Leki w grupie
„inhibitory proteasomu”

Inhibitory proteasomu to grupa leków przeciwnowotworowych, które blokują działanie proteasomu – wielopodjednostkowego kompleksu enzymatycznego odpowiedzialnego za degradację białek w komórkach. Poprzez hamowanie tego procesu, leki te powodują nagromadzenie nieprawidłowych lub uszkodzonych białek w komórkach nowotworowych, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy (programowanej śmierci komórki). Inhibitory proteasomu wykazują szczególną skuteczność w leczeniu nowotworów hematologicznych, zwłaszcza szpiczaka mnogiego.

Do najważniejszych inhibitorów proteasomu należą: bortezomib (Velcade), karfilzomib (Kyprolis), iksazomib (Ninlaro) oraz najnowszy belantamab mafodotin (Blenrep). Bortezomib był pierwszym zatwierdzonym lekiem z tej grupy i pozostaje złotym standardem w terapii szpiczaka mnogiego. W Polsce dostępne są preparaty zawierające bortezomib (Velcade, Bortezomib Adamed, Bortezomib Accord, Bortezomib Glenmark), karfilzomib (Kyprolis) oraz iksazomib (Ninlaro).

Inhibitory proteasomu dzielą się na kilka generacji i różnią się mechanizmem wiązania. Pierwsza generacja (bortezomib) to odwracalne inhibitory wiążące się kowalencyjnie z proteasomem. Druga generacja (karfilzomib) to nieodwracalne inhibitory epoksyketonowe, które zapewniają dłuższe zahamowanie proteasomu. Trzecia generacja (iksazomib) to pierwsze doustne inhibitory, co znacząco poprawiło komfort pacjentów. Istnieją także inhibitory proteasomu selektywnie działające na określone podjednostki kompleksu, co może zmniejszać działania niepożądane.

Największą zaletą inhibitorów proteasomu jest ich wysoka skuteczność w leczeniu nowotworów opornych na inne terapie, szczególnie szpiczaka mnogiego i niektórych chłoniaków. Leki te wykazują synergistyczne działanie z wieloma innymi lekami przeciwnowotworowymi, co umożliwia tworzenie skutecznych schematów terapii kombinowanej. Nowsze generacje tych leków charakteryzują się lepszym profilem bezpieczeństwa i wygodniejszym podawaniem (formy doustne).

Najpoważniejsze działania niepożądane inhibitorów proteasomu obejmują neuropatię obwodową (szczególnie dla bortezomibu), małopłytkowość, zmęczenie oraz zwiększone ryzyko infekcji. Karfilzomib może powodować kardiotoksyczność, w tym niewydolność serca. Stosowanie tych leków wymaga regularnego monitorowania pacjentów pod kątem toksyczności oraz odpowiedniego dostosowania dawek. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek może być konieczna modyfikacja dawkowania.

Lista leków w tej grupie

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl