martwica tkanki
Martwica tkanki to patologiczny proces, w którym dochodzi do przedwczesnej śmierci komórek w żywym organizmie. W przeciwieństwie do apoptozy (programowanej śmierci komórki), martwica występuje w sposób niekontrolowany, zazwyczaj w wyniku ostrego urazu, infekcji, niedokrwienia lub działania toksyn.
Wyróżnia się kilka rodzajów martwicy: koagulacyjną (typową dla niedokrwienia narządów miąższowych), rozpływną (charakterystyczną dla infekcji bakteryjnych), serowaciejącą (występującą w gruźlicy), włóknikową (w błonach surowiczych) oraz tłuszczową (w trzustce i tkance tłuszczowej). Każdy z tych typów ma charakterystyczny obraz makro- i mikroskopowy.
Klinicznie martwica tkanki objawia się bólem, obrzękiem, zmianą zabarwienia skóry, utratą funkcji oraz często podwyższoną temperaturą ciała. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (USG, TK, MRI), badania laboratoryjne oraz w niektórych przypadkach biopsję tkanki.
Leczenie martwicy zależy od jej przyczyny, lokalizacji i rozległości. Może obejmować interwencję chirurgiczną (debridement), antybiotykoterapię w przypadku infekcji, tlenoterapię hiperbaryczną, a w niektórych przypadkach amputację. Wcześnie rozpoczęte leczenie może ograniczyć zasięg martwicy i zapobiec powikłaniom, takim jak sepsa czy niewydolność wielonarządowa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Maxiseptic
Produkt leczniczy Maxiseptic, zawierający 1 mg/ml oktenidyny dichlorowodorku oraz 20 mg/ml fenoksyetanolu, jest przeznaczony wyłącznie do stosowania zewnętrznego w formie aerozolu na skórę. Należy bezwzględnie unikać połykania preparatu oraz jego przedostania się do krwiobiegu, zwłaszcza poprzez przypadkowe wstrzyknięcie, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak obrzęk, rumień i martwica tkanek wymagająca interwencji chirurgicznej. Produkt nie powinien być stosowany do płukania głębokich ran ani podawany za pomocą strzykawki do tkanek głębokich. Szczególną ostrożność należy zachować u noworodków przedwcześnie urodzonych, u których odnotowano ciężkie reakcje skórne po zastosowaniu roztworu oktenidyny (0,1%) z fenoksyetanolem lub bez niego.