Leki w grupie
„preparaty albumin”

Preparaty albumin to roztwory zawierające albuminę ludzką, główne białko osocza krwi, które stanowi około 50-60% wszystkich białek osoczowych. Albuminy pełnią kluczową rolę w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego krwi, transportują różnorodne substancje, w tym leki, hormony, bilirubinę, jony i kwasy tłuszczowe, oraz posiadają właściwości antyoksydacyjne.

Albuminy stosowane są przede wszystkim w leczeniu hipoalbuminemii, wstrząsów (hipowolemicznego, oparzeniowego, septycznego), w zespole wątrobowo-nerkowym, a także podczas zabiegów hemodializy, plazmaferez czy operacji kardiochirurgicznych. Działają poprzez zwiększenie objętości wewnątrznaczyniowej, co prowadzi do poprawy perfuzji tkankowej oraz funkcji narządów.

Do najczęściej stosowanych preparatów albumin należą: roztwory albuminy ludzkiej o stężeniu 5% (Albumin CSL 5%, Alburex 5%, Albunorm 5%, Flexbumin 5%, Human Albumin Grifols 5%), stosowane głównie w hipowolemii, oraz roztwory 20-25% (Albumin CSL 20%, Alburex 25%, Albunorm 25%, Human Albumin Grifols 25%), wykorzystywane przede wszystkim w hipoalbuminemii i leczeniu wodobrzusza.

Główną zaletą stosowania preparatów albumin jest ich skuteczność w szybkim uzupełnianiu objętości wewnątrznaczyniowej oraz zdolność do utrzymywania efektu terapeutycznego dłużej niż krystaloidy. Dodatkowo, jako naturalne białko osocza, albumina ma niski potencjał antygenowy i rzadko wywołuje reakcje alergiczne, co czyni ją bezpieczniejszą od syntetycznych koloidów.

Należy jednak pamiętać o potencjalnych zagrożeniach związanych ze stosowaniem albumin. Mogą one prowadzić do przewodnienia, obrzęku płuc, niewydolności serca, zaburzeń elektrolitowych czy koagulopatii. Istnieje również minimalne ryzyko przeniesienia czynników zakaźnych, choć współczesne metody produkcji znacząco je ograniczają. Preparaty te są stosunkowo drogie, co ogranicza ich powszechne stosowanie.

Preparaty albumin dzielą się ze względu na stężenie na izotoniczne (4-5%) oraz hipertoniczne (20-25%). Roztwory izotoniczne działają jako ekspandery objętości osocza i są używane głównie w stanach hipowolemii. Roztwory hipertoniczne mają silniejsze działanie onkotyczne, przyciągając wodę z przestrzeni pozanaczyniowej do krwiobiegu, i są stosowane głównie w leczeniu hipoalbuminemii, obrzęków czy wodobrzusza w przebiegu marskości wątroby.