niewydolność żylna kończyn dolnych
Wskazanie

Niewydolność żylna kończyn dolnych to przewlekły stan chorobowy charakteryzujący się zaburzeniem odpływu krwi żylnej z kończyn dolnych do serca. Powstaje w wyniku uszkodzenia zastawek żylnych, co prowadzi do wstecznego przepływu krwi i zastoju żylnego. Główne objawy to uczucie ciężkości nóg, obrzęki, ból, świąd skóry, nocne kurcze łydek oraz zmiany skórne (przebarwienia, wypryski, a w zaawansowanych przypadkach owrzodzenia).

W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki flebotropowe, które poprawiają napięcie ścian naczyń żylnych i zmniejszają przepuszczalność kapilar. Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające diosminę (Diohespan, Diosminex, Phlebodia), hesperydynę (Cyclo 3 Fort), escynę (Aescin, Reparil), rutozyd (Venoruton) oraz wyciągi z ruszczyka kolczastego (Cyclo 3 Fort). W przypadku towarzyszących obrzęków pomocne mogą być leki moczopędne (Furosemid, Torasemid, Hydrochlorotiazyd).

Istotnym elementem terapii jest kompresjoterapia z wykorzystaniem pończoch lub podkolanówek uciskowych o odpowiednio dobranym stopniu kompresji. Zaleca się również modyfikację stylu życia: redukcję masy ciała, regularną aktywność fizyczną (szczególnie pływanie, jazdę na rowerze), unikanie długotrwałego stania lub siedzenia oraz unoszenie kończyn w czasie odpoczynku.

Największe trudności w leczeniu niewydolności żylnej związane są z jej przewlekłym charakterem, wymagającym długotrwałego stosowania się do zaleceń terapeutycznych. Pacjenci często przerywają kompresjoterapię, szczególnie w okresie letnim, co prowadzi do nasilenia objawów. Problemem jest również niedostateczna skuteczność farmakoterapii w zaawansowanych stadiach choroby, zwłaszcza przy owrzodzeniach żylnych, które trudno się goją. Ponadto, współistniejące choroby, jak otyłość czy cukrzyca, utrudniają uzyskanie zadowalających efektów leczenia. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze konieczne może być zastosowanie metod zabiegowych: skleroterapii, ablacji laserowej lub klasycznego leczenia chirurgicznego.