Przedawkowanie
Sonoxen 12,5 mg

Przedawkowanie doksylaminy

Przedawkowanie doksylaminy wodorobursztynianu rzadko stanowi zagrożenie dla życia pacjenta. Warto odnotować, że w większości przypadków całkowite ustąpienie objawów przedawkowania następuje w okresie 24-48 godzin od momentu przyjęcia leku¹.

Podczas oceny klinicznej pacjenta z podejrzeniem przedawkowania doksylaminy należy zawsze przyjąć możliwość zatrucia kilkoma lekami jednocześnie, co może znacząco wpływać na obraz kliniczny i przebieg intoksykacji².

Objawy kliniczne przedawkowania

Spektrum objawów klinicznych w przypadku przedawkowania doksylaminy jest szerokie i obejmuje zaburzenia funkcjonowania różnych układów organizmu. Objawy te można podzielić na kilka głównych kategorii³:

• Zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego: senność, zahamowanie lub pobudzenie OUN, zawroty głowy, rozdrażnienie, sedacja, splątanie, omamy, majaczenie, zaburzenia psychotyczne, chwiejny chód⁴
• Działanie przeciwcholinergiczne: rozszerzone źrenice, gorączka, suchość w jamie ustnej, zmniejszone napięcie jelit⁵
• Objawy sercowo-naczyniowe: uderzenia gorąca, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, arytmie, niedociśnienie⁶
• Objawy ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty⁷
• Objawy zagrażające życiu: drgawki, zmniejszona częstość oddechów, utrata przytomności, śpiączka i śmierć⁸

Powikłania przedawkowania

Poważnym powikłaniem przedawkowania doksylaminy może być rabdomioliza, po której może wystąpić niewydolność nerek. Z tego powodu zaleca się systematyczną ocenę stanu pacjenta na podstawie aktywności kinazy kreatynowej⁹.

Warto zaznaczyć, że nie opisywano ciężkich działań niepożądanych w przypadku stosowania dawek terapeutycznych doksylaminy. Dawki, którym przypisuje się wystąpienie rabdomiolizy i śmierci, to odpowiednio 13 mg/kg masy ciała oraz 25 mg/kg masy ciała, czyli prawie 100 razy większe od zakresu dawek terapeutycznych¹⁰.

Rokowania w przypadku rabdomiolizy zależą od ogólnej toksyczności leku, która może przyczynić się do śmiertelności w około 5% obserwowanych ciężkich przypadkach. Większość przypadków rabdomiolizy ma jednak łagodny przebieg. Jeżeli nie występują inne powikłania, ostra niewydolność nerek w przebiegu rabdomiolizy jest odwracalna, a rokowania są bardzo pomyślne, chociaż całkowite ustąpienie objawów może być opóźnione¹¹.

Postępowanie w przedawkowaniu

W przypadku przedawkowania leków przeciwhistaminowych, w tym doksylaminy, nie istnieje swoista odtrutka. Leczenie musi zatem mieć charakter objawowy i podtrzymujący¹². Postępowanie może obejmować:

1. Sprowokowanie wymiotów¹³
2. Płukanie żołądka¹⁴
3. Leczenie niedociśnienia lekami obkurczającymi naczynia, takimi jak noradrenalina lub fenylefryna¹⁵

Bardzo ważne jest, aby nie stosować adrenaliny w leczeniu niedociśnienia wywołanego przedawkowaniem doksylaminy, ponieważ jej podanie może spowodować jeszcze większe obniżenie ciśnienia tętniczego¹⁶.

Nie przeprowadzono badań nad wykorzystaniem hemodializy, hemofiltracji ani dializy otrzewnowej w kontekście przedawkowania doksylaminy. Metody te mogą mieć ograniczoną skuteczność ze względu na znaczny stopień dystrybucji leku w organizmie. Niemniej jednak, w przypadku braku możliwości wyeliminowania zatrucia kilkoma substancjami jednocześnie, hemodializa i dializa otrzewnowa mogą być zalecane. Wymuszona diureza jest skuteczna tylko w ograniczonym zakresie¹⁷.

Leczenie rabdomiolizy

Wczesne wykrywanie i leczenie rabdomiolizy są niezbędne dla zminimalizowania stopnia uszkodzenia nerek¹⁸. Leczenie rabdomiolizy spowodowanej przedawkowaniem doksylaminy obejmuje:

• Intensywne nawadnianie – u osób dorosłych zaleca się intensywne nawadnianie dożylnymi krystaloidami, takimi jak 0,9% roztwór soli fizjologicznej lub roztwór Ringera z mleczanami, z szybkością 300-500 ml/h¹⁹
• Alkalizację moczu²⁰

Dotychczas nie zaobserwowano różnicy w skuteczności pomiędzy solą fizjologiczną a roztworem Ringera z mleczanami w leczeniu rabdomiolizy wywołanej przedawkowaniem doksylaminy²¹.

Tabela objawów przedawkowania doksylaminy