Właściwości farmakokinetyczne glimepirydu

Lek GlimeHexal zawiera jako substancję czynną glimepiryd, pochodną sulfonylomocznika drugiej generacji, stosowaną w leczeniu cukrzycy typu 2. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego związku, obejmującą proces wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania.¹

Wchłanianie

Biodostępność glimepirydu po podaniu doustnym jest całkowita. Przyjmowanie leku wraz z posiłkiem nie wpływa znacząco na stopień wchłaniania, jednak może nieznacznie zmniejszyć jego szybkość. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 2,5 godziny od momentu podania doustnego. Dla dawki dobowej 4 mg, przy wielokrotnym podawaniu, średnie Cmax wynosi 0,3 μg/ml. Istotną właściwością glimepirydu jest liniowa zależność między zastosowaną dawką a wartościami Cmax oraz AUC (pole pod krzywą zależności stężenia od czasu).²

Dystrybucja

Glimepiryd charakteryzuje się bardzo małą objętością dystrybucji, wynoszącą około 8,8 l, co w przybliżeniu odpowiada objętości dystrybucji albumin. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (powyżej 99%) oraz niski klirens (około 48 ml/min). W badaniach na zwierzętach wykazano, że glimepiryd przenika do mleka matki oraz przez łożysko. Natomiast w ograniczonym stopniu przenika przez barierę krew-mózg.^{99%) i mały klirens (około 48 ml/min). U zwierząt glimepiryd jest wydzielany do mleka. Przenika przez łożysko i słabo przenika przez barierę krew-mózg.”>3}

Metabolizm i wydalanie

Średni okres półtrwania glimepirydu, odpowiadający stężeniom w surowicy po wielokrotnym podaniu, wynosi około 5-8 godzin. Warto zauważyć, że przy zastosowaniu większych dawek obserwowano nieznacznie wydłużony okres półtrwania.⁴

Badania z zastosowaniem znakowanego izotopowo glimepirydu wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki 58% radioaktywności wykrywano w moczu, a 35% w kale. W moczu nie stwierdzono obecności leku w postaci niezmienionej. Zarówno w moczu, jak i w kale zidentyfikowano dwa główne metabolity:

• pochodną hydroksylową
• pochodną karboksylową

Metabolity te powstają prawdopodobnie w wyniku przemian w wątrobie, z głównym udziałem enzymu CYP2C9. Końcowe okresy półtrwania tych metabolitów po doustnym podaniu glimepirydu wynoszą odpowiednio 3-6 godzin dla pochodnej hydroksylowej i 5-6 godzin dla pochodnej karboksylowej.⁵

Istotną informacją jest brak znaczących różnic w farmakokinetyce glimepirydu po podaniu jednorazowym i wielokrotnym. Dodatkowo zaobserwowano bardzo małą zmienność osobniczą oraz brak istotnej kumulacji leku.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Płeć i wiek

Nie wykazano istotnych różnic w farmakokinetyce glimepirydu pomiędzy kobietami a mężczyznami. Podobnie, parametry farmakokinetyczne nie różniły się znacząco między osobami młodymi a pacjentami w podeszłym wieku (powyżej 65 lat).⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z małym klirensem kreatyniny zaobserwowano tendencję do zwiększania się klirensu glimepirydu oraz zmniejszenia średnich stężeń w surowicy. Jest to prawdopodobnie spowodowane szybszym wydalaniem leku w wyniku mniejszego stopnia wiązania z białkami. Wydalanie obu głównych metabolitów przez nerki było zaburzone. Mimo to, całościowa ocena wskazuje, że nie istnieje zwiększone ryzyko kumulacji leku u pacjentów z niewydolnością nerek.⁸

Pacjenci po zabiegach chirurgicznych przewodów żółciowych

Farmakokinetyka glimepirydu u pięciu pacjentów niechorujących na cukrzycę, po przebytych zabiegach chirurgicznych przewodów żółciowych, była zbliżona do tej obserwowanej u osób zdrowych.⁹

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono badanie farmakokinetyki, bezpieczeństwa stosowania i tolerancji glimepirydu u 30 dzieci z cukrzycą typu 2, w tym:

• 4 dzieci w wieku 10-12 lat
• 26 dzieci w wieku 12-17 lat

Badanie obejmowało podanie jednorazowej dawki 1 mg glimepirydu po posiłku. Wyniki wykazały, że średnie wartości AUC (0-last), Cmax i t1/2 były zbliżone do tych obserwowanych wcześniej u dorosłych pacjentów.¹⁰

Parametry farmakokinetyczne glimepirydu