zakażenie w chirurgii naczyniowej
Wskazanie

Zakażenie w chirurgii naczyniowej stanowi poważne powikłanie, które może dotyczyć zarówno miejsca operowanego, jak i wszczepionych protez naczyniowych. Infekcje te mogą prowadzić do poważnych konsekwencji, w tym krwawień, sepsy, a nawet zagrażać życiu pacjenta. Najczęściej dotyczą one pacjentów po zabiegach rekonstrukcji naczyniowej, implantacji stent-graftów, a także po założeniu przetok tętniczo-żylnych.

W leczeniu zakażeń w chirurgii naczyniowej kluczowe jest wdrożenie celowanej antybiotykoterapii. Początkowo stosuje się leczenie empiryczne szerokowidmowymi antybiotykami, takimi jak Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), czy Meronem (meropenem). Po uzyskaniu antybiogramu, terapię modyfikuje się zgodnie z wynikami. W przypadku zakażeń protez naczyniowych często konieczne jest zastosowanie Wankomycyny (Edicin) lub Linezolidu (Zyvoxid), szczególnie przy podejrzeniu zakażenia MRSA.

Największym wyzwaniem w leczeniu zakażeń w chirurgii naczyniowej jest konieczność równoczesnego utrzymania drożności naczyń przy zwalczaniu infekcji. Często niezbędne jest chirurgiczne usunięcie zakażonego materiału (protezy naczyniowej) i jednoczesne wykonanie zabiegu rekonstrukcyjnego. W przypadku głębokich zakażeń stosuje się również systemy do płukania ran z antybiotykiem (np. roztwory z Gentamycyną) oraz opatrunki z zawartością srebra (Atrauman Ag, Aquacel Ag).

W profilaktyce zakażeń istotną rolę odgrywa okołooperacyjna antybiotykoterapia z użyciem Cefazoliny (Biofazolin) lub Cefuroksymu (Zinacef). W przypadku zakażenia protezy naczyniowej niekiedy konieczne jest jej usunięcie i zastąpienie przeszczepem autogennym lub protezą nasączaną antybiotykiem (np. protezy impregnowane rifampicyną). W leczeniu miejscowym ran stosuje się preparaty zawierające jod (Braunovidon, Betadine) oraz chlorheksydynę (Octenisept).

Trudności terapeutyczne wiążą się również z biofilmem bakteryjnym, który tworzy się na powierzchni materiałów syntetycznych, utrudniając penetrację antybiotyków. W takich przypadkach stosuje się często terapię skojarzoną kilkoma antybiotykami, np. Ciprofloksacyną (Cipronex) z Rifampicyną (Rifamazid) przy zakażeniach Gram-ujemnymi lub Daptomycyną (Cubicin) w połączeniu z Rifampicyną przy zakażeniach Gram-dodatnich. U pacjentów z obniżoną odpornością lub w ciężkich zakażeniach konieczne może być długotrwałe, nawet kilkumiesięczne leczenie antybiotykami.