Nowotwór
Patofizjologia i mechanizm
Nowotwory są chorobami genetycznymi charakteryzującymi się niekontrolowaną proliferacją komórek, inwazją tkanek oraz zdolnością do przerzutowania. Patogeneza nowotworów obejmuje akumulację mutacji somatycznych w proto-onkogenach, genach supresorowych oraz genach naprawy DNA, prowadząc do dysregulacji cyklu komórkowego, unikania apoptozy, zwiększonej angiogenezy i inwazji. Kluczowe szlaki sygnałowe zaangażowane w onkogenezę to m.in. MAPK/ERK, PI3K/AKT/mTOR, TGF-β oraz JAK/STAT, które współdziałają w złożonej sieci regulacyjnej. Mikrośrodowisko guza, w tym interakcje z komórkami stromalnymi i układem odpornościowym, odgrywa istotną rolę w progresji nowotworu, a mechanizmy ucieczki immunologicznej, takie jak ekspresja TGF-β czy blokada kostymulacji limfocytów T, utrudniają skuteczną odpowiedź immunologiczną. Czynniki środowiskowe, zwłaszcza dym tytoniowy zawierający ponad 5000 substancji chemicznych i 62 karcynogeny (w tym PAH, nikotynę i NNK), indukują mutacje i aktywują onkogeny, co potęguje rozwój nowotworów. Uszkodzenia oksydacyjne DNA przez wolne rodniki oraz zaburzenia epigenetyczne dodatkowo przyczyniają się do kancerogenezy.
- Podstawowa patogeneza nowotworów
- Molekularne mechanizmy kancerogenezy
- Nieprawidłowości w regulacji cyklu komórkowego
- Aktywacja onkogenów i inaktywacja genów supresorowych
- Szlaki sygnałowe w nowotworach
- Mikrośrodowisko guza
- Mechanizmy oporności na leki i ucieczki immunologicznej
- Czynniki środowiskowe a patogeneza nowotworu
- Rola tytoniu w patogenezie nowotworów
- Mechanizm działania nikotyny
- Stres oksydacyjny i uszkodzenia DNA
- Nowe badania w patogenezie nowotworów
- Rola układu nerwowego w patogenezie nowotworu
- Rola wadliwych RNA w rozwoju nowotworu
- Dynamika struktury chromosomów a rozwój nowotworów
- Nowe podejścia terapeutyczne w leczeniu nowotworów
Podstawowa patogeneza nowotworów
Nowotwór to grupa chorób charakteryzujących się niekontrolowanym podziałem komórek i zdolnością do inwazji okolicznych tkanek oraz tworzenia przerzutów do odległych narządów. Fundamentalną nieprawidłowością prowadzącą do rozwoju nowotworu jest ciągła, nieregulowana proliferacja komórek nowotworowych, która wynika z nagromadzenia licznych zaburzeń w wielu komórkowych systemach regulacyjnych1. Jedną z podstawowych cech nowotworu jest klonalność guza, czyli rozwój guzów z pojedynczych komórek, które zaczynają nieprawidłowo proliferować12.
Rozwój nowotworu jest procesem wieloetapowym, w którym komórki stopniowo stają się złośliwe poprzez postępującą serię zmian. Na poziomie komórkowym rozwój nowotworu jest postrzegany jako proces wieloetapowy obejmujący mutację i selekcję komórek o stopniowo zwiększającej się zdolności do proliferacji, przeżycia, inwazji i przerzutowania13.
Pierwszym etapem w procesie nowotworzenia, zwanym inicjacją nowotworu, jest zazwyczaj rezultat zmian genetycznych prowadzących do nieprawidłowej proliferacji pojedynczej komórki4. Progresja guza postępuje w miarę występowania dodatkowych mutacji w komórkach populacji guza. Proces ten nazywany jest selekcją klonalną, ponieważ nowy klon komórek nowotworowych rozwinął się na podstawie zwiększonej szybkości wzrostu lub innych właściwości (takich jak przeżycie, inwazja lub przerzutowanie), które zapewniają selektywną przewagę4.
Zmiany genetyczne i molekularne w nowotworach
Nowotwór jest chorobą genetyczną, która może powstać w wyniku połączonego wpływu wielu czynników zewnętrznych wraz z wewnętrznymi zmianami genetycznymi52. Rozwój tej choroby na poziomie komórkowym obejmuje mutacje somatyczne w DNA, po których następuje ekspozycja na czynniki rakotwórcze. Te mutacje somatyczne powodują translokację i wzmocnienie określonych genów, co przekłada się na charakterystyczną ekspresję zmodyfikowanych genów, zwanych proto-onkogenami5.
Zmiany genetyczne powodujące nowotwór mogą wystąpić z powodu2:
- Błędów powstających podczas podziału komórek
- Uszkodzeń DNA spowodowanych przez czynniki środowiskowe, takie jak promieniowanie lub substancje rakotwórcze
- Dziedziczenia określonych mutacji genetycznych
Zmiany genetyczne, które przyczyniają się do rozwoju nowotworów, zazwyczaj dotyczą trzech głównych typów genów6:
- Proto-onkogeny – zaangażowane w normalny wzrost i podział komórek. Gdy te geny ulegają mutacji lub są nadmiernie aktywne, mogą stać się genami wywołującymi nowotwór (onkogenami), pozwalając komórkom na wzrost i przeżycie, gdy nie powinny.
- Geny supresorowe nowotworu – również zaangażowane w kontrolowanie wzrostu i podziału komórek. Komórki z określonymi zmianami w genach supresorowych mogą dzielić się w niekontrolowany sposób.
- Geny naprawy DNA – zaangażowane w naprawę uszkodzonego DNA. Komórki z mutacjami w tych genach mają tendencję do rozwijania dodatkowych mutacji w innych genach i zmian w chromosomach, takich jak duplikacje i delecje części chromosomów.
Mutacje te mogą być dziedziczone lub nabyte w ciągu życia osoby z powodu narażenia na czynniki środowiskowe, takie jak dym tytoniowy, promieniowanie i niektóre substancje chemiczne3. Większość zmian DNA powodujących nowotwór występuje w sekcjach DNA zwanych genami. Zmiany te są również nazywane zmianami genetycznymi2.
Mechanizm powstawania komórek nowotworowych
Patofizjologia nowotworu obejmuje kilka etapów3:
- Inicjacja – występuje mutacja w DNA komórki, prowadząca do aktywacji onkogenów (genów promujących wzrost komórek) lub inaktywacji genów supresorowych nowotworu (genów hamujących wzrost komórek).
- Promocja – zmutowane komórki są stymulowane do szybkiego podziału i wzrostu, tworząc małą grupę nieprawidłowych komórek.
- Progresja – nieprawidłowe komórki nadal dzielą się i rosną, tworząc guz, który może nacieczać otaczające tkanki i rozprzestrzeniać się do innych części ciała przez krwiobieg lub układ limfatyczny.
Komórki nowotworowe wykazują typowo nieprawidłowości w mechanizmach regulujących normalną proliferację komórek, różnicowanie i przeżycie9. Są one również mniej rygorystycznie regulowane niż normalne komórki przez interakcje komórka-komórka i komórka-macierz9.
Złośliwe komórki zazwyczaj wydzielają proteazy, które trawią składniki macierzy pozakomórkowej, umożliwiając komórkom nowotworowym inwazję sąsiednich normalnych tkanek9. Inną ogólną cechą większości komórek nowotworowych jest to, że nie różnicują się prawidłowo9. Wiele komórek nowotworowych nie poddaje się apoptozie, a zatem wykazuje zwiększoną długość życia w porównaniu do ich normalnych odpowiedników9. Ta niezdolność komórek nowotworowych do poddania się zaprogramowanej śmierci komórki znacząco przyczynia się do rozwoju guza9.
Molekularne mechanizmy kancerogenezy
Nowotwór jest chorobą o złożonym patomechanizmie, w którym zrozumienie molekularnych podstaw jest kluczowe dla opracowania skutecznych metod diagnostycznych i terapeutycznych. Na poziomie molekularnym rozwój nowotworu należy rozumieć jako akumulację wielu zmian genetycznych i epigenetycznych w jądrze komórkowym, które zachodzą przez długi okres czasu10.
Proces nowotworowy rozpoczyna się, gdy dana komórka wymyka się spod kontroli mechanizmów określających jej podział i lokalizację. Jej cykl komórkowy jest podobny do cyklu normalnych komórek, z tą różnicą, że komórka ta nie poddaje się mechanizmom regulacyjnym i staje się niewrażliwa na sygnały pochodzące od innych komórek10.
Nieprawidłowości w regulacji cyklu komórkowego
W procesie nowotworowym występują liczne zaburzenia w mechanizmach regulujących cykl komórkowy. Na inicjację i progresję procesu nowotworowego wpływają1011:
- Nieprawidłowości w regulacji cyklu komórkowego
- Mutacje w proto-onkogenach i genach supresorowych nowotworów
- Zaburzenia procesu naprawy DNA
- Zwiększona ekspresja czynników wzrostu i angiogenezy
- Unikanie apoptozy (mutacje genów anty- i pro-apoptotycznych)
- Zwiększona aktywność telomerazy
- Inwazja tkanek i przerzutowanie
Ważną rolę odgrywa również niestabilność całego genomu komórkowego, która występuje na początku procesu kancerogenezy. Jest ona wynikiem stopniowego gromadzenia się różnych nieprawidłowości genetycznych. Prowadzi to do osłabienia struktury DNA i jego większej podatności na dalsze mutacje11.
Aktywacja onkogenów i inaktywacja genów supresorowych
Istotą każdego procesu nowotworowego jest brak hamowania proliferacji lub przyspieszenie proliferacji, tak że komórka nie jest wrażliwa na sygnały hamujące. Geny supresorowe nowotworów, w których mutacje w komórkach raka płuca są najczęstsze, obejmują TP53, RB i p16. Proto-onkogeny, które najczęściej ulegają mutacji w raku płuca, to rodziny genów MYC, RAS i HER. Duże znaczenie ma również proces rearanżacji genu ALK11.
Zmiana funkcji tych genów jest jednym z najważniejszych elementów w patogenezie raka. Molekularne podstawy raka pokazują, że do rozwoju tego nowotworu potrzebna jest akumulacja wielu nieprawidłowości genetycznych12.
Szlaki sygnałowe w nowotworach
Rak jest wynikiem dysregulacji kilku kluczowych szlaków sygnałowych, które zbiorowo przyczyniają się do cech nabytych podczas onkogenezy. Oprócz często implikowanej osi sygnałowej Wnt/β-katenina, szlak MAPK/ERK wyłania się jako kluczowa droga transdukcji sygnału, która wpływa na proliferację komórkową i różnicowanie13.
Kaskada PI3K/AKT/mTOR jest kolejną centralną siecią sygnałową, która, gdy jest nieprawidłowa, prowadzi do zwiększonego wzrostu komórkowego, przeżycia i metabolizmu, dając tym samym przewagę proliferacyjną komórkom nowotworowym. Szlak TGF-β, o wielopłaszczyznowych rolach we wzroście komórek i różnicowaniu, wykazuje funkcję zależną od kontekstu w raku jelita grubego13.
Szlak sygnałowy JAK/STAT, który jest często aktywowany w odpowiedzi na cytokiny i czynniki wzrostu, ma znaczącą rolę w raku związanym z zapaleniem, wpływając na mikrośrodowisko guza, angiogenezę i mechanizmy ucieczki immunologicznej13.
Te szlaki nie działają w izolacji, ale są częścią złożonej i przeplatającej się sieci zdarzeń sygnalizacyjnych. Rozmowa krzyżowa między szlakami może dodatkowo komplikować odpowiedź komórkową i rozwój skutecznych strategii terapeutycznych14.
Mikrośrodowisko guza
Mikrośrodowisko guza charakteryzuje się interakcjami między komórkami nowotworowymi, komórkami stromalnymi i komórkami układu odpornościowego, które dalej modulują karcynogenezę15. Zachowanie i właściwości biologiczne guzów są kształtowane przez wzajemne oddziaływanie między otaczającymi komórkami stromalnymi a komórkami nabłonkowymi raka w mikrośrodowisku guza16.
Transformacja nabłonkowo-mezenchymalna (EMT) umożliwia zlokalizowanym komórkom pierwotnego guza rozwinięcie inwazyjnych i migracyjnych zdolności, pozwalając im na rozprzestrzenianie się i tworzenie przerzutów w odległych miejscach16. Fakt, że regulacja androgenowa rządzi tym procesem fenotypowym, podkreśla potrzebę badania mikrośrodowiska guza w celu zrozumienia powstawania, progresji i ostatecznie rozprzestrzeniania się guza do innych części ciała17.
Mechanizmy oporności na leki i ucieczki immunologicznej
Oporność na leki stanowi istotną przeszkodę w skutecznym leczeniu nowotworów. Zrozumienie mechanizmów oporności jest kluczowe dla opracowania nowych strategii terapeutycznych18.
Główne mechanizmy oporności na leki
Zamiast klasyfikowania oporności na leki według typu leku bez zrozumienia podstawowych mechanizmów, bardziej odpowiednie jest podejście oparte na mechanizmach. Główne mechanizmy oporności na leki w nowotworach to19:
- Nieprawidłowości w transporcie przezbłonowym – rodzina transporterów ABC jest głównie odpowiedzialna za wypływ leków. Nieprawidłowa ekspresja miRNA odgrywa rolę w regulacji transporterów ABC, wywołując tym samym oporność w raku jajnika.
- Zmiany w naprawie uszkodzeń DNA (DDR) – kompleks MRE11-RAD50-NBS1 (MRN), ważny czynnik rekombinacji homologicznej, najpierw wykrywa uszkodzenia DNA, a następnie aktywuje cząsteczki sygnałowe.
- Dysregulacja szlaków związanych z rakiem – szlak TGF-β hamuje odpowiedź immunologiczną w mikrośrodowisku guza i przyczynia się do chemooporności.
- Modyfikacje epigenetyczne – rosnące dowody pokazują, że nieprawidłowa regulacja epigenetyczna prowadzi do oporności na leki w nowotworach.
Te mechanizmy oporności krzyżują się ze sobą i mogą wzajemnie zakłócać swoje działanie poprzez generowanie immunosupresyjnego środowiska, co powoduje oporność na leki, w tym oporność na immunoterapię20.
Mechanizmy ucieczki immunologicznej
Komórki nowotworowe opracowały szereg strategii, które pomagają im uniknąć lub oprzeć się odpowiedzi immunologicznej gospodarza21. Proces unikania odpowiedzi immunologicznej, zwany ucieczką guza, może wynikać z pojawienia się jednego lub więcej z następujących mechanizmów21:
- Wirusy wywołujące nowotwory ewoluowały w sposób zmniejszający ekspresję klasy I MHC i ich składanie z peptydami, blokując tym samym prezentację antygenu wirusowego limfocytom T cytotoksycznym22.
- W niektórych przypadkach przeciwciała wytworzone przeciwko gospodarzowi noszącemu guz mogą wiązać się z antygenami guza, skutecznie blokując epitopy przed limfocytami T cytotoksycznymi22.
- Jeśli antygeny te nie są niezbędne do wzrostu lub przeżycia fenotypu transformowanego, warianty z utratą antygenu mają przewagę wzrostową w gospodarzu, a zatem przeżywają i proliferują22.
- Jeśli komórki guza są B7-ujemne, czyli brakuje im cząsteczek kostymulujących, nie występuje maksymalne różnicowanie limfocytów T cytotoksycznych przeciwnowotworowych, a zatem odpowiedź komórek T efektorowych22.
Niektóre komórki nowotworowe wytwarzają immunosupresyjne produkty guza, takie jak transformujący czynnik wzrostu (TGF-β) w dużej ilości, aby hamować podział komórek i funkcję efektorową limfocytów i makrofagów23. Antygen guza na powierzchni komórki może być ukryty przed układem odpornościowym przez cząsteczki glikokaliksu, takie jak kwas sjalowy23.
Niektóre guzy zapobiegają wywołaniu odpowiedzi zapalnej poprzez wydzielanie cytokin/czynników wzrostu, takich jak IL-10 lub czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), które zakłócają aktywację i różnicowanie komórek dendrytycznych lub blokują produkcję cząsteczek pro-zapalnych przez komórki guza23.
Punkty kontrolne immunologiczne to oparte na receptorach kaskady sygnalizacyjne, które hamują limfocyty T i indukują tolerancję immunologiczną, umożliwiając nowotworom uniknięcie nadzoru immunologicznego i ucieczki przed wykryciem24.
Czynniki środowiskowe a patogeneza nowotworu
Czynniki środowiskowe odgrywają znaczącą rolę w patogenezie nowotworów. Badania wykazały, że nowotwór jest chorobą wieloczynnikową, a oprócz zaburzeń genetycznych, istotny wpływ mają również czynniki środowiskowe25.
Rola tytoniu w patogenezie nowotworów
Wśród wszystkich czynników środowiskowych, tytoń, uznawany za główną przyczynę chorób układu oddechowego i sercowo-naczyniowego, odgrywa kluczową rolę w patogenezie i progresji nowotworów25. W tytoniu wykryto ponad 5000 substancji chemicznych i 62 karcynogeny, które mogą przyczyniać się do onkogenezy poprzez aktywację onkogenów, hamowanie genów supresorowych nowotworów, zmiany genetyczne i epigenetyczne, zmiany szlaków wzrostu, angiogenezę i przerzutowanie25.
Wśród wielu składników dymu tytoniowego, trzy karcynogeny, w tym wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (PAH), nikotyna i pochodna nikotyny nitrozamina ketonu (NNK), przekonująco odgrywają główne role w patogenezie szerokiego zakresu nowotworów25. Te toksyczne i rakotwórcze substancje zmieniają ekspresję onkogenów, supresorów nowotworów, naprawy DNA i, co nie mniej ważne, genów związanych z apoptozą poprzez kilka mechanizmów, takich jak mutacje punktowe, delecje, translokacje i rekombinacja genów25.
Ponadto nie należy nie doceniać udziału różnych onkogennych szlaków transdukcji sygnału, takich jak PI3K/AKT, STAT3, ERK1/2 i COX-2 w nowotworach wywołanych przez tytoń25.
Mechanizm działania nikotyny
Nikotyna, jako główny składnik tytoniu, wiąże się z nikotynowymi receptorami acetylocholiny (nAchR), receptorem czynnika wzrostu naskórka (EGFR) i receptorem beta-adrenergicznym (AR-β), i odgrywa ważną rolę w rozwoju nowotworu26. Nikotyna zwiększa potencjał proliferacyjny komórek poprzez aktywację szlaku sygnałowego PI3K/AKT, jako fundamentalnej osi w onkogenezie, wzroście guza i oporności na leki26.
Przekonujące dowody wskazują, że jednym z mechanizmów, za pomocą których nikotyna bierze udział w angiogenezie, jest zwiększenie ekspresji i wydzielania tlenku azotu (NO), środka zwężającego naczynia i mediatora angiogenezy, z komórek śródbłonka27. Długotrwałe stosowanie nikotyny zmniejsza ekspresję cząsteczek adhezyjnych, takich jak E-kadheryna i β-katenina w komórkach raka płuca27.
Wykazano, że nikotyna zwiększa przerzutowanie raka przełyku poprzez regulację w górę i zwiększenie aktywności zarówno MMP-2, jak i COX-227. Aktywacja szlaku sygnałowego nieneuronalnych nikotynowych receptorów acetylocholiny (nAchR), który ma znaczące implikacje dla nowotworu i chorób sercowo-naczyniowych, jest głównym mechanizmem, za pomocą którego te składniki stymulują wzrost i potencjał proliferacyjny komórek złośliwych27.
Stres oksydacyjny i uszkodzenia DNA
Uszkodzenie oksydacyjne jest związane z tworzeniem się guza. Wolne rodniki, które powstają w wyniku stresu oksydacyjnego, prowadzą do uszkodzenia DNA. Te wolne rodniki, jeśli nie zostaną naprawione, mogą powodować mutacje zasad, łączenie krzyżowe DNA, przerwanie nici i złamanie i reorganizację chromosomów2829.
Związki fitochemiczne obecne w naszej diecie mają potencjał modulowania rozwoju nowotworów i opóźniania wzrostu guza dzięki swojej zdolności do wychwytywania wolnych rodników. Mogą one pozytywnie wpływać na procesy sygnalizacji komórkowej, odpowiedzi na stres oksydacyjny i stany zapalne2829. Istnieje wiele dowodów na korzystne działanie flawonoidów, karotenoidów, kwasów fenolowych i związków organosiarczanowych na obniżanie regulacji niektórych szlaków rakotwórczych2829.
Nowe badania w patogenezie nowotworów
Prowadzone są intensywne badania nad molekularnymi mechanizmami rozwoju nowotworów. Dzięki szybkiemu rozwojowi biologii molekularnej, który obserwuje się w ostatnich latach, powstają możliwości dogłębnej analizy zmian w genomie, które prowadzą do rozwoju nowotworów12.
Rola układu nerwowego w patogenezie nowotworu
Aktywność neuronów w pobliżu guzów jest związana z szeregiem mechanizmów komórkowych, w tym ułatwieniem proliferacji komórek nowotworowych, tworzeniem synaps, angiogenezą i polaryzacją makrofagów30. Układ nerwowy przyspiesza wzrost guza, przerzutowanie i mikrośrodowisko guza zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio poprzez działanie cząsteczek sygnałowych30.
Neurony wydzielają również neurotroficzny czynnik pochodzenia mózgowego (BDNF) za pomocą mechanizmu parakrynnego, który wiąże się z receptorem TrkB. Ta interakcja ułatwia transport receptorów α-amino-3-hydroksy-5-metylo-4-izoksazolo-propionowych (AMPAR) do błony komórkowej glejaka, prowadząc do zwiększonej amplitudy prądów wywołanych glutaminianem w komórkach nowotworowych31.
Zaangażowanie układu nerwowego w rozwój guza jest złożone i wieloaspektowe. Nie jest tak, że wszystkie połączenia nerwowe niezmiennie stymulują proliferację wszystkich typów guzów32. Co ciekawe, w pewnych przypadkach zaobserwowano, że aktywność neuronalna wywiera efekt przeciwnowotworowy, zjawisko, które zostało udokumentowane w agresywnych nowotworach, takich jak rak trzustki i piersi32.
Rola wadliwych RNA w rozwoju nowotworu
Niedawne badania z Boston Children’s Hospital i Dana-Farber Cancer Institute wskazują na gen, który, gdy ulega mutacji, powoduje nowotwór poprzez mechanizm wcześniej nieobserwowany: niezdolność komórek do usuwania swoich „śmieci”, a mianowicie wadliwych nici RNA33.
Ten mechanizm wydaje się występować w wielu różnych nowotworach i mógłby stanowić całkowicie nowy zestaw celów w terapii nowotworowej33. Badając RNA wytwarzane przez komórki czerniaka, naukowcy zauważyli, ku swojemu zaskoczeniu, wiele krótkich, wadliwych RNA33.
Dla komórek normalne jest wytwarzanie małej ilości krótkich, wadliwych RNA. Ale normalnie maszyneria nadzoru w jądrze komórkowym wykrywa je i usuwa33. Te cząsteczki „śmieciowego” RNA same w sobie dramatycznie przyspieszały progresję czerniaka33.
Badania wykazały, że CDK13 znajduje się w centrum systemu nadzoru/oczyszczania RNA komórki34. Ogólnie rzecz biorąc, praca sugeruje, że CDK13 lub białka, które reguluje, mogą potencjalnie być celem leczenia wielu nowotworów34.
Dynamika struktury chromosomów a rozwój nowotworów
Nowotwór odzwierciedla dysregulację podstawowej sieci genowej, która jest silnie związana z organizacją genomu 3D35. Wiele wysiłku włożono w wyjaśnienie wariantów strukturalnych chromosomów w nowotworach, podczas gdy dynamiczny obraz tego, jak chromosomy strukturalnie ewoluują podczas powstawania nowotworów, jest nadal brakujący35.
Najnowsze badania integrują dane Hi-C do symulacji polimerowych, aby zbudować strukturalne zespoły chromosomów w normalnych komórkach i komórkach nowotworowych35. Ustalenia wskazują na tworzenie stanów podobnych do komórek macierzystych podczas powstawania nowotworów z perspektywy struktury chromosomów35.
Badacze wykazali, że kanceryzacja komórek i ich odwrócenie są wysoce nieodwracalnymi procesami pod względem ścieżek przejścia strukturalnego chromosomów, przestrzennego przemieszczania się miejsc chromosomowych i pętli histerezy analizy ewolucji kontaktów35.
Proces zawiera początkowe przeprogramowanie w kierunku komórki macierzystej, a następnie różnicowanie w kierunku komórki nowotworowej, czemu towarzyszy początkowy wzrost, a następnie spadek stemness komórki36.
Nowe podejścia terapeutyczne w leczeniu nowotworów
Zrozumienie molekularnych mechanizmów patogenezy nowotworów pozwala na opracowywanie coraz skuteczniejszych terapii przeciwnowotworowych. W ostatnich latach pojawiło się coraz więcej leków, które są ukierunkowane na określone cechy komórek nowotworowych37.
Immunoterapia i terapia celowana
Wiele wysiłku wkłada się również w immunoterapię, w której własny układ odpornościowy pacjenta jest stymulowany do energicznej walki z komórkami nowotworowymi37. To, co sprawia, że leczenie nowotworów jest tak trudne, to fakt, że guz często znajduje sposoby na uniknięcie terapii i kontynuowanie wzrostu37. Potrzebne są wielorakie strategie i terapie kombinowane, aby przechytrzyć tak sprytne komórki nowotworowe37.
Nowe mechanizmy leków przeciwnowotworowych
Badania prowadzone w Keck School of Medicine of USC ujawniły kluczowe szczegóły dotyczące przerzutowania komórek nowotworowych i sugerują nowe podejścia terapeutyczne dla zatrzymania ich rozprzestrzeniania38. Badania koncentrują się na białku chaperonowym komórki znanym jako GRP78, które pomaga regulować fałdowanie innych białek wewnątrz komórek38.
Ale gdy komórki są w stresie, białko chaperonowe migruje do jądra komórki, gdzie zmienia aktywność genów i zachowanie komórki, umożliwiając komórkom nowotworowym większą mobilność i inwazyjność38. Ustalenia te mogą reprezentować zmianę paradygmatu dla biologii komórkowej i mają implikacje dla badań nad terapiami przeciwnowotworowymi38.
W innym badaniu Uniwersytetu Teksańskiego MD Anderson Cancer Center opisano wcześniej niewyjaśniony typ śmierci komórki zwany disulfidptozą, który mógłby otworzyć drzwi dla nowych strategii terapii przeciwnowotworowej39. Disulfidptoza jest wywoływana, gdy komórki z wysokim poziomem białka SLC7A11 są poddawane głodzeniu glukozy39.
Komórki nowotworowe polegają na SLC7A11, aby importować cystynę do utrzymania równowagi redoks i przeżycia komórek39. Głodzenie tych komórek z glukozy może przytłoczyć je toksycznymi cząsteczkami disiarczkowymi, co prowadzi do szybkiej śmierci komórki39.
Ponieważ SLC7A11 jest wysoko ekspresjonowany w wielu nowotworach, może istnieć okno terapeutyczne do hamowania transporterów glukozy i indukowania disulfidptozy w tych komórkach, pozostawiając normalne komórki nienaruszone40. Dalsze zrozumienie tych mechanizmów mogłoby zapewnić dodatkowe cele dla terapii przeciwnowotworowych40.
Inżynierowie genomu z Chinese Academy of Sciences skonstruowali atenuowany szczep bakterii, nazwany Designer Bacteria 1 (DB1), który efektywnie przeżywa i proliferuje w tkankach nowotworowych, będąc jednocześnie usuwany w normalnych tkankach, osiągając niezwykły efekt „ukierunkowania na guz” oraz efekt „oczyszczania guza”41. Skuteczność przeciwnowotworowa DB1 jest ściśle związana z rezydującymi w tkance cytotoksycznymi limfocytami T pamięci w obrębie guza, które są odmładzane i rozszerzane po terapii DB141.
Repurposing leków w terapii przeciwnowotworowej
Obserwacja, że statyny, powszechnie stosowane leki obniżające poziom cholesterolu, są związane z poprawą wyników u pacjentów z nowotworami, wzbudziła znaczne zainteresowanie w dziedzinie repurposingu leków42. Badanie podkreślające znaczną redukcję śmiertelności związanej z nowotworami, ogólnego ryzyka śmierci i progresji choroby u stosujących statyny z określonym nowotworem krwi podkreśla ten potencjał42.
Mechanizmy leżące u podstaw tych przeciwnowotworowych efektów są wieloaspektowe. Chociaż statyny przede wszystkim hamują reduktazę HMG-CoA, kluczowy enzym w syntezie cholesterolu, wykazują one również efekty „pleiotropowe” – działania niezależne od obniżania cholesterolu42. Obejmują one właściwości przeciwzapalne, poprawę funkcji śródbłonka, zmniejszenie stresu oksydacyjnego i modulację układu odpornościowego42.
W kontekście nowotworów statyny mogą zakłócać wzrost i przeżycie komórek nowotworowych poprzez zakłócenie szlaku mewalonowego, który produkuje nie tylko cholesterol, ale także izoprenoidy niezbędne dla sygnalizacji komórkowej i funkcji białek42. To zakłócenie może wpływać na procesy takie jak proliferacja komórek, angiogeneza i przerzutowanie42.
Ponadto badania przedkliniczne wskazały, że statyny mogą indukować apoptozę w komórkach nowotworowych i zwiększać ich wrażliwość na inne terapie przeciwnowotworowe, takie jak chemioterapia i radioterapia43.
Warto również wspomnieć o badaniach nad fenbenedazolem – lekiem przeciw pasożytniczym, który wykazuje obiecujące właściwości przeciwnowotworowe. Działanie przeciwnowotworowe fenbendazolu było badane w wielu liniach komórkowych, wykazując efekty przeciwnowotworowe przeciwko wielu typom nowotworów44.
Badania przypisują mechanizmy przeciwnowotworowe fenbendazolu do zwiększania aktywacji p53, hamowania transportera GLUT1 i heksokinazy oraz zmniejszania pobierania glukozy w komórkach nowotworowych44. Fenbendazol indukuje translokację mitochondrialną p53, wskazując na aktywację szlaku p53-p21, który hamuje ekspresję transportera GLUT i zapobiega pobieraniu glukozy w komórkach nowotworowych45.
Poprzez celowanie w GLUT1, HKII i glikolizę, fenbendazol może prowadzić do głodzenia komórek nowotworowych i odwrócić oporność na leki, wspomagając leczenie nowotworów45. Oprócz hamowania glikolizy, fenbendazol indukuje apoptozę w komórkach nowotworowych45.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.