utrata chlorku sodu
Wskazanie

Utrata chlorku sodu, znana również jako hiponatremia, to stan charakteryzujący się zbyt niskim stężeniem sodu w krwi (poniżej 135 mmol/l). Występuje, gdy organizm traci więcej sodu niż przyjmuje lub gdy dochodzi do relatywnego rozcieńczenia stężenia sodu przez nadmiar wody. Najczęstszymi przyczynami są: intensywne pocenie, długotrwała biegunka, wymioty, stosowanie diuretyków, niewydolność nerek, niewydolność serca, marskość wątroby oraz zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH).

W leczeniu utraty chlorku sodu kluczowe jest ustalenie przyczyny i odpowiednia terapia przyczynowa. W przypadkach ciężkiej hiponatremii (stężenie sodu poniżej 120 mmol/l) z objawami neurologicznymi stosuje się hipertoniczny roztwór chlorku sodu (NaCl 3% lub 10%), dostępny jako Chlorek Sodu Kabi, Natrium Chloratum. W łagodniejszych przypadkach podaje się doustne preparaty soli, takie jak Salinum, Salsol. Przy hiponatremii spowodowanej SIADH można zastosować antagonistów receptora V2 wazopresyny, np. tolvaptan (Samsca).

Często stosuje się również uzupełnianie elektrolitów płynami infuzyjnymi zawierającymi chlorek sodu, takimi jak 0,9% NaCl (Natrium Chloratum, Sól fizjologiczna). W przypadkach związanych z odwodnieniem mogą być stosowane płyny wieloelektrolitowe, jak Płyn Ringera (Ringer, Ringerfundin), PWE (Płyn Wieloelektrolitowy), Optilyte.

Największym wyzwaniem w leczeniu utraty chlorku sodu jest odpowiednie tempo korekcji niedoboru. Zbyt szybkie wyrównanie hiponatremii może prowadzić do zespołu osmotycznej demielinizacji mózgu (centralna mielinoliza mostu), dlatego wzrost stężenia sodu nie powinien przekraczać 8-10 mmol/l w ciągu 24 godzin. Jednocześnie, w przypadkach ciężkiej objawowej hiponatremii, opóźnienie leczenia zwiększa ryzyko nieodwracalnych uszkodzeń neurologicznych. Wymaga to precyzyjnego monitorowania stężenia elektrolitów i stanu klinicznego pacjenta, szczególnie w pierwszych dobach leczenia.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl