Właściwości farmakokinetyczne
Tazaroten
Tazaroten, substancja czynna preparatu Zorac dostępnego w stężeniach 0,05% oraz 0,1% w formie żelu, charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem systemowym po aplikacji miejscowej. Badania farmakokinetyczne wykazały, że w warunkach okluzji do 5% dawki leku może przeniknąć przez zdrową skórę. Po codziennej aplikacji 0,1% żelu na 20% powierzchni ciała przez 7 dni, maksymalne stężenie metabolitu – kwasu tazarotenowego – w surowicy wynosiło 0,7 ± 0,6 ng/ml, osiągane około 9 godzin po ostatniej aplikacji. W innych badaniach stężenia metabolitu sięgały 19 ± 10 ng/ml, co wskazuje na zmienność farmakokinetyczną zależną od warunków aplikacji i indywidualnej odpowiedzi pacjenta.
Właściwości farmakokinetyczne tazarotenu
Tazaroten, substancja czynna preparatu Zorac dostępnego w stężeniach 0,5 mg/g (0,05%) oraz 1 mg/g (0,1%) w postaci żelu, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi przy podaniu miejscowym.1
Wchłanianie tazarotenu
Po aplikacji miejscowej tazarotenu następuje ograniczone wchłanianie systemowe substancji. Badania farmakokinetyczne z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie tazarotenu (0,1% 14C-tazaroten w żelu) wykazały, że z powierzchni zdrowej skóry wchłania się maksymalnie do 5% zastosowanej dawki leku w warunkach okluzji.2
W badaniach klinicznych codzienna miejscowa aplikacja 0,1% żelu Zorac przez okres 7 dni na 20% powierzchni ciała skutkowała pojawieniem się kwasu tazarotenowego (metabolitu) w surowicy krwi. Stężenie maksymalne kwasu tazarotenowego wynosiło 0,7 ± 0,6 ng/ml i było osiągane po około dziewięciu godzinach od ostatniego zastosowania preparatu.3
W innych badaniach farmakokinetycznych, gdzie również stosowano preparat miejscowo na 20% powierzchni ciała, maksymalne stężenia aktywnego metabolitu w surowicy były wyższe i wynosiły 19 ± 10 ng/ml.4
Biotransformacja tazarotenu
Po aplikacji miejscowej tazaroten ulega procesowi deestryfikacji enzymatycznej, przekształcając się w aktywny metabolit oznaczany jako AGN. Ta biotransformacja jest kluczowym etapem w mechanizmie działania tazarotenu, gdyż powstający metabolit wykazuje właściwości farmakologiczne.5
Parametry farmakokinetyczne
Na podstawie dostępnych danych można określić następujące parametry farmakokinetyczne tazarotenu i jego metabolitu:
| Parametr | Wartość | Uwagi |
|---|---|---|
| Wchłanianie z powierzchni zdrowej skóry | do 5% | W warunkach okluzji |
| Maksymalne stężenie kwasu tazarotenowego (Cmax) | 0,7 ± 0,6 ng/ml | Po 7 dniach aplikacji 0,1% żelu na 20% powierzchni ciała |
| Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) | 9 godzin | Po ostatniej aplikacji |
| Maksymalne stężenie aktywnego metabolitu (badania alternatywne) | 19 ± 10 ng/ml | Przy aplikacji na 20% powierzchni ciała |
6
Czynniki wpływające na farmakokinetykę tazarotenu
Istotny wpływ na farmakokinetykę tazarotenu ma stosowanie okluzji, która zwiększa wchłanianie substancji przez skórę. W warunkach bez okluzji można spodziewać się jeszcze mniejszego wchłaniania systemowego niż wykazane w badaniach z okluzją (do 5%).7
Również obszar aplikacji preparatu ma znaczenie dla ekspozycji systemowej na metabolity tazarotenu, co potwierdza różnica w stężeniach metabolitu obserwowana w różnych badaniach przy aplikacji na tę samą powierzchnię ciała (20%).8
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania