paradontopatia powierzchowna
Wskazanie

Paradontopatia powierzchowna (lub zapalenie przyzębia w początkowym stadium) to choroba zapalna tkanek otaczających zęby, obejmująca dziąsła, ozębną, cement korzeniowy i kość wyrostka zębodołowego. W fazie powierzchownej obserwuje się zapalenie dziąseł, niewielkie kieszonki dziąsłowe (do 3-4 mm) oraz początkową utratę przyczepu łącznotkankowego, bez istotnej destrukcji kości wyrostka zębodołowego.

Do głównych objawów paradontopatii powierzchownej należą: krwawienie dziąseł podczas szczotkowania, zaczerwienienie i obrzęk dziąseł, nieprzyjemny zapach z ust oraz nadwrażliwość zębów. Choroba jest najczęściej konsekwencją nieprawidłowej higieny jamy ustnej i gromadzenia się płytki nazębnej, która zawiera bakterie wywołujące stan zapalny.

W leczeniu paradontopatii powierzchownej stosuje się przede wszystkim skaling i wygładzanie powierzchni korzeni (SRP), które może być uzupełnione farmakoterapią miejscową lub ogólną. Z leków miejscowych stosowane są preparaty zawierające chlorheksydynę (Corsodyl, Eludril), produkty z metronidazolem (Metronidazol żel), a także preparaty przeciwzapalne zawierające benzydaminę (Tantum Verde). Z antybiotyków ogólnych w wybranych przypadkach stosuje się amoksycylinę z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav) lub metronidazol (Metronidazol, Metronid).

Największą trudnością w leczeniu paradontopatii powierzchownej jest uzyskanie odpowiedniej współpracy pacjenta w zakresie higieny jamy ustnej. Brak systematycznego szczotkowania zębów, niestosowanie nici dentystycznych i płukanek przeciwbakteryjnych prowadzi do nawrotów choroby. Dodatkowym wyzwaniem jest dotarcie do trudno dostępnych miejsc w jamie ustnej podczas skalingu oraz przekonanie pacjenta do regularnych wizyt kontrolnych co 3-6 miesięcy, które są niezbędne do monitorowania stanu przyzębia i wczesnego wykrywania ewentualnych nawrotów.