Hemofilia
Epidemiologia
Hemofilia jest dziedzicznym zaburzeniem krzepnięcia krwi sprzężonym z chromosomem X, dotykającym głównie mężczyzn, z częstością występowania około 1 na 5000 żywo urodzonych chłopców dla hemofilii A oraz 1 na 25 000-30 000 dla hemofilii B. Epidemiologia różni się geograficznie, z szacunkową globalną liczbą 836 000 osób z hemofilią, w tym około 284 000 z ciężką postacią. W USA częstość występowania wynosi około 15,7 na 100 000 mężczyzn, a większość pacjentów korzysta z opieki w specjalistycznych ośrodkach leczenia hemofilii (HTCs). Systemy nadzoru, takie jak Community Counts w USA oraz EUHASS w Europie, umożliwiają monitorowanie powikłań, bezpieczeństwa leczenia i występowania inhibitorów, które stanowią istotne powikłanie zwiększające morbidność i śmiertelność. Profilaktyka, w tym regularne badania przesiewowe na obecność inhibitorów oraz wczesne leczenie profilaktyczne, są kluczowe dla zmniejszenia powikłań, takich jak hemartrozy i artropatia hemofilowa, które znacząco obniżają jakość życia pacjentów.
- Epidemiologia hemofilii – dane światowe i regionalne
- Systemy nadzoru nad hemofilią
- Demograficzne aspekty hemofilii
- Znaczenie systemów nadzoru dla poprawy zdrowia publicznego
- Powikłania i choroby współistniejące w hemofilii
- Krwawienia do stawów i mięśni
- Infekcje pozabiegowe i hepatitis
- Powikłania neurologiczne
- Rozwój inhibitorów
- Znaczenie wczesnej diagnostyki i leczenia w hemofilii
Epidemiologia hemofilii – dane światowe i regionalne
Hemofilia jest rzadkim dziedzicznym zaburzeniem krzepnięcia krwi sprzężonym z chromosomem X, które dotyka głównie mężczyzn i wynika z niedoboru białek odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi. Szacuje się, że hemofilia występuje u około 1 na 5000 żywo urodzonych chłopców, przy czym hemofilia A jest około czterokrotnie częstsza niż hemofilia B.12 Choć nie istnieją dokładne dane dotyczące występowania hemofilii w skali globalnej ze względu na trudności w identyfikacji przypadków wśród pacjentów leczonych przez różnych świadczeniodawców, dwa wcześniejsze badania oparte na populacji stanowej w USA oszacowały częstość występowania hemofilii na 13,4 i 19,4 na 100 000 mężczyzn.1
Według danych Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC), w Stanach Zjednoczonych żyje nawet 33 000 mężczyzn z hemofilią.12 Badania prowadzone w latach 2012-2018 oparte na danych zbieranych od pacjentów otrzymujących opiekę w federalnie finansowanych ośrodkach leczenia hemofilii (HTCs) pozwoliły na oszacowanie tej liczby. W tym okresie 21 748 mężczyzn z hemofilią odwiedziło HTCs, co dało skorygowaną względem wieku częstość występowania 15,7 przypadków na 100 000 mężczyzn (12 dla hemofilii A i 3,7 dla hemofilii B).1 Na podstawie tych danych szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych żyje od 29 761 do 32 985 mężczyzn z hemofilią, z których większość otrzymuje kompleksową opiekę w specjalistycznych ośrodkach klinicznych.1
W Projekt Nadzoru nad Hemofilią w Indianie zidentyfikowano 704 unikalne przypadki hemofilii w latach 2011-2013. Skorygowana względem wieku częstość występowania w 2013 roku wynosiła 19,4 przypadków hemofilii na 100 000 mężczyzn, w tym 12,7 na 100 000 dla czynnika VIII i 6,7 na 100 000 dla czynnika IX. Co ważne, 81,7% zidentyfikowanych pacjentów z hemofilią odwiedziło HTC przynajmniej raz w ciągu trzyletniego okresu badania.1 Średnia częstość występowania hemofilii w tym okresie wynosiła około 1:3700 żywo urodzonych chłopców, co jest wyższe niż ogólnie przyjęta częstość około 1 na 5000.1
Epidemiologia w różnych regionach świata
Epidemiologia hemofilii różni się między krajami ze względu na różnice w czynnikach genetycznych, infrastrukturze opieki zdrowotnej, możliwościach diagnostycznych, świadomości zdrowia publicznego i warunkach społeczno-ekonomicznych.1 Według danych z Wielkiej Brytanii, w okresie od kwietnia 2022 do marca 2023 roku udokumentowano 6662 mężczyzn z hemofilią A i 1342 mężczyzn z hemofilią B.1 Według Narodowego Instytutu Zdrowia i Doskonałości Klinicznej (NICE), w Wielkiej Brytanii w latach 2022/2023 żyło 2069 osób z hemofilią B, z czego 374 miały ciężką postać choroby, a 351 postać umiarkowaną.1
W Kanadzie szacuje się, że hemofilia A dotyka mniej niż 1 na 10 000 osób, czyli około 3900 Kanadyjczyków. Hemofilia B jest jeszcze rzadsza, dotykając około 1 na 50 000 osób, czyli około 800 Kanadyjczyków.1
W Australii zdiagnozowano ponad 7400 osób z zaburzeniami krzepnięcia, w tym ponad 3200 z różnym stopniem nasilenia hemofilii.1 Szacuje się, że na całym świecie jest 836 000 osób z hemofilią, z czego około 284 000 ma ciężką hemofilię.1
Indie mają drugą co do wielkości populację pacjentów z hemofilią na świecie, z szacowaną liczbą 136 000 przypadków hemofilii A.1 Badanie przeprowadzone przez Fundację Hemofilii Indii (HFI) w 2011 roku wykazało, że w Indiach było 14 718 pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia i 11 586 pacjentów z hemofilią A. Indie zgłaszają trzecią co do wielkości liczbę pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia i drugą największą liczbę pacjentów z hemofilią A, stanowiąc 5% i 9% globalnej liczby pacjentów odpowiednio z zaburzeniami krzepnięcia i hemofilią A.1
Według analizy przeprowadzonej przez GlobalData w ośmiu głównych rynkach (USA, Francja, Niemcy, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania, Japonia i Chiny) w 2018 roku odnotowano 67 048 zdiagnozowanych przypadków hemofilii A i B. Z tej liczby 30 852 przypadki, czyli 46,01%, zdiagnozowano jako ciężką hemofilię, co czyni ją dominującym stopniem ciężkości w tych krajach.1
Systemy nadzoru nad hemofilią
Nadzór nad hemofilią, która jest złożonym, przewlekłym schorzeniem, stanowi wyzwanie ze względu na jej niską częstość występowania, trudności w jednolitym ustalaniu przypadków oraz wyzwania związane z rutynową charakterystyką i śledzeniem związanych z nią powikłań zdrowotnych.1 Z biegiem czasu opracowano dwa systemy z udziałem wielu interesariuszy do prowadzenia bieżącego nadzoru nad hemofilią.
Universal Data Collection i Community Counts
W latach 1998-2011 CDC i HTCs współpracowały w celu ustanowienia systemu nadzoru Universal Data Collection (UDC). Celami systemu nadzoru UDC były monitorowanie wirusa ludzkiego niedoboru odporności (HIV) i krwiopochodnego wirusowego zapalenia wątroby u osób z hemofilią, a tym samym śledzenie bezpieczeństwa krwi, oraz śledzenie częstości występowania i trendów w powikłaniach związanych z hemofilią.1
W 2011 roku system nadzoru UDC został zastąpiony nowym systemem nadzoru nad hemofilią o nazwie Community Counts. CDC i HTCs ustanowiły Community Counts, aby rozszerzyć badania laboratoryjne i gromadzenie danych klinicznych w celu lepszej identyfikacji i śledzenia pojawiających się problemów zdrowotnych u osób z hemofilią.1 Community Counts to projekt monitorowania zdrowia publicznego finansowany przez Wydział Zaburzeń Krwi CDC. Celem tego projektu jest gromadzenie i udostępnianie informacji o powszechnych problemach zdrowotnych, powikłaniach medycznych i przyczynach śmierci, które dotykają osoby z zaburzeniami krzepnięcia krwi objęte opieką w amerykańskich ośrodkach leczenia hemofilii (HTCs).1
Rejestr Community Counts gromadzi szczegółowe informacje na temat pacjentów, którzy byli leczeni w federalnie finansowanych HTCs od grudnia 2013 roku i którzy wyrazili zgodę na udostępnianie swoich danych.1 Rejestr zbiera informacje na temat charakterystyki pacjentów, rozpoznań, krwawień (w tym krwawień do stawów i/lub mózgu), historii inhibitorów, leczenia (w tym środków zapobiegawczych), stosowania produktów leczniczych i obecności innych schorzeń.12
Krajowe HTCs leczą ponad 35 000 osób z wrodzonymi zaburzeniami krzepnięcia, co stanowi szacunkowo 80 procent całej populacji osób z zaburzeniami krzepnięcia.1 Jednakże dane gromadzone są tylko od pacjentów obserwowanych w HTCs (szacowanych na 70 procent osób z hemofilią) i nie mogą być uogólniane na osoby nieobjęte opieką w HTCs.1
Europejskie systemy nadzoru
EUHASS (European Haemophilia Safety Surveillance) jest programem nadzoru farmakologicznego monitorującym bezpieczeństwo leczenia osób z wrodzonymi zaburzeniami krwawienia w Europie. Ośrodki leczenia hemofilii zgłaszają zdarzenia niepożądane bezpośrednio na stronę internetową EUHASS, a regularnie sporządzane są raporty nadzoru.1
Uczestniczące ośrodki leczenia hemofilii zgłaszają zdarzenia niepożądane bezpośrednio do aplikacji internetowej EUHASS.1 Zagregowane dane z systemu raportowania zdarzeń niepożądanych EUHASS są dostępne publicznie. Krótkie, kwartalne raporty o zdarzeniach niepożądanych są wydawane na koniec każdego 3-miesięcznego okresu. Bardziej szczegółowy raport roczny, z analizą częstości zdarzeń według rozpoznania, statusu leczenia i koncentratu czynnika krzepnięcia, jest tworzony po każdym pełnym roku nadzoru.1
Raporty są rozpowszechniane do uczestniczących ośrodków, firm farmaceutycznych współfinansujących projekt, a także do krajowych grup pacjentów (za pośrednictwem European Haemophilia Consortium), europejskich i innych organów regulacyjnych (np. Europejska Agencja Leków, Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków) oraz pracowników służby zdrowia świadczących opiekę osobom z hemofilią i innymi zaburzeniami krwawienia w Europie (za pośrednictwem European Association for Haemophilia and Allied Disorders).1
Demograficzne aspekty hemofilii
Hemofilia występuje we wszystkich rasach i grupach etnicznych. Ogólnie rzecz biorąc, demografia hemofilii odpowiada rozkładowi rasowemu w danej populacji; na przykład, wskaźniki hemofilii wśród białych, Afroamerykanów i Latynosów w USA są podobne.12 Ponieważ hemofilia jest schorzeniem sprzężonym z chromosomem X, recesywnym, występuje głównie u mężczyzn. Kobiety są zwykle bezobjawowymi nosicielkami.1
Różnice w rozkładzie hemofilii według płci, wieku i ciężkości choroby
Hemofilia dotyka więcej mężczyzn niż kobiet, z częstością 1 na 6000 do 10 000 mężczyzn, w porównaniu do mniej niż 1 na 300 000 kobiet.1 Jednakże, łagodna hemofilia może być bardziej powszechna u nosicielek niż wcześniej uznawano. W jednym badaniu pięć z 55 pacjentów z łagodną hemofilią (poziomy czynnika 5-50%) stanowiły dziewczynki.1
Według danych z National Hemophilia Foundation, procentowy podział całej populacji hemofilii według ciężkości wynosi 60%, 15% i 25% odpowiednio dla ciężkich, umiarkowanych i łagodnych niedoborów.1 CDC szacuje, że ciężka postać schorzenia występuje u 4 na 10 pacjentów płci męskiej.1
W przypadkach genetycznych, znaczący niedobór czynnika VIII może być widoczny w okresie noworodkowym. Utrzymuje się on przez całe życie dotkniętej osoby. Brak manifestacji krwotocznych przy urodzeniu nie wyklucza hemofilii.1 Nadmierne krwawienie po normalnym urazie napotkanym podczas poruszania się w fazie raczkowania może być pierwszą wskazówką hemofilii. Łagodna hemofilia może pozostać niewykryta do stosunkowo późnego wieku, gdy wyzwanie traumatyczne ujawnia zaburzoną hemostazę.1
Szczególnym przypadkiem jest nabyta hemofilia A (AHA), która jest rzadkim zaburzeniem dotykającym mężczyzn i kobiety w każdym wieku. Zazwyczaj obserwuje się dwa szczyty zachorowań na AHA; jeden związany z ciążą, a drugi z starszym wiekiem (powyżej 60 lat).1
| Typ hemofilii | Częstość występowania | Główne populacje | Odsetek przypadków |
|---|---|---|---|
| Hemofilia A | 1 na 5000 męskich urodzeń | Głównie mężczyźni | 80-85% wszystkich hemofilii |
| Hemofilia B | 1 na 25,000-30,000 męskich urodzeń | Głównie mężczyźni | 14% wszystkich hemofilii |
| Hemofilia C | 1 na 100,000 w populacji USA | Obie płcie, dominuje u Żydów aszkenazyjskich | 10% częstości hemofilii A |
| Nabyta hemofilia A | 1 przypadek na 1 milion populacji rocznie | Osoby starsze (>60 lat), kobiety w ciąży | Rzadkie |
Znaczenie systemów nadzoru dla poprawy zdrowia publicznego
Dane generowane z systemów nadzoru nad hemofilią były wykorzystywane w opracowywaniu wytycznych i praktyk zdrowia publicznego i klinicznych w celu poprawy bezpieczeństwa amerykańskich produktów krwiopochodnych oraz zapobiegania powikłaniom związanym z hemofilią lub wczesnego wykrywania powikłań.1 CDC z powodzeniem opracowało, wdrożyło i utrzymuje system nadzoru nad hemofilią. Program może służyć jako przykład sposobu prowadzenia nadzoru nad złożoną chorobą przewlekłą poprzez angażowanie interesariuszy, ulepszanie i budowanie nowej infrastruktury, rozszerzanie gromadzenia danych, zapewnianie wskazówek dotyczących testowania, ustanawianie rejestru z gromadzeniem próbek oraz integrowanie wyników laboratoryjnych w praktyce klinicznej dla poszczególnych pacjentów.1
Poprzez monitorowanie danych z Community Counts, CDC będzie nadal charakteryzować korzyści i zdarzenia niepożądane związane z istniejącymi lub nowymi produktami do leczenia hemofilii, przyczyniając się tym samym do maksymalizacji zdrowia i długowieczności osób z hemofilią.1
Rola ośrodków leczenia hemofilii
Badanie przeprowadzone przez CDC wykazało, że wskaźnik pobytów szpitalnych z powodu zdarzeń związanych z krwawieniem wśród pacjentów obserwowanych w HTCs był o 40% niższy niż wskaźniki dla pacjentów obserwowanych w innych placówkach opieki.1 Pacjenci obserwowani w HTCs mają o 40% mniejsze prawdopodobieństwo zgonu z powodu powikłań związanych z hemofilią niż ci obserwowani gdzie indziej.1
Jak wykazały dwa badania oparte na populacji stanowej, 67% i 82% osób z hemofilią otrzymywało opiekę w federalnie finansowanym ośrodku leczenia hemofilii (HTC), a 86% i 94% osób z najcięższymi przypadkami hemofilii otrzymywało opiekę w federalnie finansowanym HTC.1 W styczniu 2020 roku w Stanach Zjednoczonych działało 144 HTCs.1
Monitorowanie inhibitorów i krwawień do stawów
Inhibitory są ważnym problemem zdrowia publicznego, który skutkuje zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością oraz znacznie zwiększonym obciążeniem finansowym dla osób z hemofilią.1 Ponadto regularne badania przesiewowe w kierunku inhibitora zwiększają prawdopodobieństwo, że inhibitor zostanie zdiagnozowany wcześnie i może skutkować zwiększonym prawdopodobieństwem pomyślnego wyeliminowania.1
Pomimo tego, wcześniejsze analizy danych z nadzoru wykazały, że tylko połowa populacji z ciężką hemofilią w sieci HTCs w USA została przebadana w kierunku inhibitorów w latach 2006-2010, a ponadto, że szereg HTCs nie przebadało żadnej z tych osób w kierunku inhibitorów w tym okresie.1 Na krajowym spotkaniu dotyczącym nadzoru, które odbyło się w 2012 roku, najważniejszymi przeszkodami w badaniach przesiewowych okazały się koszty (testy często nie były objęte ubezpieczeniem) i brak możliwości wykonania testów przez lokalne laboratoria u osób, które niedawno otrzymały czynnik.1
W odpowiedzi na te ustalenia, CDC zrewidowało swój system nadzoru, Community Counts, aby uwzględnić badania przesiewowe inhibitorów i oferuje coroczne badania przesiewowe inhibitorów dla pacjentów, którzy są częścią tego systemu nadzoru, bez kosztów dla HTCs.1 CDC opracowuje również materiały edukacyjne dla konsumentów i świadczeniodawców, które podkreślają znaczenie regularnych badań przesiewowych jako części krajowych wysiłków na rzecz zapobiegania.1
Według danych z rejestru Community Counts, 16,9 procent osób z ciężką hemofilią miało więcej niż 4 krwawienia do stawów w 2016 roku.1 Podkreśla to znaczenie monitorowania i leczenia tych powikłań w populacji z hemofilią.
Powikłania i choroby współistniejące w hemofilii
Z hemofilią związanych jest wiele powikłań i chorób współistniejących, które znacząco wpływają na jakość życia pacjentów. Badanie CDC oceniające częstość występowania chorób u ponad 2200 mężczyzn z hemofilią, którzy mieli 45 lat lub więcej w latach 2013-2021, wykazało, że w porównaniu z mężczyznami w ogólnej populacji USA, mężczyźni z hemofilią mieli niższą częstość występowania choroby wieńcowej, udaru mózgu, zawału serca i białaczki, ale wyższą częstość występowania lęku, depresji i otyłości.1
Krwawienia do stawów i mięśni
Najczęstszymi powikłaniami hemofilii są krwawienia do stawów (hemartrozy) i mięśni (krwiaki mięśniowe). Według badania przeprowadzonego w Assiut w Egipcie, 76% pacjentów z hemofilią miało powikłania. Najczęstszymi powikłaniami były hemartrozy u 26,7% pacjentów i krwiaki mięśniowe u 16%.1
Około 50% pacjentów z hemofilią rozwinie ciężką artropatię.1 Powtarzające się krwawienia do stawów (hemartrozy) prowadzą do śródstawowego odkładania się żelaza, co prowadzi do proliferacji błony maziowej, neoangiogenezy i ostatecznie uszkodzenia zarówno chrząstki stawowej, jak i kości podchrzęstnej. Artropatia hemofilowa charakteryzuje się przerostem błony maziowej, przewlekłym stanem zapalnym, zwłóknieniem i hemosyderozą.1
Krwotok do mięśnia biodrowo-lędźwiowego (IPH) jest dobrze rozpoznanym powikłaniem hemofilii. Zastosowanie koncentratów czynników krzepnięcia i protokołów terapii profilaktycznej przez pacjentów przyczyniło się do zwiększenia wieku wystąpienia IPH i zmniejszenia wskaźnika częstości występowania tej patologii.1
Infekcje pozabiegowe i hepatitis
Badanie przeprowadzone w Egipcie wykazało, że 5,3% pacjentów z hemofilią miało pozytywny wynik testu na HCV jako powikłanie po transfuzji.1 W Iranie całkowicie 0,5% pacjentów miało wirusowe zapalenie wątroby typu B, a 11,5% wirusowe zapalenie wątroby typu C.1
Związane choroby współistniejące obserwowano u 24,3% pacjentów z HBD. Najczęstszymi chorobami współistniejącymi były zakażenia HCV (11,5%) i choroby neurologiczne (7,3%).1
Powikłania neurologiczne
W badaniu przeprowadzonym w Iranie, 5,2% pacjentów z HBD miało krwotok śródczaszkowy, 2,1% padaczkę, a 0,8% upośledzenie umysłowe.1 Wskaźnik śmiertelności wśród pacjentów z HBD wynosił 3,4%, a najczęstszą przyczyną śmierci był wypadek, co jest podobne do normalnej populacji irańskiej.1
Rozwój inhibitorów
Rozwój inhibitorów jest poważnym jatrogennym powikłaniem związanym z leczeniem hemofilii. Inhibitory to specyficzne przeciwciała (IgG), które rozwijają się przeciwko preparatom czynników krzepnięcia VIII lub IX stosowanym w terapii. Rozwój inhibitorów jest częściej obserwowany w hemofilii A (25%-30% pacjentów) w porównaniu do hemofilii B (3%-5% pacjentów).1
Badanie przeprowadzone w Indiach wykazało, że wśród 1505 przeanalizowanych próbek, 1285 pochodziło od pacjentów z hemofilią A, z czego 78 (6,07%) miało pozytywny wynik na inhibitory czynnika VIII. Najwyższą częstość występowania inhibitorów czynnika VIII zaobserwowano w południowych Indiach (13,04%).1 Częstość występowania inhibitorów u pacjentów z hemofilią A różni się w różnych regionach Indii; może to być spowodowane intensywnością leczenia, rodzajem produktu lub cechami genetycznymi tych pacjentów.1
Znaczenie wczesnej diagnostyki i leczenia w hemofilii
Wczesna diagnoza i kompleksowe podejście do leczenia są obowiązkowe w przypadku hemofilii.1 Opóźnienie w diagnozie było zgłaszane u pacjentów z hemofilią (PWH) w krajach afrykańskich, w tym w Republice Południowej Afryki i Kamerunie. Sugerowano, że jest to spowodowane brakiem świadomości choroby.1
Świadomość, edukacja i poradnictwo genetyczne będą potrzebne, aby zmniejszyć rozprzestrzenianie się hemofilii w społeczności. Wsparcie czynnikowe (leczenie profilaktyczne) powinno być wprowadzone dla wszystkich pacjentów tak wcześnie, jak to możliwe, zaraz po potwierdzeniu diagnozy, aby zmniejszyć częstość powikłań.1
Profilaktyka i leczenie
Profilaktyka jest definiowana jako regularne podawanie środków hemostatycznych u PWH w celu poprawy hemostazy i skutecznego zapobiegania krwawieniom.1 Wytyczne leczenia RPA zalecają profilaktykę pierwotną dla niemowląt z ciężką hemofilią, ponieważ mają one zwiększone ryzyko rozwoju artropatii hemofilowej.1
Badanie sponsorowane przez CDC, randomizowane badanie kliniczne, wykazało, że dzieci, które były leczone regularnie w celu zapobiegania krwawieniom (opieka profilaktyczna), miały mniej dowodów na uszkodzenie stawów w wieku 6 lat niż te, które były leczone dopiero po rozpoczęciu krwawienia (opieka epizodyczna).1
Badania wykazały, że dzieci poddawane regularnym leczeniom o przedłużonym okresie półtrwania mają lepszą jakość życia związaną ze zdrowiem, ponieważ częstotliwość infuzji jest zmniejszona, a poziomy minimalne w osoczu są wyższe, co pozwala na bardziej aktywny styl życia przy jednoczesnym zapobieganiu spontanicznym krwawieniom.1
Nadzór kliniczny, taki jak Hemophilia Joint Health Score (HJHS), przeglądy fizjoterapeutyczne i/lub obrazowanie do nadzoru nad artropatią, może przynieść korzyści tym dzieciom w długoterminowej perspektywie.1
Zalecenia dotyczące nadzoru
Komitet MASAC (Medical and Scientific Advisory Council) zaleca, że:1
- Coroczne badanie inhibitorów powinno być częścią rutynowej standardowej opieki zarządczej dla wszystkich osób z hemofilią.
- Inicjatywy edukacyjne dla konsumentów i świadczeniodawców powinny być opracowane, aby podkreślić, że wszystkie osoby z hemofilią są narażone na inhibitory i powinny być regularnie badane.
- Wszyscy interesariusze (NHF, ATHN, CDC i NIH) powinni oceniać postępy w badaniach przesiewowych pacjentów pod kątem inhibitorów i wspierać rozwój strategii zapobiegania inhibitorom.
Nadzór nad hemofilią musi być integralnym składnikiem usług hemofilii. Utrzymanie istniejącego rejestru hemofilii jest kluczowe dla dostarczania danych nadzoru, to jest informacji o obciążeniu i trendach zaburzenia, danych do szacowania potrzeb leczniczych i monitorowania wpływu usług.1
Duże istniejące lub przewidywane obciążenie pacjentów sugeruje również, że należy zainicjować krajowy program hemofilii. Leczenie musi być najważniejszym składnikiem usługi hemofilii.1
Zapobieganie hemofilii musi być traktowane priorytetowo. W przeciwieństwie do braku danych na temat epidemiologii i kosztów społecznych hemofilii, istnieją liczne badania dotyczące genetycznych podstaw tego schorzenia, w tym doniesienia o rutynowo przeprowadzanej diagnostyce prenatalnej w czołowych instytucjach kraju. To bogactwo informacji wskazuje na kompetencje biotechnologiczne kraju, ale ten potencjał pozostaje nieprzełożony na społeczności, będąc ograniczonym tylko do skierowanych pacjentów.1
Systematyczny nadzór nad hemofilią nadal pozostaje kluczowym narzędziem dla poprawy zdrowia publicznego i zmniejszenia obciążenia tą chorobą na całym świecie.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.