dławica piersiowa wysiłkowa stabilna
Wskazanie

Dławica piersiowa wysiłkowa stabilna to zespół objawów klinicznych spowodowanych niedokrwieniem mięśnia sercowego w wyniku zwężenia tętnic wieńcowych. Charakteryzuje się nawracającym, przewidywalnym bólem w klatce piersiowej, zwykle występującym podczas wysiłku fizycznego, stresu emocjonalnego lub ekspozycji na zimno. Ból ustępuje po odpoczynku lub przyjęciu nitrogliceryny w ciągu kilku minut. Stabilność dławicy oznacza, że objawy utrzymują się na podobnym poziomie przez co najmniej kilka miesięcy bez zwiększania się częstotliwości, intensywności czy czasu trwania.

W leczeniu stabilnej dławicy piersiowej stosuje się kilka grup leków. Podstawowe preparaty to: beta-adrenolityki (Bisocard, Nebilet, Betaloc ZOK), azotany (Nitromint, Effox, Mono Mack), antagoniści wapnia (Amlozek, Norvasc, Dilzem), leki przeciwpłytkowe (Acard, Polocard, Plavix, Areplex) oraz statyny (Atoris, Roswera, Zahron). W przypadkach opornych na standardową terapię stosuje się nowsze leki jak ranolazyna (Ranexa) czy iwabradyna (Procoralan).

Trudności w leczeniu stabilnej dławicy piersiowej obejmują przede wszystkim optymalizację farmakoterapii ze względu na częste działania niepożądane leków, szczególnie hipotensję ortostatyczną przy stosowaniu azotanów czy bradykardię przy leczeniu beta-blokerami. Wyzwaniem pozostaje leczenie pacjentów z oporną dławicą piersiową, którzy mimo optymalnej farmakoterapii nadal doświadczają objawów ograniczających codzienne funkcjonowanie. U tych chorych często konieczna jest rewaskularyzacja poprzez angioplastykę wieńcową lub pomostowanie aortalno-wieńcowe.

Istotnym aspektem leczenia jest także modyfikacja stylu życia pacjenta, obejmująca zaprzestanie palenia tytoniu, regularną aktywność fizyczną, redukcję masy ciała oraz kontrolę chorób współistniejących jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca czy dyslipidemia. Wyzwaniem pozostaje utrzymanie długoterminowej adherencji pacjentów do zaleceń, co wymaga regularnych wizyt kontrolnych i edukacji chorego.