Choroba przyzębna
Patofizjologia i mechanizm
Choroba przyzębna (parodontoza) jest przewlekłym stanem zapalnym prowadzącym do destrukcji tkanek podpierających zęby, wywołanym przez dysbiotyczny biofilm bakteryjny, w którym dominują Gram-ujemne beztlenowce, takie jak Porphyromonas gingivalis, Prevotella intermedia i Tannerella forsythia. Patogeneza opiera się na samonapędzającej się pętli zapalenia i dysbiozy, gdzie biofilm indukuje odpowiedź immunologiczną gospodarza, która u osób podatnych jest dysregulowana i destrukcyjna. Kluczową rolę odgrywają enzymy gingipainy P. gingivalis, które degradują macierz pozakomórkową i modulują odpowiedź immunologiczną, a także mediatory zapalne, takie jak IL-1, IL-6, IL-17, TNF-α oraz szlak inflamasomu NLRP3. Proces zapalny prowadzi do aktywacji limfocytów B i T, które poprzez RANKL indukują resorpcję kości wyrostka zębodołowego, co manifestuje się klinicznie utratą przyczepu i powstawaniem kieszeni przyzębnych. Warto podkreślić, że genetyczne predyspozycje, np. genotyp IL-1, oraz czynniki środowiskowe, takie jak palenie tytoniu, znacząco modulują przebieg choroby.
- Patogeneza choroby przyzębnej
- Rola biofilmu w patogenezie
- Przejście od zdrowia do choroby przyzębnej
- Mechanizmy molekularne choroby przyzębnej
- Etapy rozwoju choroby przyzębnej
- Rola układu odpornościowego w patogenezie
- Czynniki wirulencji bakterii przyzębnych
- Gingipains – kluczowe enzymy P. gingivalis
- System wydzielniczy P. gingivalis
- Mediatory zapalne w chorobie przyzębnej
- Modele patogenezy choroby przyzębnej
- Model liniowy
- Model ścieżki krytycznej
- Podejście systemów biologicznych
- Model wieloprzyczynowy
- Model patogenu kluczowego
- Model odwrócony
- Choroba przyzębna a choroby ogólnoustrojowe
- Mechanizm łączący chorobę przyzębną z innymi stanami zapalnymi
- Związek z chorobą Alzheimera
- Związek z reumatoidalnym zapaleniem stawów
- Diagnostyka i leczenie choroby przyzębnej
- Podsumowanie patogenezy choroby przyzębnej
Patogeneza choroby przyzębnej
Choroba przyzębna (parodontoza) to złożony proces chorobowy wywołany przewlekłym stanem zapalnym, który prowadzi do destrukcji tkanek otaczających i podpierających zęby. Patogeneza tej choroby opiera się na wzajemnie wzmacniających się interakcjach między dysbiotycznym mikrobiomem a dysregulowanym stanem zapalnym. Stan zapalny nie jest tylko konsekwencją dysbiosis, ale poprzez uszkodzenie tkanek i ich dysfunkcję, napędza dalszy wzrost selektywnie dysbiotycznych społeczności bakterii (tzw. inflammofilnych), tworząc samonapędzającą się pętlę, która utrwala chorobę.1
Rola biofilmu w patogenezie
Głównym czynnikiem etiologicznym choroby przyzębnej jest płytka nazębna, czyli biofilm – zorganizowana agregacja mikroorganizmów przebywających w złożonej międzykomórkowej macierzy.1 Biofilm płytki nazębnej, wraz z innymi czynnikami środowiskowymi, stylowymi i genetycznymi, jest głównym czynnikiem odpowiedzialnym za rozwój i progresję zapalenia przyzębia.1 Tworzenie się biofilmu bakteryjnego inicjuje zapalenie dziąseł, jednakże rozpoczęcie i progresja parodontozy zależą od dysbiotycznych zmian ekologicznych w mikrobiomie w odpowiedzi na składniki odżywcze pochodzące z zapalenia dziąseł i produktów rozpadu tkanek.1
Bakterie zawarte w biofilmie płytki nazębnej są w stanie aktywować odpowiedź immunologiczną gospodarza, indukując odpowiedź zapalną.1 Odpowiedź immunologiczna na biofilm nazębny może być potencjalnie ochronna, utrzymując zrównoważone interakcje gospodarz-mikroby i zdrowe przyzębie (homeostaza tkanek). Jednak u osób podatnych na parodontozę, odpowiedź gospodarza jest nieskuteczna, dysregulowana i destrukcyjna.1
Przejście od zdrowia do choroby przyzębnej
Proces przejścia od zdrowia przyzębia do zaawansowanych stadiów parodontozy wiąże się ze zmianą mikrobiologiczną od głównych bakterii symbiotycznych (tzw. symbionty) do stanu dysbiosis, z wysokimi proporcjami bakterii patogennych, tzw. patobiontów.1 Termin „inflammofilne” odnosi się do tych konsorcjów mikrobiologicznych związanych z parodontozą, które mogą wytrzymać stan zapalny i wykorzystywać warunki zapalne do przetrwania i rozwoju.1
Inicjalna odpowiedź zapalna na rozwój biofilmu poddziąsłowego (na przykład z powodu braku odpowiedniej higieny jamy ustnej) może selekcjonować inflammofilne bakterie patobiotyczne (początkowa dysbiosis), które, po dalszym wzroście w korzystnym pod względem odżywczym środowisku zapalnym, mogą dalej zaostrzać stan zapalny.1 Ta pętla sprzężenia zwrotnego dysbiozy i zapalenia może ostatecznie spowodować jawną parodontozę u osób podatnych.1
Mechanizmy molekularne choroby przyzębnej
Na poziomie molekularnym, bakterie z biofilmu poddziąsłowego, szczególnie bakterie Gram-ujemne beztlenowe, w tym Porphyromonas gingivalis, Prevotella intermedia i Tannerella forsythia, wytwarzają toksyny, które wywołują odpowiedź immunologiczną, prowadzącą do uszkodzenia tkanek i stanu zapalnego.1 Te bakterie rozwijają się w środowisku pozbawionym tlenu pod linią dziąseł, produkując toksyny, które wywołują odpowiedź immunologiczną.1
Zdolność bakterii do tworzenia biofilmów odgrywa kluczową rolę w patogenezie choroby przyzębnej. Biofilmy są ustrukturyzowanymi społecznościami bakterii otoczonymi samodzielnie wytwarzaną macierzą substancji polimerycznych pozakomórkowych (EPS). To utrzymywanie się biofilmów bakteryjnych przyczynia się do przewlekłego charakteru zapalenia dziąseł i podkreśla znaczenie ukierunkowanych interwencji w celu skutecznego zarządzania chorobą.12
Etapy rozwoju choroby przyzębnej
Klasyczne badania Page’a i Schroedera opisały podstawowe zrozumienie zmian histologicznych, które zachodzą w tkankach dziąseł jako początkowe, wczesne, ustalone i zaawansowane zmiany dziąsłowe:1
- Zmiana początkowa rozwija się w ciągu 2-4 dni od akumulacji płytki nazębnej w miejscu wolnym od biofilmu, co jest widoczne mikroskopowo, ponieważ tkanki dziąseł zawsze mają cechy reakcji zapalnej o niskim stopniu w wyniku ciągłej obecności biofilmu poddziąsłowego.1
- Wczesna zmiana odpowiada wczesnym klinicznym oznakom zapalenia dziąseł i charakteryzuje się rumieniowym wyglądem klinicznym dziąseł z powodu rozrostu naczyń włosowatych i rozszerzenia naczyń.1
- Zmiana ustalona odpowiada wyglądowi klinicznemu określanemu jako przewlekłe zapalenie dziąseł i zależy od wielu czynników, takich jak skład i ilość biofilmu płytki nazębnej, czynniki podatności gospodarza, lokalne i ogólnoustrojowe czynniki ryzyka.1
- Zaawansowana zmiana, opisana przez Page’a i Schroedera, oznacza przejście od zapalenia dziąseł do parodontozy, które jest determinowane przez wiele czynników, takich jak skład i ilość biofilmu, odpowiedź zapalna gospodarza oraz środowiskowe i genetyczne czynniki ryzyka.1
Rola układu odpornościowego w patogenezie
Gdy stan zapalny staje się przewlekły, limfocyty adaptacyjnego układu odpornościowego naciekają tkanki przyzębia, uwalniając molekularne mediatory zapalne i immunologiczne, które zmieniają równowagę metabolizmu kości, oznaczając przejście od zapalenia dziąseł do parodontozy.1 Aktywacja adaptacyjnej odporności ma duży wpływ na utratę kości w parodontozie, związaną z limfocytami B i T, ponieważ badania wykazały, że te komórki są głównymi komórkowymi źródłami aktywatora receptora ligandu B czynnika jądrowego (RANKL) podczas zapalenia przyzębia.1
Infiltracja zapalna w chorobie przyzębnej (zapalenie dziąseł i parodontoza) charakteryzuje się obecnością neutrofilów, makrofagów, limfocytów i komórek plazmatycznych.1 Interakcje między tymi komponentami determinują charakter aktywności choroby przyzębia, czy to zapalenie dziąseł czy parodontoza.1
Gdy bakterie z zapalenia przyzębia aktywują układ odpornościowy, obserwowany jest efekt ogólnoustrojowy: gdy pojawia się zapalenie przyzębia, krąży nadmiar neutrofilów „przygotowanych” do ataku. Nadmiernie czujny układ odpornościowy reaguje wtedy z nadmierną siłą na każdą wtórną infekcję.1 Z układem odpornościowym już przygotowanym przez neutrofile do ataku, wtórne zdarzenie powoduje, że te komórki odpornościowe niszczą dotknięte tkanki i narządy.1
Czynniki wirulencji bakterii przyzębnych
Porphyromonas gingivalis jest uznawany za jedną z najważniejszych bakterii w etiologii i patogenezie choroby przyzębnej i jest nadal szeroko badany, nie tylko w stanach przyzębia, ale także w wielu chorobach ogólnoustrojowych ze względu na jego zdolność do zakażania odległych tkanek i narządów.1 Chociaż jest w stanie zainicjować chorobę przyzębia nawet przy niskim poziomie w biofilmie, P. gingivalis wymaga obecności innych bakterii, aby wywołać chorobę.1
Ta Gram-ujemna bakteria beztlenowa osiąga to poprzez zmianę całej społeczności mikrobiologicznej i wywołanie dysbiosis bakteryjnej.1 P. gingivalis jest słusznie określany jako patogen kluczowy ze względu na jego zdolność do wykorzystywania różnych celowych mechanizmów do opierania się, osłabiania lub manipulowania odpowiedziami immunologicznymi gospodarza.1
Biorąc pod uwagę jego liczne strategie adaptacyjne do utrzymania zjadliwości, P. gingivalis jest prawdziwą mikrobiologiczną zagadką. P. gingivalis utrzymuje korzystne dla zapalenia środowisko bogate w składniki odżywcze poprzez produkcję i wykorzystanie swojej proteazy gingipain (Arg-gingipain); jednak może przejść do wykorzystania innej proteazy (Lys-gingipain) w celu złagodzenia negatywnych skutków zbyt dużej odpowiedzi zapalnej, podkreślając zdolność adaptacyjną tego mikroorganizmu do swojego środowiska.1
Gingipains – kluczowe enzymy P. gingivalis
Gingipainy to enzymy, które działają poprzez rozdzielanie sekwencji genetycznych białek z reszt lizyny lub argininy: lizyna-gingipainy, arginina-gingipainy A i arginina-gingipainy B.1 Te główne gingipainy P. gingivalis są albo uwalniane do środowiska, albo przyłączają się do innych powierzchni komórkowych.1
Ich rola w degradacji tkanek przyzębia i rozkładzie białek wiążących żelazo polega na atakowaniu krytycznych składników macierzy pozakomórkowej, zaburzając funkcję barierową nabłonka i umożliwiając P. gingivalis wejście do tkanek podnabłonkowych.1 P. gingivalis może opóźnić rekrutację neutrofilów – istotny krok w odpowiedzi immunologicznej i cecha zdrowego przyzębia – dając społeczności bakteryjnej czas na kolonizację.1
System wydzielniczy P. gingivalis
System wydzielniczy komórki odgrywa znaczącą rolę w jej zdolności do namnażania się w określonej niszy ekologicznej, umożliwiając magazynowanie składników odżywczych, komunikację między komórkami, obronę przed antagonistami i indukcję czynników wirulencji.1 System T9SS ma dwie różne role: jedną związaną z ruchliwością ślizgową bakterii i jedną wykorzystywaną przez patogeny sprzyjające dysbiosis.1
Błona zewnętrzna P. gingivalis składa się z LPS – istotnej struktury niezbędnej do utrzymania kształtu komórki i wykonywania funkcji komórkowych.1 Badania pokazują, że LPS działa jako bariera, blokując i zapobiegając atakom lub eliminacji przez układ dopełniacza gospodarza.1
Peptydyloarginina deiminiaza (PPAD) jest enzymem modyfikującym białka, który przekształca reszty argininy w neutralne reszty cytruliny, zmieniając strukturę i funkcję białka.1 Ten proces, znany jako cytrullinacja, jest głównym czynnikiem wpływającym na kolonizację i wzrost biofilmu.1
Mediatory zapalne w chorobie przyzębnej
Wiele cytokin zapalnych, takich jak interleukina (IL)-1, IL-6, IL-17 i czynnik martwicy nowotworu (TNF)-α, odgrywa ważną rolę w patogenezie parodontozy.1 Patogeneza parodontozy jest również regulowana przez szlak sygnalizacyjny inflamasomu NLRP3.1 Komórki CD4+ T pośredniczą w zapaleniu w parodontozie. Komórki CD4+ T są również zaangażowane w odpowiedź immunologiczną organizmu przeciwko mikroorganizmom.1
Mediatory zapalne są odpowiedzialne za aktywację różnych szlaków, które prowadzą do resorpcji kości. Oś czynnika jądrowego kappa B (RANK)-ligand RANK (RANKL)-osteoprotegeryna (OPG) jest jednym z molekularnych mechanizmów regulujących aktywność remodelowania kości.1 Lipopolisacharydy (LPS) z bakterii Gram-ujemnych są ważnym czynnikiem powodującym zmiany zapalne i resorpcję kości w parodontozie.1
Modele patogenezy choroby przyzębnej
Modele patogenezy pomagają w integracji danych dostępnych z obecnych badań naukowych, co pomaga w kompleksowym zrozumieniu choroby.1 Ewolucja wiedzy o patogenezie choroby przyzębnej może prowadzić do rewolucji w sposobach leczenia.1 Na podstawie dominujących koncepcji choroby w danym czasie zaproponowano różne modele patogenezy choroby przyzębnej.1
Model liniowy
Model liniowy sugerował, że osady bakteryjne są podstawowym i kluczowym czynnikiem w patogenezie chorób przyzębia.1 Był to pierwszy systematyczny model opisujący czasowy rozwój wydarzeń związanych z odpowiedzią gospodarza prowadzących do rozwoju parodontozy.1 Wyróżnikiem tego modelu jest to, że ilustruje on odrębne role mikroorganizmów i interakcję z odpowiedzią gospodarza w patogenezie choroby przyzębnej.1
Model ścieżki krytycznej
Model ścieżki krytycznej był pierwszym nieliniowym modelem wyjaśniającym takie powiązanie.1 Model klasyczny uwzględnia współdziałanie bakterii z czynnikami immunologicznymi gospodarza, wraz z asortymentem środowiskowych i nabytych czynników ryzyka, w tym genetycznych, w patogenezie parodontozy.1
Podejście systemów biologicznych
Podejście systemów biologicznych ma zintegrowane podejście polegające na zbieganiu się ich w celu zbadania wzorców choroby od poziomu genetycznego do poziomu tkankowego.1 Model ten koncentruje się na wielopoziomowej hierarchicznej organizacji w formie modułów funkcjonalnych zdefiniowanych pod względem wejść i wyjść komórkowych i molekularnych.1
Model wieloprzyczynowy
Model wieloprzyczynowości ogólnej ilustruje wkład pięciu głównych komponentów przyczynowych, tj. czynników genetycznych i epigenetycznych, czynników stylu życia, czynników środowiskowych, chorób ogólnoustrojowych i niektórych innych nieznanych czynników.1
Model patogenu kluczowego
Ten model wyjaśnia wkład patogenów kluczowych w rozwój choroby przyzębnej.1 Podstawową zasadą tego modelu jest to, że parodontoza jest powodowana przez grupę synergistycznych i dysbiotycznych społeczności mikrobiologicznych organizmów autochtonicznych działających wspólnie.1
Zrewidowany model podkreśla zmianę paradygmatu, od pierwotnej roli bakterii w chorobie przyzębnej do kolonizacji bakteryjnej jako wtórnego zdarzenia w stosunku do zapalenia.1 Model ten opiera się na koncepcyjnych ramach, że parodontoza jest wynikiem zakłócenia homeostazy gospodarz-mikrobiom.1
Zdrowy stan przyzębia charakteryzuje się symbiotycznym biofilmem, który wyzwala proporcjonalną i ustępującą odpowiedź gospodarza.1 Ewolucja paradygmatu patogenezy choroby przyzębnej do modelu dysbiosis genetycznej polimikrobiowej obejmuje polimikrobiową synergię w określonym środowisku, ekspresję genów dysbiotycznych mikrobiów i genetyczną podatność gospodarza.1
Model odwrócony
Model odwrócony proponuje, że parodontoza jest kontinuum zapalenia, destrukcji tkanek i dysbiosis mikrobiologicznej modyfikowanej przez czynniki takie jak palenie tytoniu, choroby ogólnoustrojowe i genetyka.1 Model IMPEDE (ang. Inflammation-Mediated Polymicrobial-Emergence and Dysbiotic-Exacerbation) daje nam holistyczne zrozumienie, jak zapalenie jest głównym napędem parodontozy związanej z płytką nazębną.1
Parodontozy nie można już uważać za prostą infekcję bakteryjną lub liniową odpowiedź gospodarza na dysbiosis mikrobiologiczną.1 Charakteryzuje się samopodtrzymującym się stanem przedłużonego zapalenia, obejmującym interakcję dysbiotycznego mikrobiomu, spektrum czynników gospodarza i środowiskowych, prowadzących w konsekwencji do destrukcji tkanek.1
Choroba przyzębna a choroby ogólnoustrojowe
Parodontoza, główna choroba zapalna jamy ustnej, jest epidemiologicznie związana z innymi przewlekłymi chorobami napędzanymi przez zapalenie, w tym chorobami sercowo-metabolicznymi, neurodegeneracyjnymi i autoimmunologicznymi oraz rakiem.1 Potencjalny związek przyczynowy między parodontozą a jej chorobami współistniejącymi jest dodatkowo wzmocniony przez niedawne eksperymentalne badania na zwierzętach ustanawiające biologicznie wiarygodne i klinicznie spójne mechanizmy, za pomocą których parodontoza mogłaby zainicjować lub pogorszyć współistniejący stan.1
Zrozumienie, w jaki sposób niektóre patologie pozajamy ustnej są dotknięte przez rozprzestrzeniające się patogeny przyzębia i ogólnoustrojowe zapalenie związane z parodontozą, w tym adaptację komórek progenitorowych szpiku kostnego, może zapewnić nowe opcje terapeutyczne w celu zmniejszenia ryzyka chorób współistniejących z parodontozą.1
Mechanizm łączący chorobę przyzębną z innymi stanami zapalnymi
Naukowcy z Uniwersytetu w Toronto odkryli, że aktywność komórek immunologicznych neutrofilów jest brakującym ogniwem łączącym chorobę przyzębną z chorobami serca, rakiem i innymi stanami zapalnymi, potencjalnie włączając w to COVID-19.1 Związek między chorobą przyzębną (parodontozą) a innymi stanami zapalnymi, takimi jak choroby serca i cukrzyca, został od dawna ustalony, ale mechanizm leżący u podstaw tego związku do tej pory pozostawał tajemnicą.1
Aby znaleźć, co łączy te stany, badacze skupili się na zachowaniach komórek głównie aktywowanych przez chorobę dziąseł: neutrofilach, które są komórkami wrodzonego układu odpornościowego.1 Poprzez modele in vivo badacze odkryli, że układ odpornościowy uwalnia obfitość tych neutrofilów do zwalczania infekcji bakteryjnych odpowiedzialnych za parodontozę, powszechnie znaną jako choroba dziąseł.1
Po aktywacji do walki z infekcją jamy ustnej, zauważono efekt ogólnoustrojowy: gdy obecne było zapalenie przyzębia, krążyła nadmierna ilość neutrofilów, „przygotowanych” do ataku.1 Nadmiernie czujny układ odpornościowy reaguje wtedy z nadmierną siłą na każdą wtórną infekcję.1
Wtedy organizm staje się podatny na uszkodzenia spowodowane wtórnymi stanami zapalnymi.1 Z układem odpornościowym już przygotowanym przez neutrofile do ataku, wtórne zdarzenie powoduje, że te komórki odpornościowe niszczą dotknięte tkanki i narządy.1
Neutrofile są znacznie bardziej skłonne do szybszego uwalniania cytokin, prowadząc do negatywnych wyników.1 Naukowcy uważają, że jest to mechanizm, za pomocą którego higiena jamy ustnej może wpływać na podatność na niepowiązane wtórne wyzwania zdrowotne.1
Związek z chorobą Alzheimera
Nowa fala badań sugeruje, że choroba Alzheimera może rozwijać się w połączeniu z chorobą przyzębną, która dotyka połowy dorosłych powyżej 30 roku życia.1 Choroba przyzębna może również zaostrzać lub nawet napędzać inne powszechne stany, zgodnie z ostatnimi odkryciami, w tym reumatoidalne zapalenie stawów, raka okrężnicy i inne zaburzenia żołądkowo-jelitowe.1
Nowsze badania wzmocniły przypadek, ujawniając mechanizm, za pomocą którego infekcje dziąseł mogą wpływać na mózg.1 Pozwala to bakteriom jamy ustnej, w tym głównemu winowajcy choroby, Porphyromonas gingivalis, wejść do krwiobiegu przez drobne rozdarcia w krwawiących lub zapalonych dziąsłach.1 Po dostaniu się do mózgu, P. gingivalis może zabijać neurony mózgowe i zwiększać produkcję płytek beta-amyloidowych, skupisk zaplątanych białek, które są charakterystycznym znakiem choroby Alzheimera.1
Związek z reumatoidalnym zapaleniem stawów
Osoby z reumatoidalnym zapaleniem stawów są znacznie bardziej narażone na zakażone dziąsła niż osoby, które go nie mają, co sugeruje, że infekcje jamy ustnej mogą napędzać i pogarszać reumatoidalne zapalenie stawów.1 Badacze opracowali dwustopniowy model wyjaśniający, w jaki sposób parodontoza może potencjalnie powodować chorobę stawów.1
P. gingivalis wydaje się również sprawiać, że tkanka stawowa jest bardziej podatna na nowe przeciwciała.1 Podczas gdy badania łączące niezdrowe dziąsła z reumatoidalnym zapaleniem stawów, chorobą Alzheimera i rakiem okrężnicy są wciąż w powijakach, identyfikacja P. gingivalis i innych patogenów jamy ustnej jako super-złoczyńców w tych chorobach jest dużym przełomem, który może zaowocować nowymi sposobami leczenia.1
Diagnostyka i leczenie choroby przyzębnej
Główne cechy parodontozy obejmują utratę podparcia tkanki przyzębia, przejawiającą się poprzez kliniczną utratę przyczepu i radiograficznie ocenioną utratę kości wyrostka zębodołowego, obecność kieszeni przyzębnych i krwawienie dziąseł.1 Najważniejszą cechą parodontozy jest zapalna resorpcja kości wyrostka zębodołowego podtrzymującego ząb z powodu niekontrolowanej odpowiedzi immunologicznej gospodarza na infekcję przyzębia, ponieważ destrukcyjne wydarzenia, które prowadzą do nieodwracalnego fenotypu choroby przyzębia, są wynikiem utrzymywania się przewlekłej i zaostrzonej zapalnej odpowiedzi immunologicznej.1
Zapalna odpowiedź immunologiczna jest wyzwalana przez interakcję komórek rezydentnych z biofilmem bakteryjnym przylegającym do powierzchni zęba.1 Nabłonek łącznotkankowy jest pierwszą strukturą przyzębia, która staje w obliczu ataku bakteryjnego.1
Znaczenie profilaktyki
Zrozumienie zmian w zapaleniu dziąseł może pomóc lepiej zidentyfikować osoby o podwyższonym ryzyku parodontozy.1 Badacze odkryli również nowatorską odpowiedź ochronną organizmu, wyzwalaną przez akumulację płytki nazębnej, która może ratować tkankę i kość podczas zapalenia.1
W tym przypadku płytka nazębna nie jest złoczyńcą. Przeciwnie, badacze stwierdzili, że odpowiednia ilość i skład płytki nazębnej wspiera normalne funkcjonowanie tkanek.1 Gdy istnieje zdrowa homeostaza i wszystko działa prawidłowo, neutrofile promują odporność na kolonizację, odpowiedź zapalną o niskim poziomie ochronnym, która pomaga jamie ustnej bronić się przed nadmiarem niezdrowych bakterii i opierać się infekcji.1
Wyniki badaczy podkreślają, dlaczego dentyści głoszą zalety regularnego szczotkowania i nitkowania, które zapobiegają nadmiernemu nagromadzeniu płytki nazębnej.1
Znaczenie badań genotypu w chorobie przyzębnej
Koncepcja, że genetyczny skład gospodarza może działać w połączeniu z czynnikami środowiskowymi, wpływając na chorobę przyzębia, nie jest nowa.1 W obliczu znanego wyzwania patogennego, niektórzy ludzie ulegają, podczas gdy inni wydają się z natury odporni.1 Uznaje się od najwcześniejszych dni stomatologii i medycyny, że niektóre choroby lub stany są rodzinne lub „występują w rodzinach”.1
Podatność na prawdziwe zapalenie przyzębia jest spowodowana specyficznym brakiem odporności gospodarza, który najprawdopodobniej nie jest nabyty, ale dziedziczony.1 Biologia in vitro pozwoliła naukowcom stomatologii zadawać istotne pytania dotyczące możliwych mechanizmów genetycznych działających w celu kontrolowania podatności na chorobę przyzębia.1
Na przykład naukowcy badali zdolność neutrofilów z ludzkiej krwi in vitro do migracji przez membranę filtrującą w kierunku znanej substancji chemotaktycznej. W wyniku tych badań mogli najpierw stwierdzić, że defekt migracji komórkowej – tj. niezdolność lub powolność ruchu – reprezentuje jeden składnik patogenezy formy choroby przyzębia. Ta forma jest znana z posiadania genetycznej podstawy. Jest ona określana jako zapalenie przyzębia młodzieńcze, a mianowicie nieadekwatna odpowiedź gospodarza na substancje etiologiczne.1
Rola genotypu interleukiny-1
Test faktycznie analizuje specyficzne markery genetyczne związane ze zwiększoną produkcją interleukiny-1 (IL-1). Sugeruje to genetyczny mechanizm, za pomocą którego niektóre osoby, jeśli są atakowane przez nagromadzenia bakterii, mogą mieć bardziej energiczną odpowiedź immuno-zapalną, która prowadzi do bardziej ciężkiego zapalenia przyzębia.1
Mimo tego genetycznego czynnika ryzyka, palenie znacznie przewyższa genotyp IL-1 jako rozważanie patogeniczne; to znaczy, palenie jest bardziej znaczącym czynnikiem ryzyka niż bycie pozytywnym dla genotypu IL-1.1 Czynnik ryzyka podatności genetycznej spowodowanej genotypem IL-1 jest predykcyjny dla przyszłej ciężkiej choroby i szacuje się, że 30% populacji (kaukaskiej) jest pozytywna dla genotypu IL-1.1
Podsumowanie patogenezy choroby przyzębnej
Choroba przyzębna jest powszechnie uważana za chorobę inicjowaną przez bakterie, w której odpowiedź immunologiczno-zapalna gospodarza powoduje zniszczenie kości wyrostka zębodołowego i tkanek miękkich podtrzymujących zęby.1 Progresja choroby i destrukcja tkanek zachodzi poprzez mediowane przez gospodarza szlaki zapalne, które mogą się różnić w zależności od czynników genetycznych i innych czynników ryzyka.1 Rezultatem jest przewlekła choroba immunologiczno-zapalna, która może stanowić znaczne obciążenie ogólnoustrojowe dla osób.1
Parodontoza to nie tylko różnorodna jednostka kliniczna, która indukuje proces zapalny, ale w konsekwencji niszczy aparat przyczepu zęba w postaci włókien więzadła przyzębia.1 Główną cechą patogenezy jest zdolność mikroorganizmów do wywoływania choroby.1 Według badań, ta zdolność mikroorganizmów do wywołania odpowiedzi immunologicznej gospodarza znajduje się w tych gatunkach, które obejmują A. actinomycetemcomitans, P. gingivalis, P. intermedia i F. nucleatum.1
Przewlekłe zapalenie przyzębia może ostatecznie doprowadzić do utraty zębów, utraty kości i innych poważnych powikłań zdrowotnych.1 Parodontoza może powodować utratę zębów. Bakterie, które powodują parodontozę, mogą wejść do krwiobiegu przez tkankę dziąsłową, potencjalnie wpływając na inne części ciała. Na przykład parodontoza jest powiązana z chorobami układu oddechowego, reumatoidalnym zapaleniem stawów, chorobą tętnic wieńcowych, przedwczesnym porodem i niską masą urodzeniową oraz problemami z kontrolą poziomu cukru we krwi w cukrzycy.1
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.