśnienie tętnicze łagodne
Wskazanie

Nadciśnienie tętnicze łagodne to stan, w którym wartości ciśnienia tętniczego krwi mieszczą się w przedziale 140-159 mmHg dla ciśnienia skurczowego i/lub 90-99 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego. Jest to pierwszy stopień nadciśnienia według klasyfikacji European Society of Hypertension (ESH) i European Society of Cardiology (ESC). Nadciśnienie łagodne może występować bez zauważalnych objawów, dlatego określane jest często jako „cichy zabójca”. Wykrywa się je zwykle podczas rutynowych badań profilaktycznych.

W leczeniu nadciśnienia tętniczego łagodnego początkowo zaleca się modyfikację stylu życia, która obejmuje redukcję masy ciała, zwiększenie aktywności fizycznej, ograniczenie spożycia soli i alkoholu oraz zaprzestanie palenia tytoniu. Jeśli po 3-6 miesiącach takich działań nie uzyskuje się normalizacji ciśnienia, wdraża się farmakoterapię. W Polsce stosuje się najczęściej pięć głównych grup leków hipotensyjnych: inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI), antagoniści receptora angiotensyny II (ARB), beta-adrenolityki, antagoniści wapnia oraz diuretyki tiazydowe/tiazydopodobne.

Wśród polskich preparatów stosowanych w monoterapii nadciśnienia łagodnego znajdują się m.in.: Prestarium (perindopril), Tritace (ramipril), Enarenal (enalapril) z grupy ACEI; Lorista (losartan), Cozaar (losartan), Valsacor (walsartan) z grupy ARB; Concor (bisoprolol), Betaloc ZOK (metoprolol), Nebilet (nebiwolol) z grupy beta-adrenolityków; Amlozek (amlodypina), Norvasc (amlodypina), Lacipil (lacydypina) z grupy antagonistów wapnia; oraz Indapamid SR (indapamid), Tertensif SR (indapamid), Rawel SR (indapamid) z grupy diuretyków.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z łagodnym nadciśnieniem tętniczym to przede wszystkim niski poziom przestrzegania zaleceń terapeutycznych (adherence). Wielu pacjentów, nie odczuwając żadnych objawów choroby, samowolnie przerywa leczenie lub przyjmuje leki nieregularnie. Problemem jest również opór przed wprowadzeniem trwałych zmian stylu życia, które są istotnym elementem terapii. Dodatkowo, u niektórych pacjentów może występować nadciśnienie „białego fartucha” (wyższe wartości ciśnienia w gabinecie lekarskim) lub nadciśnienie maskowane (prawidłowe wartości w gabinecie, a podwyższone w warunkach domowych), co utrudnia właściwą ocenę skuteczności leczenia.

Wyzwaniem dla lekarzy jest także indywidualizacja terapii uwzględniająca choroby współistniejące, interakcje lekowe oraz działania niepożądane leków hipotensyjnych. Dla osiągnięcia optymalnej kontroli ciśnienia często konieczne jest zastosowanie terapii skojarzonej dwoma lub więcej lekami, co może dodatkowo komplikować schemat leczenia i wpływać negatywnie na współpracę pacjenta. Preparaty złożone, zawierające dwa lub trzy leki w jednej tabletce (np. Triplixam, Co-Prestarium, Valtricom), mogą częściowo rozwiązać ten problem.