Leki w grupie
„leki na migrenę”

Leki na migrenę to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w celu przerywania napadów migrenowych oraz w profilaktyce migreny. Działają one poprzez różne mechanizmy, m.in. zwężanie rozszerzonych naczyń krwionośnych w mózgu, blokowanie neuroprzekaźników odpowiedzialnych za ból czy hamowanie procesów zapalnych.

Główne grupy leków stosowanych w leczeniu migreny to: tryptany (agoniści receptorów serotoninowych 5-HT1B/1D), leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, alkaloidy sporyszu, przeciwciała monoklonalne anty-CGRP oraz leki profilaktyczne. Tryptany stanowią złoty standard w doraźnym leczeniu napadów migreny.

Wśród tryptanów wyróżniamy: sumatryptan (Imigran, Sumamigren), zolmitryptan (Zomig), ryzatryptan (Maxalt), eletryptan (Relpax), naratryptan (Naramig) i almotryptan (Almogran). Z leków przeciwbólowych często stosuje się: paracetamol, kwas acetylosalicylowy, ibuprofen, naproksen czy diklofenak.

Nowością w leczeniu migreny są przeciwciała monoklonalne przeciwko peptydowi związanemu z genem kalcytoniny (CGRP) lub jego receptorowi, takie jak: erenumab (Aimovig), fremanezumab (Ajovy), galcanezumab (Emgality) i eptinezumab (Vyepti). Stosowane są one w profilaktyce migreny.

Do leków profilaktycznych zalicza się również: beta-blokery (propranolol, metoprolol), leki przeciwpadaczkowe (topiramat, walproinian), antagonistów kanału wapniowego (flunaryzyna), leki przeciwdepresyjne (amitryptylina) oraz toksyna botulinowa typu A (Botox).

Największą zaletą leków przeciwmigrenowych jest możliwość szybkiego przerwania napadu bólu (tryptany, NLPZ) oraz znaczące zmniejszenie częstotliwości i nasilenia ataków dzięki lekom profilaktycznym, co przekłada się na poprawę jakości życia pacjentów.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków przeciwmigrenowych obejmują: działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu tryptanów (przeciwwskazane u osób z chorobami serca), ryzyko polekowego bólu głowy przy zbyt częstym stosowaniu leków doraźnych, działania niepożądane leków profilaktycznych (senność, przyrost masy ciała, zaburzenia poznawcze) oraz potencjalne interakcje lekowe.

W leczeniu migreny ważne jest dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta, biorąc pod uwagę częstość, nasilenie ataków oraz choroby współistniejące. Strategia leczenia powinna być dwutorowa – obejmować zarówno leczenie doraźne (przerywanie napadu) jak i, w przypadku częstych ataków, leczenie profilaktyczne.