choroba układu krwiotwórczego
Wskazanie

Choroba układu krwiotwórczego obejmuje szeroki zakres zaburzeń dotyczących szpiku kostnego, krwi obwodowej i układu limfatycznego. Do najczęstszych należą niedokrwistości (anemia), białaczki, chłoniaki, gammapatie monoklonalne oraz zaburzenia krzepnięcia. Schorzenia te mogą wynikać z czynników genetycznych, niedoborów żywieniowych, infekcji, ekspozycji na toksyny lub być idiopatyczne.

W leczeniu chorób układu krwiotwórczego stosuje się różnorodne metody farmakologiczne, zależne od konkretnego rozpoznania. W niedokrwistościach z niedoboru żelaza stosuje się preparaty takie jak Ferrum Lek, Hemofer, Tardyferon czy Sorbifer Durules. Przy niedokrwistości złośliwej (z niedoboru B12) podaje się Hydroxocobalamin WZF. W leczeniu białaczek stosuje się leki cytotoksyczne (Vepesid, Endoxan, Cytosar), inhibitory kinaz tyrozynowych (Glivec, Sprycel, Tasigna) oraz leki immunomodulujące (Revlimid).

W terapii chłoniaków podstawę stanowią schematy chemioterapii zawierające leki takie jak Endoxan, Adriblastina, Vincristine oraz leki biologiczne jak MabThera (rytuksymab). W szpiczaku mnogim stosuje się Velcade (bortezomib), Thalidomide Celgene, Revlimid (lenalidomid) czy Darzalex (daratumumab). W przypadku zaburzeń krzepnięcia, w zależności od przyczyny, podaje się preparaty krwi, czynniki krzepnięcia (Octanate, Immunate) lub leki przeciwkrzepliwe (Clexane, Fraxiparine, Xarelto).

Największe trudności w leczeniu chorób układu krwiotwórczego obejmują rozwój oporności na stosowane leki, zwłaszcza w przypadku białaczek i chłoniaków. Wyzwaniem pozostaje również leczenie pacjentów w podeszłym wieku, którzy często nie kwalifikują się do intensywnej chemioterapii czy przeszczepu szpiku kostnego. Problemem jest także toksyczność wielu terapii, prowadząca do uszkodzenia wątroby, nerek, serca czy rozwoju wtórnych nowotworów. Dodatkowo, koszty nowoczesnych terapii, zwłaszcza leków biologicznych i celowanych, często ograniczają ich dostępność dla wszystkich potrzebujących pacjentów.