zespół bólowy lędźwiowy
Wskazanie

Zespół bólowy lędźwiowy (lumbalgia) to dolegliwość charakteryzująca się bólem w dolnej części pleców, obejmującym okolice lędźwiową kręgosłupa. Może występować jako ból ostry (trwający do 4 tygodni), podostry (4-12 tygodni) lub przewlekły (powyżej 12 tygodni). Najczęstszymi przyczynami są zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, przepuklina krążka międzykręgowego, przeciążenia mięśniowo-więzadłowe, a także choroby układowe (np. zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa).

W farmakoterapii zespołu bólowego lędźwiowego stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak: Ibuprom, Nurofen, Diclac, Voltaren, Naproxen, Ketonal, Meloxicam. W przypadku silniejszych dolegliwości wykorzystuje się słabe opioidy (Tramal, Poltram) lub ich połączenia z paracetamolem (Poltram Combo). Przy towarzyszącym napięciu mięśniowym wskazane są miorelaksanty (Mydocalm, Myolastan). W leczeniu przewlekłych zespołów bólowych stosowane są również leki przeciwdepresyjne (Amitryptylina) i przeciwpadaczkowe (Lyrica, Neurontin).

Terapia uzupełniająca obejmuje fizykoterapię, kinezyterapię, masaże lecznicze oraz techniki manualne. W niektórych przypadkach pomocne mogą być blokady okołokręgosłupowe lub ostrzyknięcia stawów międzywyrostkowych z wykorzystaniem środków znieczulających i glikokortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol).

Największą trudnością w leczeniu zespołu bólowego lędźwiowego jest ustalenie pierwotnej przyczyny dolegliwości, co często wymaga przeprowadzenia szczegółowej diagnostyki obrazowej (RTG, MRI, TK). Problem stanowi również duży odsetek nawrotów, zwłaszcza przy braku modyfikacji czynników ryzyka, takich jak nadwaga, nieprawidłowa postawa ciała czy nieergonomiczne warunki pracy. W przypadku leczenia farmakologicznego wyzwaniem pozostaje balansowanie między skutecznością terapii a działaniami niepożądanymi stosowanych leków, szczególnie w przypadku długotrwałego przyjmowania NLPZ, które mogą powodować powikłania żołądkowo-jelitowe, nerkowe i sercowo-naczyniowe.