ból spowodowany nagłym nadwyrężeniem
Wskazanie

Ból spowodowany nagłym nadwyrężeniem (przeciążeniem) to dolegliwość wynikająca z ostrego urazu tkanek miękkich – mięśni, ścięgien lub więzadeł – na skutek nieprawidłowego lub nadmiernego ruchu. Często występuje po intensywnym wysiłku fizycznym, podnoszeniu ciężkich przedmiotów lub gwałtownych ruchach. Charakteryzuje się nagłym początkiem, miejscowym bólem, obrzękiem oraz ograniczeniem ruchomości dotkniętej okolicy ciała.

W farmakoterapii bólu spowodowanego nagłym nadwyrężeniem stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Ibuprom, Nurofen, Ibum (ibuprofen), Voltaren, Diclac, Dicloberl (diklofenak), Ketonal, Ketoprofen (ketoprofen) czy Naproxen, Anapran (naproksen). W przypadku silniejszego bólu można zastosować preparaty zawierające paracetamol (Paracetamol, Apap, Panadol) lub połączenia paracetamolu z kodeiną (Antidol, Dafalgan Codeine).

Leczenie miejscowe obejmuje stosowanie preparatów w postaci żeli, kremów lub plastrów zawierających substancje przeciwbólowe i przeciwzapalne. Popularne na polskim rynku są: Voltaren Max, Diclac Lipożel, Fastum, Ketonal Active, Dip Rilif. Uzupełnieniem farmakoterapii jest stosowanie zasady PRICE (Protection, Rest, Ice, Compression, Elevation) – ochrona, odpoczynek, lód, ucisk i uniesienie.

Największe trudności w leczeniu bólu spowodowanego nagłym nadwyrężeniem to przede wszystkim ryzyko przejścia bólu ostrego w przewlekły przy nieodpowiednim postępowaniu. Istotnym problemem jest też tendencja pacjentów do zbyt wczesnego powrotu do aktywności fizycznej, co może prowadzić do ponownego urazu i przedłużenia procesu gojenia. Wyzwaniem terapeutycznym jest również właściwe zbilansowanie odpoczynku i rehabilitacji – zbyt długi bezruch może prowadzić do osłabienia mięśni i usztywnienia stawów, co utrudnia powrót do pełnej sprawności.

Należy pamiętać, że długotrwałe stosowanie NLPZ niesie ze sobą ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego i nerek, co wymaga monitorowania, szczególnie u pacjentów z chorobami współistniejącymi. W przypadku braku poprawy po 7-10 dniach leczenia lub nasilenia objawów konieczna jest dalsza diagnostyka w celu wykluczenia poważniejszych urazów, takich jak naderwanie lub zerwanie ścięgien czy więzadeł.