Właściwości farmakokinetyczne
Glimepiride Aurovitas 3 mg

Właściwości farmakokinetyczne glimepirydu

Przedstawione poniżej właściwości farmakokinetyczne dotyczą leku Glimepiride Aurovitas, dostępnego w tabletkach o mocy 2 mg, 3 mg i 4 mg. Charakterystyka farmakokinetyczna obejmuje kluczowe parametry procesu wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji substancji czynnej z organizmu pacjenta.¹

Wchłanianie

Biodostępność glimepirydu podanego doustnie jest całkowita. Spożywanie pokarmu nie wpływa istotnie na stopień wchłaniania substancji czynnej, może jedynie nieznacznie zmniejszyć szybkość tego procesu. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie leku w surowicy krwi (Cmax) jest osiągane po około 2,5 godziny. Przy wielokrotnym podawaniu dawki 4 mg na dobę średnie stężenie maksymalne wynosi 0,3 µg/ml. Badania wykazały występowanie liniowej zależności pomiędzy zastosowaną dawką a parametrami Cmax oraz AUC (pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia do czasu).²

Dystrybucja

Glimepiryd charakteryzuje się bardzo małą objętością dystrybucji, wynoszącą około 8,8 litra, która jest zbliżona do objętości dystrybucji albuminy. Substancja czynna w znaczącym stopniu wiąże się z białkami osocza – ponad 99% leku pozostaje związane z białkami. Klirens glimepirydu jest niski i wynosi około 48 ml/min.³

Wyniki badań przeprowadzonych na zwierzętach wykazały, że glimepiryd przenika do mleka oraz przez barierę łożyskową. Natomiast przenikanie substancji czynnej przez barierę krew-mózg jest niewielkie.⁴

Metabolizm i eliminacja

Średni okres półtrwania glimepirydu w surowicy, mający wpływ na stężenie leku w surowicy po podaniu wielokrotnym, wynosi od 5 do 8 godzin. Przy zastosowaniu większych dawek leku obserwowano nieznaczne wydłużenie tego parametru.⁵

Badania z użyciem radioaktywnie znakowanego glimepirydu wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki leku 58% radioaktywności wykryto w moczu, a 35% w kale. W moczu nie stwierdzono obecności niezmienionej substancji czynnej. Zarówno w moczu, jak i w kale zidentyfikowano dwa główne metabolity, powstające w wyniku przemian zachodzących w wątrobie, gdzie głównym enzymem odpowiedzialnym za biotransformację jest CYP2C9. Metabolitami tymi są: pochodna hydroksylowa oraz pochodna karboksylowa. Po doustnym podaniu glimepirydu, końcowy okres półtrwania tych metabolitów wynosił odpowiednio 3-6 godzin dla pochodnej hydroksylowej oraz 5-6 godzin dla pochodnej karboksylowej.⁶

Należy zaznaczyć, że nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce glimepirydu po podaniu jednorazowym i wielokrotnym. Różnice osobnicze w zakresie parametrów farmakokinetycznych były również niewielkie. Istotnym z klinicznego punktu widzenia jest brak znaczącej kumulacji produktu w organizmie.⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Przeprowadzone badania wykazały, że profil farmakokinetyczny glimepirydu jest zbliżony u kobiet i mężczyzn. Podobnie nie zaobserwowano istotnych różnic pomiędzy pacjentami młodymi a osobami w podeszłym wieku (powyżej 65 lat).⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z niskim klirensem kreatyniny obserwowano tendencję do zwiększania się klirensu glimepirydu oraz zmniejszania się średniego stężenia leku w surowicy krwi. Zjawisko to jest prawdopodobnie spowodowane szybszą eliminacją substancji czynnej ze względu na mniejszy stopień wiązania z białkami osocza. W tej grupie pacjentów stwierdzono również zmniejszone wydalanie obu głównych metabolitów przez nerki. Niemniej jednak, nie przewiduje się zwiększonego ryzyka kumulacji leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.⁹

Pacjenci po zabiegach chirurgicznych dróg żółciowych

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pięciu pacjentów po zabiegach chirurgicznych na drogach żółciowych, nie chorujących na cukrzycę, wykazały, że parametry farmakokinetyczne były podobne jak u osób zdrowych.¹⁰

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono specjalne badanie farmakokinetyczne po podaniu na czczo dawki 1 mg glimepirydu u 30 pacjentów pediatrycznych z cukrzycą typu 2, w tym 4 dzieci w wieku od 10 do 12 lat oraz 26 dzieci w wieku od 12 do 17 lat. Badanie to miało na celu określenie farmakokinetyki, bezpieczeństwa i tolerancji leku w tej grupie wiekowej. Wyniki wykazały, że średnie wartości parametrów farmakokinetycznych takich jak AUC(0-last), Cmax i t½ były zbliżone do wartości obserwowanych u pacjentów dorosłych.¹¹

Parametry farmakokinetyczne glimepirydu