objawy kliniczne w przebiegu przewlekłej niewydolności żylnej kończyny dolnej
Wskazanie

Przewlekła niewydolność żylna kończyn dolnych (PNŻ) to zespół objawów wynikających z nieprawidłowego funkcjonowania układu żylnego. Choroba charakteryzuje się utrzymującym się nadciśnieniem żylnym, które prowadzi do rozwoju szeregu objawów klinicznych o różnym nasileniu. Do najczęstszych symptomów należą: uczucie ciężkości nóg, obrzęki (nasilające się w ciągu dnia, a ustępujące po nocnym odpoczynku), nocne kurcze mięśni łydek, ból, świąd skóry oraz parestezje.

W bardziej zaawansowanych stadiach PNŻ pojawiają się widoczne zmiany skórne: teleangiektazje (pajączki naczyniowe), żylaki, przebarwienia skóry (szczególnie w okolicy kostek), lipodermatoskleroza (stwardnienie tkanki podskórnej), wyprysk żylakowy, a w najcięższych przypadkach owrzodzenia żylne goleni. Klasyfikacja CEAP (Clinical-Etiology-Anatomy-Pathophysiology) pozwala na określenie zaawansowania choroby w skali od C0 (brak widocznych objawów) do C6 (aktywne owrzodzenie).

W leczeniu PNŻ stosuje się podejście wielokierunkowe. Podstawą terapii jest kompresoterapia (stosowanie pończoch lub podkolanówek uciskowych). W farmakoterapii wykorzystuje się leki flebotropowe, które poprawiają napięcie ścian naczyń i mikrokrążenie. Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające: diosminę (Diohespan, Diosmil, Pelethrocin), hesperydynę (Cyclonamine), escynę (Aescin, Reparil), rutynę (Rutinoscorbin), trokserutynę (Venoruton), dobesylan wapnia (Doxium) oraz wyciągi z ruszczyka kolczastego (Cyclo 3 Fort, Venotrex).

Największą trudnością w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej jest niska adherencja pacjentów do zaleceń terapeutycznych, szczególnie dotyczących kompresoterapii. Wielu chorych rezygnuje z noszenia wyrobów uciskowych z powodu dyskomfortu, trudności w zakładaniu lub względów estetycznych. Dodatkowo, postępująca choroba ma charakter przewlekły i często wymaga wieloletniego leczenia. Istotnym wyzwaniem jest także leczenie owrzodzeń żylnych, które mogą być trudne do wygojenia, nawracające i znacząco obniżające jakość życia pacjentów. W zaawansowanych przypadkach konieczne może być leczenie zabiegowe (skleroterapia, ablacja laserowa lub radiowa, flebektomia).