krwawienie wywołane nabytym niedoborem czynników krzepnięcia zespołu protrombiny
Wskazanie

Krwawienie wywołane nabytym niedoborem czynników krzepnięcia zespołu protrombiny to stan kliniczny, w którym dochodzi do zwiększonej skłonności do krwawień spowodowanej obniżonym poziomem czynników II, VII, IX i X. Nabyty niedobór tych czynników może być spowodowany różnymi przyczynami, takimi jak leczenie antagonistami witaminy K (np. warfaryną), ciężka niewydolność wątroby, niedobór witaminy K czy zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC).

W przypadku pacjentów przyjmujących doustne antykoagulanty, najczęstszą przyczyną nabytego niedoboru czynników zespołu protrombiny jest przedawkowanie warfaryny (Warfin) lub acenokumarolu (Sintrom). Stan ten może również wystąpić podczas leczenia nowymi doustnymi antykoagulantami (NOAC) takimi jak dabigatran (Pradaxa), riwaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis) czy edoksaban (Lixiana), choć mechanizm działania tych leków jest inny.

Leczenie krwawienia wywołanego nabytym niedoborem czynników zespołu protrombiny zależy od ciężkości krwawienia i przyczyny niedoboru. W przypadku poważnych krwawień stosuje się koncentraty czynników zespołu protrombiny (PCC) dostępne w Polsce jako Octaplex czy Beriplex. Alternatywnie można podać osocze świeżo mrożone (FFP). W przypadku przedawkowania antagonistów witaminy K stosuje się również witaminę K (Vitacon).

Największą trudnością w leczeniu tego stanu jest szybka i dokładna ocena stopnia niedoboru czynników krzepnięcia oraz podjęcie natychmiastowej decyzji o odpowiedniej terapii. Często wymaga to równoczesnego monitorowania parametrów krzepnięcia, takich jak INR, APTT, czy poziom poszczególnych czynników. Dodatkowym wyzwaniem jest równoważenie ryzyka krwawienia z ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, szczególnie u pacjentów, u których antykoagulacja była wdrożona z powodu wysokiego ryzyka zakrzepicy.

U pacjentów z niewydolnością wątroby leczenie jest szczególnie trudne ze względu na współistniejące problemy, takie jak małopłytkowość czy zaburzenia funkcji nerek. W przypadkach opornych na standardowe leczenie, konieczne może być zastosowanie rekombinowanego aktywowanego czynnika VII (NovoSeven), choć jego użycie wiąże się z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowych.